Een ruimte die in het begin nochtans goed gevuld was met veel volk waar Holy Other de spits moest afbijten en als meest succesvolle act de avond wist te begeesteren. Ook oOoOO mag zichzelf op de schouder kloppen. De visuals werden op repeat gezet, maar de vage zwartwitbeelden waarin wij Berlijn meende te herkennen, pasten perfect bij de donkere wereld die hij, samen met zijn vocale sparringpartner, wist op te roepen.

Witch House blijft moeilijk om naar een spannend live-evenement te vertalen. Misschien ontdek je wel het waarom in Gonzo (circus) 108 waar dieper wordt ingegaan op het genre, de acts en zijn beloftevolle mislukkingen.

Tekst: Katrien Schuermans – Foto’s: Maarten Timmermans
Gezien: AB, Brussel, 8 februari 2012

[Show as slideshow]

In die volgorde staan ze ook aangekondigd op de affiche. Onze verbazing is dan ook niet gering als we een nog nagenoeg lege club betreden. Op het podium zien we een hoop synths en niet echt de setup die we van het trio Pure X verwachten. Nu goed, nog geen band op het podium te bekennen. Dus werpen we even een blik op de tafel met merchandising. Van Pure X weinig materiaal te zien, op de vinyl en cd-versie van hun album ‘Pleasure’ na. Van Sleep ∞ Over daarentegen des te meer. Vinyl, cassettes, en voor 5 euro kunnen we blijkbaar ook tarotkaarten van de band aanschaffen. Kijk, dat vinden we nu eens coole merch.

Genoeg gelachen want daar betreedt de eerste band al het podium. Onze inschatting was dus juist. Het is niet Pure X maar Sleep ∞ Over. Dat is het geesteskind van Stefanie Franciotti. Hoewel de groep pas goed twee jaar bestaat wisten ze toch al de nodige aandacht naar zich toe te trekken. Dat deden ze onder andere met een 7-inch als ‘Outer Limits’. Hun nieuwe album ‘Forever’ is een goede maand uit op het label Hippos In Tanks. Op dat label verscheen eerder ook werk van Hype Williams, Games en Laurel Halo. Met die namen in het achterhoofd weet je waar je aan toe bent met Sleep ∞ Over. Bevreemdende poppy klanklandschappen gedreven door synths die diep geworteld zijn in de jaren 1980. En dat is dan ook hier het geval. De ijle stem van Franciotti zweeft rond boven de onderkoelde beats die het vijftal ontlokt aan zijn instrumenten. De muziek geeft ons een behoorlijk nerdy gevoel. Moeilijk te omschrijven maar toch. Dat nerdy gevoel zet zich ook over op de groepsleden. De jongen op synths heeft al een behoorlijk foute trui aan, maar het is vooral de spuuglelijke legging van Franciotti die op modegebied alle aandacht naar zich toe trekt. Ondanks misschien wel de meest onflatteuze broek die we in jaren zagen kan de band onze aandacht behoorlijk vasthouden. Alhoewel, soms glijdt het allemaal iets te kabbelend voorbij. Hoewel de klanken van Sleep ∞ Over dus wel bevreemdend blijven, had iets meer variatie dus wel gemogen.

Hoewel ze dus aangekondigd waren als voorprogramma mag daarna Pure X het podium op. Dat drietal bracht met het behoorlijk hazy dreampopalbum ‘Pleasure’ een plaat uit die zich stilaan in ons muzikale brein verankerde. Bij dit trio gaat het er op podium trouwens iets conventioneler aan toe. De opstelling is simpel. Bas, drum, gitaar. Bassist en drummer zijn trouwens gewoon dezelfde als bij Sleep ∞ Over. Maar het geluid dat dit drietal ontwikkelt is iets minder conventioneel. Zanger Nate Grace zingt vaak ingehouden over het minimale psychedelische klankentapijt dat hij en de twee anderen ontwikkelen. Het resultaat zijn donkere, haast kale songs waarin wij echo’s horen van allerlei dingen uit de jaren 1990. Bands als My Bloody Valentine, mijn metgezel hoorde er op een bepaald moment zelfs echo’s in van een nummer als ‘Forcefield’ van Beck uit diens plaat ‘One Foot In The Grave’. Om maar te zeggen, we hoorden bevreemdende klanken van deze dreampoppers. En dat in een optreden dat ons de volle 45 minuten bleef boeien.

Gezien op 17 november 2011, AB-club, Brussel

(Klik op een kleine afbeelding om de diavoorstelling te openen)

[Show as slideshow]

