Villagers - Foto: Maarten Timmermans

Toen we in La Zona Rosa (vreemd genoeg in blauw tl-licht gehuld) arriveerden,  verliet Lies van Gasse net het podium. Out came Villagers, een jonge troupe Ieren die live ergens tussen Bright Eyes en The Blue Nile in bleken te balanceren. Mooi, bij momenten, maar vooral ook erg braaf. Braver dan Belle & Sebastian, en dat wil wat zeggen. Het mooiste dat Gonzo-compaan (mt) achteraf over zijn lippen kreeg was: “dit had Bart Steenhaut vast erg goed gevonden. Doe zo voort”. Consensusmuziek, dus. Vorig jaar rond deze tijd hadden op Crossing Border we met The Low Anthem al een concert gezien dat tot op het bot sneed, vandaag zou het blijkbaar iets langer duren.

Dat Crossing Border een reputatie heeft wat Americana betreft, daar werden we dit jaar slechts één keer aan herinnerd. Met name bij DBC Pierre, toen een rozige vrouw mét cowboyhoed ons de toegang tot de zaal versperde, en wij die geestige DBC dus slechts af en toe tussen een vlezige schouder en een Stetson zagen verschijnen. Pierre’s naar verluidt magistrale debuut ‘Vernon God Little’ staat hier al zeven jaar in de boekenkast, maar op basis van ’s mans autobio-interview gaan we er zeer binnenkort toch alsnog maar eens induiken.  Het stukje DBC dat wij meepikten ging voornamelijk over ’s mans tamelijk waanzinnige jeugd. Als zoon van een expat in Mexico, groeide hij op met een buurman die tijgers in de tuin hield en woonde hij zelf in een huis zo groot dat de familie Pierre pas na tien jaar in de smiezen kreeg dat één van de meiden in haar kamer was bevallen van een dochter die ze daar al tien jaar lang in het geheim opvoedde. Dàt soort jeugd, daar kunnen wij niet tegenop. Of het moet die keer zijn dat we… Nee, laat maar zitten. Ja, wij gaan dus ‘Vernon God Little’ lezen, pakweg morgen.

Low - Foto: Maarten Timmermans

Tijd voor onze favoriete mormonen. Een poos geleden bereikte ons het onheilspellende nieuws dat zanger-gitarist Alan Sparhawk van het ons erg dierbare Low zich had laten opnemen in een psychiatrische kliniek. Erg kort door de bocht omdat hij het Rock’n’Roll leven niet kon rijmen met zijn diepe geloof. Maar toen Sparhawk zondagavond zijn mond opentrok en er een “Lord you saved my soul” van heel diep kwam, wisten we: “het komt wel goed met Sparhawk”. Ook met Low zou het wel goedkomen, zo bleek al snel. Nu hebben wij Low nog nooit weten tegenvallen. Een paar jaar geleden schitterden ze nog onder een schone sterrenhemel in het prachtige openluchttheater in het Antwerpse Rivierenhof. Absoluut hoogtepunt was echter de double bill met Vidna Obmana – lichtjaren geleden in de Leuvense Predikherenkerk. De man of vrouw die die lineup en locatie uit zijn/haar duim zoog, verdient een klein standbeeld. Maar ook vanavond – ondanks een behoorlijk risicovolle set met veel nieuw werk – zat Low dus goed. Sparhawk speelde op twee minuscule versterkertjes, maar wist een sfeer op te roepen die nu eens even klonk als Grinderman op een klein beetje codeïne, dan weer even troostend als het zoetste van Nick Drake. Ook tekstueel viel er pret te beleven. Wat te denken van een zinssnee als “He gave me a baseball bat, said: here’s what to do / … / all you guys out there try to act like Al Green / all you guys out there try to act like Al Green”. Naast ons neuzelde de ene klojo tegen de andere: “wat is er mis met Al Green, misschien?”. Tekstuele pret, we zeiden het al. Een goed en naar Low-normen vrij potig concert.

Psychedelische peper

Net op tijd buiten bij Low om nog een stukje Ganglians mee te pikken. Ga dat zien, zouden we zeggen, want Ganglians waren heel plezant. Vier teenagers from space die – harkerig van het ene op het andere in skinny jeans gehulde been stampend – de Beach Boys door de verschillende psychedelische mangels haalden. Een pak minder gesofisticeerd dan op plaat, maar minstens even trippy. Dat Ganglians er al eens stevig nààst speelden stoorde allesbehalve: psychedelici winnen daardoor aan credibility, in schril contrast met pakweg mathrockers, metronomen of deelnemers aan de Koningin Elisabeth wedstrijd. Dat de zanger op zijn kousen optrad stoorde ook al niet – het waren immers mooie kousen. Eén kritische voetnoot evenwel: bij een psychedelisch concert horen de eerste rijen niet te worden ingenomen door comfortabele zeteltjes. Bij een psychedelisch concert moet de hele zaal – en dan zeker de eerste rijen – vol molenwiekende hippies from hell staan. Een anonimicus: “psychedelische peper in de bezadigde reet van Crossing Border”.

Local Natives - Foto: Maarten Timmermans

En toen was het de beurt aan Ronald Snijders. “de verspreider van het absurdisme in Nederland”, zo leerde een snelle blik in de programmafolder. En ook wel dat “zijn soort humor erg in de smaak zou vallen bij ons Vlamingen”. Hmmm.  Of een opsomming à la het danklijstje dat Snijders bracht – “de nationale bank in hongarije / het angstaanvallenfestival / cyclopen / buiksprekers / schrijvers over maïs / … nu heel veel toevoegt aan het Belgisch absurdisme, daar zijn we nog niet zo zeker van. Snijders liet wél de zaal uit zijn hand eten, daar moeten we eerlijk in zijn.

Maar we waren hier voor Local Natives. Hun ‘Gorilla Manor’ had ons eerder dit jaar niet helemaal kunnen overtuigen. Onze kritiek bondig samengevat: we vonden ‘Gorilla Manor’ een té brave kruising tussen Yeasayer en Fleet Foxes. Op Pukkelpop moesten we onze mening herzien, want live stààn Local Natives er ontegensprekelijk. Jammer dan ook dat we – in die verdomd zachte pluchen zetels van de Arenbergschouwburg – meer tegen de slaap aan het vechten waren dan wat anders. Dat viel overigens minder aan Local Natives te verwijten dan aan Action Beat, die we de avond tevoren in actie (we hebben drie seconden geprobeerd de pun te vermijden, maar we zijn te lui) zagen. Action Beat liet ons wachten, en wachten en nog een paar uur meer wachten. Onderwijl lagen de heren zélf languit te slapen in het café van Scheld’apen. Maar net als op Pukkelpop waren Local Natives goéd. Toen de heren aan een volgelopen Arenberg vroegen om voor het laatste nummer rechtop te gaan staan en die pluchen zetels te laten voor wat ze waren, werd aan die oproep dan ook door het ganse publiek voldaan. De snor van Taylor Rice begint overigens Tom Selleck-proporties aan te nemen. Zo, daarmee is het lifestyle-publiek òòk weer bediend. Goeie groep, Local Natives.

Spoon - Foto: Maarten Timmermans

Dat Spoon als headliner geprogrammeerd stond, dàt begrepen wij dan weer niet zo goed. België is immers nooit overstag gegaan voor de overgedesignde mod-pop van Britt Daniel en zijn huurlingen. For old time’s sake (toen we achttien waren zagen we Spoon in het voorprogramma van Guided By Voices – Spoon klonk toen als The Pixies) én voor de zekerheid, gingen we toch maar even poolshoogte nemen. We hoorden overspannen én overgerepeteerde songs die verzopen in hun eigen arrangementen. We zagen een halfvolle zaal gestaag leegstromen. Graag volgend jaar The National en Jamie Lidell erbij als headliners, zoals in Den Haag. Maar dat zal wel eerder een financiële dan een programmatorische keuze geweest zijn, vermoeden we.

Crossing Border – in Nederland een instituut – zal hopelijk mettertijd zijn Belgische vorm wel vinden. En dan hebben De – kwakkelende – Nachten er een te duchten concurrent bij.

(klik op de kleine afbeelding om de foto te vergroten)

Foto’s: Maarten Timmermans

Affiche Crossing Border Antwerpen 2010

Vrijdag 19 november is de eerste aanloopdag met direct een topper op de affiche Rufus Wainwright. De koning van de barokke pop maakte dit jaar een ingetogen album, ‘All Days Are Nights: Songs For Lulu’. Een album dat hij op zichzelf begeleidend op piano integraal komt voorstellen. Daarnaast zal er ook nog ruimte zijn voor ouder werk. De aftershow die dag wordt verzorgd door het folky Canadese vijftal The Acorn.