de ochtend; slaperig vakantiepark mét wakkere ganzen

Het park ligt er nog zeer verlaten bij en de moedigen die al wel wakker zijn (of nooit zijn gaan slapen), lijken meer op automatische piloot rond te lopen als halve zombies. Er is een zwemcomplex op het terrein en op het programma stond Wet Sounds gepland tot 13 uur in dit waterparadijs. Geen idee wat dit kon betekenen, misschien een woordspeling op ‘Pet Sounds’ en een verwijzing naar een waterige luisterset van Animal Collective? Deze geprikkelde verwachting is dus de reden dat ik al wakker ben, anders had ik zeker een paar uur bijgeslapen. Eenmaal binnen en in zwembroek kom ik erachter dat het water niet zo warm en aangenaam is als verwacht en de kater manifesteert zich door mijn lichaam te doen bibberen. Ik ben niet enige en zie meer bibberende mensjes die hun kater proberen weg te zwemmen zonder veel plezier te beleven. Aan de rand van het ondiepe zwemgedeelte zitten een man en een vrouw aan knoppen te draaien en kijken op laptopschermen. Tegenvaller dus.  Luide soundscapes en drones weergalmen door de ruimte, de badmeesters kunnen er niet om lachen en hebben allemaal dikke koptelefoons op. Mensen drijven op het water met hun oren onder de waterlijn en een andere geluidslaag is te horen terwijl de soundscapes boven water vertroebeld klinken. Tja, meer is het niet. De glijbanen zijn allemaal buiten werking gesteld om zotte acties te vermijden en zo is lol er al snel af, vooral wanneer blijkt dat ook het bubbelbad niet warm is. Een warme douche dan maar en bij buitenkomst heeft de heilzame werking van het lauwe water de kater toch echt verdreven en die waterwijsheid zal ik tijdens de dag nog een aantal keer horen.

Bucky Pyro op tv

Terug in de chalet is het tijd voor ontbijt. Jus, thee, brood, kaas, vers gebakken bacon. Mijn kamermaat is net wakker nadat hij de nacht in de woonkamer heeft doorgebracht met een meegenomen meisje, -niet die van de champagne en tevergeefs zonder seks-. Op de tv worden de film collages van Sun City Girls en Charles Gocher vertoond. Beelden van Indonesische wajang poppen in jazz cafe’s, trucker tirades en live beelden van optredens houden ons meer dan een uur zoet. Later verteld Alan me dat een van die wajang poppen Bucky Pyro is en dat dit zijn lievelingsfilmpjes zijn.

Group Doueh's gitaaracrobatiek - Foto: S.B

Het is dubben om de chalet te verlaten, want zodadelijk zal Group Doueh de spits van de dag afbijten op het grote podium. Maar natuurlijk mag deze speciale Sahrawi groep uit de Westelijke Sahara niet gemist worden, vooral nadat hun show in de Barbican op de vrijdag een zeer slecht geluid had gekregen -door toedoen van geluidsrestricties-. Ze zijn net begonnen aan hun eerste song en tegelijk met mij stroomt de zaal goed vol en er wordt me verteld dat dit toch niet snel gebeurt op de vroege ATP middaguren. Gelukkig is het geluid hier wél goed en iedereen staat al snel te swingen op Doueh’s innemende woestijnritmes en scheurende gitaarriffs. De vrouwen komen het publiek in en dansen met iedereen mee op geheel Moorse wijze terwijl bandleider Salmou Bamaar (Doueh) de gitaar in de nek en op het hoofd legt en feilloos zijn riffs speelt. Een grandioos optreden dat een paar dagen later ook in de Brusselse AB herhaald zou worden -en waar ik door een van de vrouwelijke leden op het podium getrokken zou worden om te dansen-.

SF/SCG (en S.B) merch tafel

Hierna tijd voor een eerste lange pauze en rustig zitten aan de merchandise tafel met Alan, Hisham en de Qu Junktions mensen. De broers van The Frogs zitten naast ons en tokkelen op hun gitaar serenades aan voorbijgangers. Het optreden van Doueh heeft veel mensen warm gemaakt en het is druk rondom de tafel met bezoekjes van artiesten zoals de mannen van Animal Collective. Kennelijk heeft de Sublime Frequencies dj set van gister ook veel losgemaakt en veel mensen komen ons bedanken. Ik leg een dikke stapel van mijn thematische Indiase en Nepalese folkpop mixen te koop en tot mijn verbazing zijn deze na een dik uur uitverkocht, meer dan ik ooit verkocht heb. Zo is de reis naar Londen, de Engelse westkust en mijn eten en drinken op ATP in één keer terugverdiend.

Een beloofd kijkje volgt bij het Amerikaanse The Entrance Band, omdat de zanger ons gisteren na de SF dj set smeekte naar hem te komen kijken. Vettige psychedelische rock gonst door de gevulde Reds zaal en het publiek is de gehele set goed mee. Na afloop kom ik weer eens langs de Exmoor ale bar en krijg ik zo een gratis pint in mijn handen geduwd van de aardige barman met wie ik al meerdere keren lang had staan babbelen. En zo begint de alcoholconsumptie weer, afgewisseld met sterke melkthee op Engelse wijze om de zondag door te komen. Er was trouwens ook een cinema zaal op zaterdag en zondag die een aantal films van Sublime Frequencies vertoonde als ook andere door Animal Collective verkozen films, maar deze zaal heb ik geen enkele keer van binnen gezien.

Prince Rama - wazige Foto: S.B

Ik ben benieuwd om het Prince Rama geluid te horen van de zusters Larson uit Brooklyn die naar het schijnt opgroeiden in een hare krishna commune in Florida. Het geluid hangt niet geheel onverwacht naar Indiase sferen vermengd met hypnotiserende new age tonen, mysterieuze folk, dwarse synths, monotoom slagwerk en hoge zangtonen in de periferie van Kate Bush. Op een groot scherm worden closeups van de zusters geprojecteerd met omkadering van allerlei kleurrijke  new age video effecten. Misschien teveel van het zelfde voor sommigen, maar toch was het een verrassend optreden van dit duo uit de stal van Paw Tracks.

zee en Minehead hill

De sterke cider van de vorige dag is op en ik waag me buiten het park om meer te gaan inslaan bij de megasupermarkt om de hoek. Ik loop eventjes het strand op en aanschouw de zee en de groene schierheuvel van Minehead in het laatste middaglicht. Een diepe snuif zeelucht doet wonderen voor een heldere kop. De winkel is al een paar uur dicht, dus toch niet zo toeristisch op de zondag als ik had gedacht. Door deze dwaze wandeling wel Tickley Feather en Oneohtrix Point Never gemist. Soit, je kan niet alles hebben.