Zaterdag 20 november zal is het de beurt aan Mercury Rev. Afgelopen zomer zagen we daarvan nog een sterke show in de tuin van het Leuvense Museum M op de eerste editie van het Midzomerfestival. Voor deze avond op Crossing Border kiezen ze echter voor iets speciaals. Samen met het Clear Light Ensemble zullen ze een aantal avant-garde en experimentele films begeleiden. Voldoende om ons nieuwsgierig te maken.

Zondag 21 november is echter de hoofddag van deze tweede Antwerpse editie van het Crossing Border Festival. Op de affiche die dag veel muzikaal lekkers. Een topper is alvast Low, de band rond het echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker. Hun laatste album ‘Drums And Guns’ verscheen in 2007, ze beloven alvast een aantal nummers te spelen uit hun in 2011 te verschijnen nog titelloze album. Het Amerikaanse Local Natives speelde met hun debuutplaat ‘Gorilla Manor’ onder de arm één van de betere concerten die we afgelopen zomer zagen op Pukkelpop. Op muzikaal vlak kijken we ook nog uit naar de indierock van Spoon, de folky droommeisjes van Smoke Fairies en de psychedelische folkies van Ganglians. Het programma krijgt die dag ook een stevige scheut literatuur met Michael ‘Mr. Blonde’ Madsen, de Engelse topper DBC Pierre en nog vele anderen waaronder bekende Vlaamse namen als Peter Verhelst, Patrick De Witte en Annelies Verbeke.

Deze Antwerpse blijft natuurlijk wel het kleinere broertje van het veel uitgebreidere Crossing Border Festival in Den Haag.

Alle informatie over de Antwerpse editie is te vinden op www.crossingborder.be.

Crossing Border

Het programma van het Haagse Crossing Border begint al aardig gevuld te raken. Het festival bestaat sinds 1993 en wist vooral faam te maken door de mix van grote, internationale namen uit de literatuur- en muziekwereld en opkomende artiesten. Zo vind je er dit keer onder andere Jamie Lidell, die met zijn laatste plaat ‘Compass’ weer de eclectische weg insloeg, Nederlandse folk van I am Oak, het Amerikaanse The National, straffe kost van de Vlaamse schrijver Joost Vandecasteele, indierock van Midlake en poëzie van Michael Madsen – beter bekend als Mr. Blonde uit Tarantino’s gangsterfilm Reservoir Dogs. Een gevarieerd programma, dus voor ieder wat wils!

Meer info

www.crossingborder.nl

Een avond Dada, veelzijdigheid en bijgeluiden

Antoine Boute@Het Voorwoord

Ondanks de drukte en het veelomvattende programma weten de liefhebbers de Franstalige Belgische dichter Antione Boute te vinden. Boute maakt een schuchtere indruk als hij het podium opstapt en zijn voordracht begint. In zijn zangerige Nederlands begint hij: ‘Je ziet een gast opkomen op ’t podium’, om met steeds meer stotteren te vervolgen: ‘en vanaf het begin het beginnn het begiiINNN is het duiuiuiuiuiuidelijk, dadadadadADADAT er iets niet klopt!!!’  Enkele bezoekers kijken wat bedenkelijk. Er is nu geen houden meer aan en Boute, half verscholen achter zijn vel aanwijzingen, met zijn linkerhand druk gebarend, brengt de meest krankzinnige en volumineuze klanken voort. Hij bromt, stottert, beatboxt zich een weg door zijn zinnen, die ogenschijnlijk volkomen ontsporen maar nog steeds bij de strekking blijven van een ongemakkelijk publiek bij een vreemde spreker. Minstens zoveel effect bereikt hij als hij met zijn laatste woorden terugkomt bij zijn gewone vertelstem. De nieuwe Johnny van Doorn? De dadaïst van 2010? Boute heeft het publiek gewonnen en ik vang op: ‘ik ben blij dat we zijn blijven zitten’.

Ivo Victoria (midden) en Joost Vandecasteele (rechts)@Het Voorwoord

Na dit poëtische geweld is het tijd voor een vraaggesprek van Michaël Vandebril met Ivo Victoria & Joost Vandecasteele: twee Vlaamse auteurs die debuteerden in Nederland met respectievelijk ‘Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)’ en ‘Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij’. Beide auteurs kenmerken zich ook door hun veelzijdigheid. Ivo Victoria is naast schrijver, muzikant en programmeur van de Lowlands theater tent en Vandecasteele staat vooral bekend als stand-up comedian. Toch is het schrijven voor hen een natuurlijk vervolg op hun andere activiteiten. Victoria: ‘Ik ben een muzikant die van schrijven houd en doe zoveel mogelijk waar ik gelukkig van word’. Verschil is er ook: het fragment wat Victoria voorleest over zijn stervende vader is persoonlijk en subtiel meeslepend. Vandecasteele schetst een universeel stadsbeeld en schrijft vol humor. Twee verschillende debuten, maar de lezer kan zich met beiden identificeren. Vandecasteele: Je kan veel meer met literatuur dan theater, het is epischer.

Tricycle@Het Voorwoord

Tricycle sluit dit Voorwoord af. Het is wat onwennig zitten op de mooie stoeltjes van Pulchri’s Louis XV zaal, en terwijl de band opbouwt slaat heel even de angst toe dat het wat stoffig gaat worden. Niets blijkt minder waar. Het Vlaamse drietal Tricycle (op z’n Frans) maakt instrumentele jazz/folk, die haast zo beeldend is als de gedichten van Judith Herzberg en Bart Moeyaert, die eerder te horen waren in deze zaal. De muziek van Tricycle is filmisch: een van de nummers werd ook werkelijk als soundtrack geschreven door accordeonist Tuur Florizoone. Voorafgaand aan het nummer beschrijft hij de bijbehorende scène in een bruin café. De interactie op het podium maakt Tricycle geweldig om te zien: tijdens het spelen kunnen de muzikanten hun grijnzen niet onderdrukken. Het geluid staat bescheiden afgesteld, waardoor je gedurende het concert het tikken van de accordeontoetsen, ademen van de sopraansaxofonist en resonans van de bassnaren hoort, wat de drie als instrument op zich gebruiken. Een van de nummers eindigt met niets dan deze ‘bijgeluiden’. De band verlaat het podium met de aankondiging nog een kleine fnac uit te stallen. Veel van het publiek blijft hangen en terwijl er al wordt afgebouwd is er elders in de Pulchri nog een klein feestje voor de overgebleven bezoekers.

Crossing Border

Vervolgens even in de Hideout gepasseerd, alwaar Kristien Hemmerechts Suze Rotolo aan de tand voelde. Suze wie? Suze Rotolo, dat meisje dat aan Bob Dylan’s linkerzijde vasthangt op de hoes van “The Freewheelin’ Bob Dylan”. Rotolo heeft nu een boek geschreven over haar tijd in Greenwich Village. Naar verluidt gaat dat boek niet alléén over Dylan. Het interview ging alvast wél uitsluitend over de Bobste der Bobs. Zo wilde Hemmerechts – nadat ze had geïnformeerd of Bob eigenlijk een beetje een sexy jongen was, indertijd – graag weten hoe het zat met Dylan’s feministische gehalte. Daarmee bleek het nogal mee te vallen, want Rotolo herinnerde zich vooral een mannelijk chauvinistisch varken, dat tussen het charismatische rondtoeren en wereldverbeteren in, toch vooral verwachtte dat zijn Suze thuis op hem zat te wachten met warme soep. Dat Joan Baez slechts een halve paragraaf in Rotolo’s boek werd gegund, zal ook wel geen toeval zijn, zeker? Dylan was indertijd naar het schijnt bijzonder geïnteresseerd in Rotolo’s eigen creatieve bezigheden. Wij vandaag ook, maar daarover vernamen we jammer genoeg niets tijdens dit interview. Kristien Hemmerechts, gij deedt ons feministische hart een beetje bloeden, vandaag.