Tony Conrad & Jennifer Walshe - Foto: S.B

Ik ben wel op tijd terug om Tony Conrad samen met de experimentele Ierse vocaliste Jennifer Walshe te zien spelen. Conrad is een oudgediende van de droom muziek groep Theatre of Eternal Music waar ook La Monte Young, Angus MacLise, John Cale en Marian Zazeela toe hoorden. Tijdens dit optredens brengen Conrad en Walshe een vioolduel met veel lagen lawaai en korte, dwarse stemgeluiden die dicht aanleunen bij klankgedichten. Geen gemakkelijke muziek en het is maar een kleine schare die het optreden bekijkt. Wanneer Walshe’s stem begint te horten en stoten op dezelfde wijze als Dolores o’Riordan in de song ‘Zombie’ van The Cranberries, proesten wij het ook even uit van het lachen.

Met avondeten in het hoofd laten we de producer Zomby, Drawlings (de zus van Dave Portner -Avey Tare/AC-) en Ear Pwr aan ons voorbijgaan. Het optreden van Atlas Sound mocht niet gemist worden en ik haast me zodat ik de laatste helft van zijn set kan zien. De boomlange en fragiel ogende Bradford Cox is dan wel de oprichter van Deerhunter, maar zijn Atlas Sound solo project is gelukkig toch heel wat anders. Songwriterliedjes al even fragiel als de man zelf worden overgoten met een gebalanceerde laag tapesoundscapes wat zorgt voor een adembenemend melancholisch geluid. Kria Brekkan komt het podium op en danst slangerig pervers om hem heen, brrr. Cox draagt nog een zacht nummer op aan de onlangs overleden Trish Keenan van Broadcast en zo eindigt deze sterke, gevoelige set.

Khaira Arby & Band, met 2 Doueh leden op voorgrond

Dan komt iedereen van de SF crew weer bij elkaar omdat de Malinese diva Khaira Arby en haar band een plekje hebben gekregen in het volle programma en niemand dit wilt missen. Zelfs de mensen van Group Doueh niet en we staan allemaal vooraan en swingen samen al snel op de warme gitaar woestijnfunk. De vrouwen van Doueh gaan zelfs het podium op om te dansen en mee te zingen, want de woestijncultuur van westelijk Afrika kent immers geen grenzen of taalverschillen. De volslanke diva zingt met forse stem in op het publiek, maar het is vooral de jonge gitarist die de show steelt met zijn geweldige solo’s (na de show vragen we hem zijn leeftijd; een schamele 21 jaar jong!). De zaal staat in vuur en vlam; iedereen danst, springt en schudt mee. Als we dan toch het etiket van beste en meest sfeervolle optreden moeten geven deze ATP, dan is het wel bij deze Malinezen.

dansen met de gesluierde Doueh crew

Na afloop gaan we met twee overgebleven vrouwen van Group Doueh nog even dansen op de dj set van Andrew Hung (Fuck Buttons) die vragend kijkt naar die gesluierde vrouwen op de lege dansvloer. Even later staan we met de hele crew boven bij Animal Collective en daar kan Hamdan -de meest wilde en dansgekke Doueh vrouw- geen moment stil blijven staan, ook al is deze experimentele elektronische popmuziek haar totaal onbekend.
Dat het aanmoedigend dansen met Hamdan een paar dagen later heeft geleid tot die meegetrokken dans op het AB podium is dan ook geen wonder. Iets over de afsluitende set van curators dan. De heren Noah Lennox (Panda Bear), Dave Portner (Avey Tare), Josh Dibb (Deakin) en Brian Weitz (Geologist) spelen een set die zowat dezelfde lijn volgt als die van de dag ervoor. Elke song loopt in elkaar over zonder stopmomenten, kriskras genomen van verschillende albums alsook nieuwe songs van de komende plaat. Men danst, wij dansen en het is goed geweest. Teengirl Fantasy laten we schieten, de slaap is bij de meesten groter dan de zin voor muziek en iedereen gaat terug naar de chalets.

In mijn chalet zet ik de tv op het toffe ATP kanaal. Alleen speelt er een vreselijke Japanse horrorfilm met langzame psychologische suspense. Niet echt het moment voor zulke films als je alleen in een chalet bent (al mijn huisgenoten zijn eerder op de dag al teruggekeerd naar London en Turkije). Ik zet de tv maar weer uit en ga snel terug naar het festival om de nare gevoelens weg te dansen bij de set van dj Kutmah uit Brighton, de allerlaatste muziek van de avond. Alle stijlen door elkaar in een snelle mix, van dubstep tot hiphop, reggae, stevige indierock, psychedelische pop en meer. Dan is het toch echt afgelopen.

Vlakbij mijn chalet staat een groepje mensen op hun balkon met vuurwerk sterretjes in de hand. Ik neem een kijkje en wordt uitgenodigd om ook een sterretje vast te houden. Ik merk direct dat het een soort stille ceremonie is en ik herken de twee leden van Broadcast, Rog en James (de man van Trish Keenan). Twee andere voorbijgangers komen er ook bijstaan en lijken ook snel door te hebben waar het om draait. In stilte en met een glimlach houdt iedereen de sterretjes in de lucht met een blik op de hemel. Een meer dan mooi einde van deze ATP.

De conclusie van een weekendje ATP; het was de kennismaking met een belangrijk festival dat eens niet op een commercieel strafkamp leek en waar meer sympthatieke mensen rondliepen dan bedwelmde idioten. Ook was er geen spoor van sponsorbanners, doelgroepmarketing of andere vervelende festivalspam. Eigenlijk is dit een niet te missen festival voor de kieskeurige Gonzo (circus)-lezer. Alleen spijtig wel dat dit de laatste ATP lente-editie was, vanaf nu zal enkel de decembereditie blijven bestaan.

15 mei, Minehead (UK)

Terwijl een volle club zich laaft aan behoorlijk extreme aanvallen op het trommelvlies is ook de grote zaal van de Ancienne Belgique volgelopen voor een iets rustiger concert van José Gonzalez en een twintigkoppig orkest en een veel interessantere Little Scream in het voorprogramma. Maar daarvoor waren wij dus niet naar deze allerlaatste avond het Dominofestival afgezakt. Lawaai wilden we en dat kregen we.

Want noise in een aantal vormen, dat was waar deze slotavond aan opgehangen was. Noise in al zijn vormen was ook iets wat we de voorbije jaren kregen voorgeschoteld op het Dominofestival. Zo herinneren we ons legendarische optredens van Wolf Eyes (in de mainstreampers toen op totaal onbegrip onthaald, maar goed), Black Dice, Fuck Buttons, Health en A Place To Bury Strangers.

Sightings - Foto: Maarten Timmermans

De avond werd geopend door de Brooklynezen van Sightings. Met ‘City Of Straw’ leverden zij hun zevende album af. Hun experimentele noiserock wordt hier behoorlijk compromisloos de broeierige club ingesmeten. Mark Morgan schreeuwt zijn stem schor, tussen twee nummers door lult Richard Hoffman soms kort met het publiek. Het valt op dat de band zijn sonische klankexperimenten van de platen probeert om te zetten naar een livegeluid. Het geluid dat de band produceert wordt volop door allerlei pedalen gehaald om een droog, scherp, elektronisch en grootstedelijk geluid te krijgen. Invloeden uit jaren 1990 industrial en nog oudere no-wave worden verweven in het geluid. Het resultaat is hard en compromisloos maar soms ook iets te stuurloos om te bekoren. Het helpt dan ook niet dat het geluid soms erbarmelijk was. Of was dat de bedoeling? Nee, echt overtuigen deed de band niet.

Liturgy - Foto: Maarten Timmermans

In Gonzo (circus) #102 is een interview te lezen met Hunter Hunt-Hendrix, frontman van het eveneens uit Brooklyn afkomstige Liturgy. Hij vertelde daarin over zijn filosofie bij het construeren van muziek zoals die ondere andere te horen was op hun debuut ‘Renihilation’ en hun nieuwe plaat ‘Aesthethica’ die uitkomt op Thrill Jockey. Het is vooral uit die plaat dat de band putte tijdens het optreden. Het geluid is vooral dat van instrumentale inktzwarte metal met heftige drumpartijen en snelle gitaaraanslagen. Op het podium is er nauwelijks beweging. Ook al hebben ze bijna allemaal lang haar, van headbangen komt het niet en gelukkig maar dat er niet in zulke clichés vervallen wordt. Er is geen opsmuk zoals andere black metal bands dat wel doen, geen bloed of occulte en religieuze attributen, maar het draait puur om de kracht van de muziek. Het is ook direct een kwaliteitscontrast met Sightings, want het geluid is hier wel zuiver en goed afgesteld en levert een straffe show op in vijf a zes langdurige stukken. In een paar van deze uitgestrekte composities slaakt Hunter Hunt-Hendrix onverstaanbare ijselijke kreten die met veel reverb de zaal rondgaan en voor kippenvel zorgen. De frequentie mist zijn doel niet en het publiek kijkt gefixeerd toe in trance. Deze show heeft hopelijk afgerekend met de kritiek van de doorgaans conservatieve metal scène, al kunnen we met stellige zekerheid zeggen dat het merendeel van hun fans toch van buiten die scène komen, vooral uit de rangen van Sunn O))), Earth of  Lightning Bolt etc.