Nog meer confessies uit de prehistorie van de pop kwamen van Nick Kent. Pionierend popjournalist, die tijdens de wilde jaren zeventig de dunne lijn tussen verslaggever en deelnemer meerdere malen succesvol overschreed. Onder andere Iggy Pop en Keith Richards moesten qua middelengebruik hun evenknie erkennen in Kent. Het was de man trouwens nog een beetje aan te zien: pas halverwege het interview deed hij voor het eerst even zijn ogen open. ’s Mans kritische zin leek alleszins niét aangetast door al dat lekkers: Kent was bepaald niet mals voor vroege werkgevers als NME. “Die gasten waren week na week bezig met het tegen elkaar opzetten van bands… Beatles tegen de Stones, Blur tegen Oasis, …” Even later trok Kent de historische impact van The Sex Pistols in twijfel (“fantastische groep, maar de Glamrock heeft véél meer die democratiserende rol gespeeld die altijd aan punk wordt toegeschreven. Bovendien was punk al lang uitgevonden door The Stooges”). Maar daarmee zat het interview al op. Jammer, want naar plezante nonkels als Kent kunnen wij uren luisteren, liefst nog aan één of andere duistere toog. Na zijn jaren bij NME, ging Kent onder meer voor het onlangs ter ziele gegane magazine Plan B schrijven. Vandaag is Kent één van de redacteuren van het nieuwe blad Loops. Voor het meest recente nummer schreef hij een stuk over Nick Drake. We gaan er achteraan, want nieuwe inzichten over een veelbeschreven maar bijzonder schaars gedocumenteerde carrière als die van Drake, daar zijn we ten allen tijde voor te vinden. Jammer dat het interview met de man na amper twintig minuten werd afgebroken. Maar als we ooit naast Kent aan een cafétoog belanden, dàn gaan we nog wat horen.

Sleepy Sun hebben met ‘Embrace’ een uitstekend debuut op de wereld losgelaten. Daarop klinken ze een beetje als Black Mountain die op een mooie zomeravond voor één keer een stevige scheut xtc door hun lsd geroerd hebben. Op Crossing Border konden ze nét niet overtuigen. De aanloop was veelbelovend, maar het schip steeg nét niet op. Maar dat kan ook aan onze tweede pint van de zondagavond gelegen hebben die nét tijdens Sleepy Sun onze maagwand lastigviel. Ondertussen hadden we wél Steve Earle gemist. Maar een mens kan – naar het schijnt – niet àlles hebben. Zolang u daar niet aan toevoegt dat ‘men sommige dingen nu éénmaal ook tégen zijn zin moet doen’ kunnen we met dié domme volkswijsheid nog wel leven.

Stephen Malkmus, dan. We zullen deze Slacker of Slackers eeuwig dankbaar zijn voor platen als ‘Slanted and Enchanted’ en ‘Wowee Zowee’ en wereldsongs als ‘Here’, ‘Flux=rad’ en ‘We Dance’. Ook ’s mans latere solowerk zou volgens vrienden die we vertrouwen érg de moeite zijn, maar toen die platen uitkwamen waren wij nét te druk aan het slacken. Sorry, Steve. Een cliché over Pavement dat we hierbij graag uit de wereld willen helpen, is dat ze niet konden spelen. Hoe vaak de groep ook voor een bende rammelaars werd versleten, de arrangementen van Pavement waren bij wijlen geniaal. Dat bleek ook op het Continental Upstairs podium, waar veel songs de overzetting naar akoestische gitaar niét overleefen. (Daarmee werd overigens ook het vreselijke cliché ontkracht dat élk goed liedje op akoestische gitaar moet kunnen worden gebracht.) Nu en dan klonk het genie van Pavement overigens nog wél door, zondagavond: in “Heaven is a truck” en “We Dance”, bijvoorbeeld, of in het nochtans indertijd door de Belgische radio stevig kapotgedraaide “Range Life”. Maar wij gaan dus zeker nog een keer kijken als Malkmus volgende keer mét band België aandoet. Is het trouwens nog iemand anders opgevallen dat Malkmus met het jaar meer op Louis Theroux gaat lijken?