Merzbow - Foto: Maarten Timmermans

De afsluitende eer van de avond valt toe aan de Japanse noise meester Masami Akita, alias Merzbow. Al 22 jaar in het vak en na meer dan 200 releases lijkt er geen slijt op de man’s oeuvre of zijn trouwe gevolg. De zaal zit nog altijd goed vol met vele fanboys en enkele girls ferm naar voren geplant om elke beweging te kunnen aanschouwen. Voor het binnengaan doet iedereen nerveus lachend de oordopjes in, wel zo slim ook met de verwachte sonische aanslag op de oren. Op het podium staat een tengere, langharige, bebrilde Aziaat achter een tafel; 2 laptops, een aantal mengpanelen met veel kabels en een ronde metalen schijf. Een flinke ruis maakt zich gewaar van de zaal en we zijn vertrokken. Het voordeel met de oordopjes is wel dat de verschillende lagen van lawaai goed van elkaar te onderscheiden zijn en elke lichte verandering van ritme, puls of golf kan worden ervaren. Saaie noise is het zeker niet en in de geluidslawine horen we sporadische beats en heftige pulsen elkaar afwisselen als eb en vloed. Schurende white noise ritmes worden door Merzbow als een gitarist op zijn ronde metalen draaischijf bespeeld met een versterkt metalen creatie als aanslagmiddel. Behalve zijn bewegende arm is de man zelve uiterst rustig en gedisciplineerd zoals enkel Japanners dat kunnen zijn. Inmiddels wordt een jongen in vage toestand de zaal uitgedragen door zijn maten. Waar zijn de rommelende aardbevingsgeluiden of overspoelende geluidstsunami’s? Geen idee, al kunnen deze even goed onherkenbaar in de set verwerkt zijn, je weet maar nooit met een bittere misantroop zoals Merzbow. En dan het eeuwige probleem met noise sets; het duurt net iets te lang. Na meer dan een dik half uur afwisselende noise voelt iedereen de spanningsboog wegzakken en zelfs de freaks stoppen met schudden. Tien onnodige minuten volgen nog voordat het stopt en Merzbow verlaagt zich zelfs tot een toegift. Echt not done. Een zeer sterke set met helaas een slap einde.

We worden nog gepasseerd door een volzwangere vrouw met oordopjes in; zij wel, haar boorteling in de buik niet. Muziekeducatie kan niet vroeg genoeg beginnen. Buiten fietst een noise vader naar huis, een blauw kinderzitje zit van achteren bevestigd. Tijd voor een laatste pintje in Cafe Central waar Sub Rosa hun Carte Blanche avond heeft met droneartiest Philippe Petit aan de knoppen. Een mooi einde van een luchtbewogen avond. De experimentele avonden van Domino zullen hard gemist worden, om hopelijk ooit als een fenix uit zijn as te herrijzen.

(s.b, mt)

Dan Deacon - Foto: Ulrieke Biets

Het publiek moet nog even wennen aan de donkere zaal na het prachtige zonnetje buiten, maar de aanwezigen worden goed wakker geschud door de bombastische opening. Het is daarna even zoeken naar de juiste vorm, maar al snel trekt hij een veelkleurige lappendeken van synthklanken en resonerende echo’s over het publiek. Behaaglijk wordt het echter niet, zeker niet in combinatie met de visuals – die aanvankelijk nog het meest weghebben van een VHS-tape die met een schuurmachine wordt afgespeeld. Door het ontbreken van een beat blijft zijn set wat stuurloos, en het einde valt erg uit de lucht. Toch heeft hij aardig wat volk de zaal in weten te trekken, en is de zaal redelijk gevuld na zijn optreden.

Waar Lopatin met zijn kosmische galmen maar bij vlagen weet te hypnotiseren, grijpt Dan Deacon de aanwezigen wel direct bij de strot. Hij treedt op vóór het podium, en romdom zijn bescheiden tafel met effectpedalen vormt zich direct een springende menigte. Deacon oogt als een verveelde manager van een buurtsupermarkt, maar niets blijkt minder waar: zingend en springend weet hij binnen luttele seconden vele handen de lucht in te krijgen met zijn amfetamine-electro. Al snel buitelen ook de eerste crowdsurfers over het publiek, maar de set blijkt snel voorbij. Zijn afscheidswoorden zijn net als het optreden kort, maar krachtig: “I’m gonna get crazily drunk after this, and then go to this creepy motel. It’s gonna be sick!”

Battles - Foto: Ulrike Biets

Na deze stuiterset stromen de aanwezigen massaal naar buiten , om daar onder het genot van een sigaretje even af te koelen. In de lounge staan Joel Ford en (wederom) Daniel Lopatin achter de draaitafels, maar dat blijkt vooral ter achtergrondvermaak: ze weten de aandacht van het driftig babbelende publiek niet te trekken met hun set. Terug in de zaal is inmiddels het doek omhoog gegaan, en wordt het aardige instrumentarium van Battles onthuld – met in het midden uiteraard het drumstel, met dat ene bekken dat hoog boven de rest uittorent. In 2006 stonden ze ook op Domino, vanavond zijn ze de headliner. Hun debuutplaat Mirrored stamt alweer uit 2007, maar het nieuwe album Gloss Drop komt bijna uit – en ze doen nu alvast een klein aantal Europese steden aan met het nieuwe materiaal. Erg overtuigend is het helaas nog niet: het komt live nog wat mechanisch over. De drummer vormt het hart van de band en werkt zich uit de naad, maar over het geheel genomen blijkt de set te zorgvuldig georkestreerd waardoor er geen leven in zit. Dit blijkt ook uit de reactie van het publiek, dat staat te kijken als een kip naar het onweer. Uiteraard zit het muzikaal vol leuke snufjes, zoals de langwerpige videoschermen waarop af en toe zingende mensen worden geprojecteerd, maar het geheel blijft wat monotoon. Het applaus op het einde is daarom nogal lauw – zelfs na de tien minuten durende toegift.

Tot slot stond boven in de club nog Factory Floor geprogrammeerd, waar ik helaas alleen het begin van kon meepikken. Dat zag er veelbelovend uit, dus het zal vast nog een feestelijk einde van de avond zijn geworden. Domino dag vijf bleek uiteindelijk wisselend, waarbij Dan Deacon als enige de makkelijkste weg had gekozen om het publiek te bekoren.

Brussel wentelt zich in de prachtige voorjaarszon als ik de stad in rij. De drukte in de stad en de buurt van de Ancienne Belgique zorgt ervoor dat we even moeten zoeken naar een geschikte parkeerplaats. Een plek gevonden in de buurt van een overvol speelplein en dan haast ik me naar de concerttempel. Denkend dat ik de eerste artiest van vanavond gemist heb. Aangekomen in de kleine AB-club hoor ik de eerste tonen van Spookhuisje, niets gemist dus. De Brusselaar, echte naam niet direct te vinden, probeert de nog half lege club te bezweren met zijn gitaarspel. Moederziel alleen, gevangen in rode spots, zit hij vooraan op het podium. Een gitaar en een batterij effectpedalen in de aanslag. Uit zijn gitaar tovert hij de meeste desolate klanken. Iets tussen Indische raga’s, drones en psychedelica. Geholpen door een schare aanwezige fans zuigt hij ons mee in zijn trip. Een muzikant om in het oog te houden. Denken wij.

The Beautiful Band - Foto: Maarten Timmermans

Even gaan we buiten genieten van de vallende avond aan de uitgang van de AB. Niet zonder een stempeltje op ons arm te laten drukken natuurlijk. Na deze korte pauze is het de beurt aan The Beautiful Band. Een onbekende naam zegt u? De leden zijn voor de geoefende Gonzo (circus)-lezer echter niet onbekend. De vierkoppige band bestaat vanavond dan ook uit onder andere Bram Devens (Ignatz) en Paul Labreque (Sunburned Hand Of The Man). Artiesten die hun sporen verdiend hebben in de meer experimentele hoek. Het was vooraf aangekondigd en het blijkt ook als het optreden zich ontspint. De grootste invloeden van The Beautiful Band zijn Crazy Horse en Creedence Clear Water Revival. Labreque bespeelt zijn bas het hele optreden lang met de rug naar het publiek, Devens zingt. En klinkt dan wel totaal anders dan je op basis van de namen mag verwachten, slecht is het niet. Alleen soms iets te gewoon. Of ligt dat aan ons?

WU LYF - Foto: Maarten Timmermans

Na een nieuwe pauze op de stoep voor de AB, de nacht valt intussen over de stad, is het tijd voor het mysterieuze WU LYF. Die voor een ondertussen aardig volgelopen club mogen spelen. Op internet gaat er een behoorlijke buzz over de band, maar de groep houdt het graag mysterieus. Over de leden van de band, World Unite Lucifer Youth Foundation voluit, is werkelijk bijna niets te vinden op het net. Wat zeker is, is dat de band uit Manchester afkomstig is. We zien voor het optreden begint een aantal mensen nerveus rondlopen op het podium. Achteraf blijkt dat de band door een defect tourbusje pas kort voor het begin van Spookhuisje de AB binnendruppelden en dus geen soundcheck hadden. Nu goed, de muziek dan maar. En die kunnen wij dan wel weer smaken, bij momenten dan toch. We houden wel van de mengeling van krautrock, sixties psychedelica en stuiterende popmelodieën. We onthouden vanavond vooral nummers als ‘LYF’, het hotsende en botsende ‘Spitting Blood’ en het tot het einde opgespaarde ‘Heavy Pop’. Regelmatig tijdens het optreden zien we de frontman, naam Ellery Roberts zo lazen we ergens, onder zijn orgeltje duiken naar een laptop waaruit allerlei muziek zou moeten komen, het ding weigert behoorlijk dienst. Ach ja, het blijft heerlijk wegdromen in de trip vol Afrikaanse gitaarmotiefjes en snedige zanglijntjes. De jongens staan ook met de juiste dosis arrogantie op het podium. Wanneer de groep wordt teruggeroepen op het podium zetten ze een cover in van het nummer ‘Whip My Hair’ van Willow Smith, ja de tienjarige dochter van de Fresh Prince of Bel-Air. Een slecht plan, want ze gaan volledig de mist in, en zo eindigt deze avond behoorlijk verwarrend. Vreemd, net als het Frans dat één van de groepsleden in zijn bindteksten hanteert. Want dat was niet eens franglais.

In het voorjaar kregen we de kans om naar het Deense Aarhus te reizen om daar als lid van de Belgische jury bands voor te stellen die op deze avond mochten aantreden. Drie van de vier want de hoofdact, Efterklang, was al vastgelegd. Daardoor verhuisde het festival ook van de kleine AB-club naar de grotere AB-box. Het moet ook gezegd dat onze selectie niet helemaal overeenkwam met de affiche. Maar goed, vol verwachting keken we dan toch maar uit naar de bands op de affiche.

Chimes & Bells - Foto: Maarten Timmermans

De avond begon met de band rond Cæcilie Trier, Chimes & Bells. Vanuit Aarhus was ons bijgebleven dat de band daar een meer dan behoorlijke set neerzette. Er beweegt ook één en ander rond de band want een paar weken geleden nog maar stond de groep nog in dezelfde zaal in het voorprogramma van hun landgenoot Trentemoller. Op plaat maakt de groep behoorlijke donkere, soms ijle songs met als centraal bindmiddel de stem van Trier. Het is ook hier die stem die de aandacht naar zich toe zuigt. En toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat we iets missen. In Aarhus bespeelde Trier regelmatig de cello. Dat gecombineerd met haar stem en de naar shoegaze neigende gitaren zorgden daar bij momenten voor kippenvel. Dat de cello hier niet werd gebruikt mag dan ook een misser worden genoemd. Trier had zich ook teruggetrokken achter haar synthesizer achteraan op het podium. Een euvel dat interactie met het publiek moeilijk maakte. De band kwam dan ook traag op gang om uiteindelijk nog behoorlijk goed te eindigen wanneer de beide gitaristen een behoorlijk donkere gitaarmuur optrokken.