Dat deze eerste Antwerpse editie van Crossing Border volledig uitverkocht was zal – zonder af te willen dingen op de rest van de programmatie – vooral aan Monsters Of Folk gelegen hebben. Met Jim James (My Morning Jacket), Conor Oberst (Bright Eyes) en M. Ward heeft die band namelijk niet minder dan drie supersterren van de moderne Americana in de rangen. Al wie wel eens écht triest was in het begin van dit decennium, zal minstens van één van deze heren een plaatje in de kast staan hebben. Voor dit Antwerpse concert werden de drie bovendien begeleid op drum door Will Johnson (South San Gabriel, Centro-Matic). De misschien wel strafste songschrijver achter de drums parkeren: faut le faire. We moeten zeggen dat we nochtans lichtjes opkeken tegen het concert van deze superband. Niet dat we iets tegen de heren hebben – van elk van hen hebben we wel een paar erg mooie dingen in de kast staan (wij waren zéér triest in het begin van dit decennium) maar dat ze aangekondigd stonden met een concert van tweeënhalf uur, deed ons op voorhand lichtjes blazen. Maar we moeten er niet flauw over doen: minstens de helft van dit concert was zéér de moeite. Op de mindere momenten leek het weliswaar of we naar een country-revue zaten te kijken, maar de mannen wéten hoe een goeie song geschreven wordt en vooral naar het einde toe werd er bijzonder stevig gemusiceerd. Het meest ontroerende was nog wel te zien hoe elk van de sterretjes er plezier in schiep om in een dienende rol – ter meerdere eer en glorie van hun collegae en vooral van de Song – te kruipen.

Crossing Border

Na zestien edities in Den Haag, besloot Crossing Border ook eens een échte grens over te steken. U hebt ‘m?  Als we ‘m niet geschreven hadden, dan hadden we ‘m laten liggen. Enter Crossing Border Antwerpen, dus. Plaats van het feestje: de Arenbergschouwburg, een theatergebouw dat tot voor enkele jaren voorbehouden was aan de Hermannen van Veen van deze wereld. Ondertussen is de programmatie een beetje opengetrokken en wordt er dus ook samengewerkt met organisaties als Crossing Border. In het kader van dit Crossing Border festival, mocht de Arenberg recent nog Nick Cave verwelkomen. Toch een beetje een Herman van Veen van een àndere wereld. Muzikaal trok Crossing Border resoluut de kaart van de Americana en ook het literaire luik van dit Crossing Border festival was voor een belangrijk gedeelte op Obama-land gericht.

Zo was er – nog voor het festival in de Arenbergschouwburg aftrapte – een symposium in Baffbis rond McSweeney’s – het door Dave Eggers opgetrokken mini-bastion voor het goede verhaal. McSweeney’s beperkt zich vandaag al lang niet meer tot het periodiek zelf. Ondertussen is er ook The Believer (recensies) en Wholphin (bewegend beeld in al zijn vormen). Aanwezig: Eli Horowitz (uitgever en McSweeney’s redacteur), Andrew Leland (redacteur voor The Believer) en Brent Hoff (redacteur van Wholphin). Marc Schaevers van Humo, die we toch kennen als een onderlegd en belezen interviewer, slaagde er niet in om het gesprek boven het anekdotische uit te tillen. Maar het blijft natuurlijk een interessant gegeven: een tijdschrift dat niet op een pagina of twee, drie kijkt, zolang het interview maar interessant én leesbaar blijft. Een tijdschrift dat ook niet per sé vasthoudt aan één vorm. Als McSweeney’s een prototype wil uitgeven van dé 21ste eeuwse krant, dan doen ze dat gewoon. Oòk als die krant 380 pagina’s telt. Issue 33 staat eraan te komen: check alvast www.mcsweeneys.net/SFPanoramaPR.html.

Over The Believer en Wholphin kwamen we minder te weten. Voor Wholphin werd daaraan verholpen met een paar vermakelijke (kort-)films die later op de dag gescreend werden in de Arenberg. Als u bijvoorbeeld wil weten waarom het holocaust-museum een aanrader (en ook weer niet) is voor een first date, moet u zeker eens naar The Pity Card van Bob Odenkirk kijken. Van The Believer onthouden we vooral dat ze zich liever concentreren op boeken die ze wél goed vinden dan crap te recenseren. Zo revolutionair is dat nu ook weer niet – waarom denkt u dat we bij Gonzo de laatste van Praga Khan niet gerecenseerd hebben? Alvast niet omdat we graag speciaal willen doen…
Als kers op de taart kregen we drie korte voorleessessies die door McSweeney’s op de wereld werden losgelaten. Dat klonk drie keer veelbelovend,  dus driewerf hoera voor Jessica Anthony, Wells Tower en John Brandon.

Fleet Foxes - Foto: Michel Mees

De grote publiekstrekker van de vrijdagavond Fleet Foxes

Micah P. Hinson - Foto: Michel Mees