Cody - Foto: Maarten Timmermans

De cello die we misten bij Chimes & Bells stond centraal bij de bende rond Kasper Kaae, Cody. Celliste Line Felding zorgt met haar subtiele toevoegingen voor dat we nog behoorlijk tevreden waren over wat we hoorden van deze band. Het geluid is gedrenkt in donkere country, folk en americana. In hun thuisland Denemarken zijn ze behoorlijk populair. Iets wat ervoor zorgde dat we ze in Aarhus niet zagen wegens een overvolle grote concertzaal, 1700 personen. Achteraf hoorden we positieve dingen over deze band. Iets wat we op basis van dit optreden zeker kunnen begrijpen, hoewel hun sound misschien iets te glad is naar onze zin. We zagen wel een behoorlijke uitgelaten bende op het podium. Blij dat ze dat aandacht van de 600 toeschouwers konden vasthouden. Zeker nadat ze de dag ervoor op een boot voor 40 personen speelden. Eindigen deed de band met het het uptempo ‘That’s What She Sees’ en het schitterende ‘Comfort And Rage’. Een nummer waarin de donkere stem van Kasper Kaae mocht opboksen tegen de heldere, mooie stem van de tweede gitarist. Mooie songs maar soms iets te glad uitgevoerd dus.

The Kissaway Trail - Foto: Maarten Timmermans

Voor de jonge indiebranie op de affiche mocht The Kissaway Trail zorgen. Geen onbekend, nieuw talent maar een band die al een contract kon versieren bij het bekende label Bella Union. Op plaat koppelen ze de uitgelatenheid van Arcade Fire aan soms experimentele gitaargeluiden van Sonic Youth. Iets wat in principe behoorlijk gelukkig zou moeten maken. Dat de groep uit het Deense Odense er dan ook voor zorgde dat we het flink op onze heupen kregen was dan misschien wel een beetje bizar. Waaraan het lag dat de band ons behoorlijk onverschillig liet? Was het misschien het soms stuitende gebrek aan songs. In een songs als ‘Smother + Evil = Hurt’ bijna drie minuten van ‘lalala’-zingen doet ons niet denken aan een uitgewerkte creativiteit. Maar we kunnen mis zijn natuurlijk. Dat we dan ook, ondanks het T-shirt van één van groepsleden, weinig terughoorden van Sonic Youth deed ons besluiten dat dit op plaat nog net iets interessanter klinkt dan we het hier live zagen. Jammer.

Efterklang - Foto: Maarten Timmermans

Meest bekende naam op de affiche was Efterklang. Deze creatieve bende was al voor de derde keer te gast in de AB en mixt al bijna tien jaar lang folk, elektronica, jazz en klassieke muziek tot een soms wondermooi resultaat. Op hun laatste plaat ‘Magic Chairs’ schoven ze vervaarlijk op richting een soort van kamerpop. Die plaat kon ons dan ook weinig bekoren. Benieuwd waren we wel want het was al behoorlijk lang geleden dat we de band live zagen spelen. En dat viel mee en tegen tegelijkertijd. Als alles op zijn plaats viel zoals in ‘Modern Dirft’ waren we helemaal mee in het sprookjesachtige dromerige universum dat de band op het toneel brengt. Op andere momenten klonk het dan weer alsof alles nogal los aan elkaar hing. Dat had misschien te maken met dat de bandleden nogal ver uit elkaar stonden. Tijdens twee nummers zorgden ze ook voor een speciale toets voor de bezoekers van het concert. Ze hadden namelijk een aantal Efterkids meegebracht. Met hun project Efterkids proberen ze kinderen warm te maken voor muziekonderwijs. Het gevolg was dat er in Brussel zes jonge meisjes van een jaar of acht uit Sint-Agatha-Berchem mee het podium opmochten om viool en cello te spelen. De meisjes zagen er behoorlijk zenuwachtig uit, maar kweten zich meer dan behoorlijk van hun taak. Maar ondanks deze vertedering mistten we dus soms toch iets bij het optreden, samenhang.

Omgeven door de uitgelaten meisjes van de Efterkids, stuiterend van de opwinding stonden ze na hun bijdrage gewoon in de zaal, was het tijd voor conclusies van deze Spot On Denmark. Wij vroegen ons vooral af of het een goede keuze was om de AB-club te verlaten en te kiezen voor de grotere AB-Box. Deze keuze zorgt ervoor dat er een publiekstrekker moet zijn waardoor er dus een mogelijke ontdekking verloren kan gaan. De affiche was misschien behoorlijk consistent in de genrekeuze, maar we blijven het net als op het Spotfestival in Aarhus jammer vinden dat er wordt gefocust op voornamelijk bands uit het pop en rockmilieu. Daar en ook hier zagen we geen vernieuwende metal of dubstep of een andere genre.

Met dank aan Stijn Buyst

Spot On Denmark 2010

Eind mei waren twee Gonzo-medewerkers te gast op het jaarlijkse SPOT-festival in het Deense Aarhus. Ze voelden daar de koortsige polsslag van de Deense popmuziek. De verslagen kun je hier, hier en hier terugvinden. Gonzo (circus) was daar uitgenodigd om als lid van de Belgische jury mee te beslissen welke groepen aantreden op het vierde Spot On Denmark-festival in de Brusselse Ancienne Belgique. De headliner van deze editie, het magische Efterklang, zorgt er trouwens voor dat deze avond verhuist van de kleine club naar de grote ABBox. Zij brengen in hun spoor nog drie beloftevolle bands mee. Opener is het melodramatische Chimes & Bells rond zangeres/celliste Cæcilie Trier. Op het SPOT-festival tekenden zij voor één van de beste optredens die wij daar zagen. Daarnaast treedt alt. country man Cody voor het voetlicht. Zijn optreden was volgens welingelichte bronnen het hoogtepunt van het SPOT-festival. De Gonzo-medewerkers raakten de grote zaal van het plaatselijke Musikhuset toen niet meer binnen wegens overvol. Voor afsluiter Efterklang is het dan nog de beurt aan de jonge indiepopbranie van The Kissaway Trail. Voorwaar een mooie Deense avond in Brussel.

www.spotondenmark.dk

Warpaint - Foto: Maarten Timmermans

Op dat concert in de Botanique hoorden we op subtiele wijze folk, experimentele rock en de new wave van een band als The Cure versmelten. We zagen vier vrouwen statisch op een podium staan en hoorden hoe hun stemmen samenvloeiden. Hoogtepunt van dat optreden was toen het rustig uitwaaierende ‘Billie Holiday’ uit hun in 2008 verschenen ‘Exquisite Corpse’. Een plaat waarvoor ze zowaar de hulp kregen van de niet onbekende John Frusciante (Red Hot Chili Peppers). Vanaf dat optreden keken we dan ook reikhalzend uit naar hun plaat die in het najaar zou verschijnen.

En die plaat die kwam er dan ook een tweetal weken geleden. Op ‘The Fool’ kregen ze onder andere de hulp van Andrew Weatherall. Geen slechte referentie lijkt ons. De plaat draaide al ettelijke rondjes in onze cd-speler en hoe spannend we de band live ook vonden, naar ons gevoel ontbreekt er iets op de plaat. Er zit misschien iets te weinig dynamiek in de nummers op het eerste gehoor, een nummer of twee te veel. Een euvel dat zich langzaam oplost bij meerdere luisterbeurten. Een definitief oordeel vellen is dan ook nog te vroeg voor deze slowburner.

Warpaint - Foto: Maarten Timmermans

Dat alles om te zeggen dat we niet goed wisten wat we konden verwachten voor het optreden. Openen deden ze met het nummer ‘Warpaint’ uit hun nieuwe plaat , een song waarin het duidelijk nog zoeken was naar de balans in de geluidsmix. De zang was niet echt geweldig goed te horen en laat nu net hun bedwelmende samenzang essentieel zijn. Vanaf het tweede nummer ‘Stars’ was dat euvel echter opgelost en werden we volledig ondergedompeld in het geluid dat de vier dames voortbrengen. Lekker dreinen de dubby baslijnen van Jenny Lindberg voort. De band wordt zelfs licht furieus in een nummer als ‘Composure’. Een nummer waarin drumster Stella Mozgawa een hoofdrol opeist. Wat ons tijdens het optreden opvalt is dat de groep lustig plukt uit hun twee jaar oude EP, terwijl ze toch hier zijn om hun nieuwe plaat voor te stellen. Dat veronderstellen we dan maar. Nu goed, ons hoort u niet klagen.

Alhoewel. Na het optreden hebben we toch twee kritische bedenkingen. Waar is ‘Billie Holiday’ gebleven? Het nummer had voor de nodige rust kunnen zorgen in dit soms nogal opgejaagde concert. Een rustpunt dat had kunnen zorgen voor de nodige verlichting. Een andere kritische noot die we willen aanbrengen was de bisronde. Op de setlist die we zagen liggen omdat we op de eerste rij stonden zagen we dat het optreden had moeten stoppen na ‘Elephants’. Na een langdurig applaus kwam de band alsnog terug om twee nummers te spelen. Eén daarvan kondigen ze aan met de woorden ‘We will probably fuck this one up’ of iets van die strekking. Het nummer ‘Jubilee’, opgedragen aan de jongen in de blote bast op de eerste rij, ging inderdaad een beetje de mist in. Mits een iets uitgebalanceerder set en zonder de bisronde was dit een concert geweest van het allerhoogste niveau, nu net een paar schoonheidsfoutjes te veel. Ondanks de soms briljante songs.

Eppo Janssen, programmator van Pukkelpop, stond in de zaal. Eppo, Warpaint op het jaarlijkse feestje in Hasselt, en wij komen ook weer. Staan we weer op de eerste rij. Ondertussen gaan we ‘The Fool’ nog eens een paar luisterbeurten geven. Want we zijn ervan overtuigd dat we ons vergisten bij die eerste sessies.

De afgelopen week waren twee van de Gonzo (circus) fotografen aanwezig op het Domino Festival. Op onze blog kun je van een aantal concerten uitgebreide verslagen terugvinden. Hierbij nog een korte impressie in beeld.