Michael Gira

Er is meer muziek beschikbaar dan ooit te voren, en menig band breekt zich het hoofd over hoe op te vallen in het enorme aanbod. “Be awesome at something,” was ooit het advies van Steve Albini (ook geen 19 meer, en ook weer op toer binnenkort met Shellac – er zijn nog kaarten voor het concert in de OT301, op 27 mei). Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het helpt ook als je ooit ‘awesome’ was – en mensen zich dat nog herinneren. Swans waren altijd ontzagwekkend, zowel op plaat als live, tot ze eind jaren 1990 ophielden te bestaan. En niet minder toen ze er in 2010 opeens weer waren, getuige een intens album en veelal verpletterende live shows. Een nieuw Swans-album volgt in de zomer, maar voor nu is Michael Gira even solo op tournee, als man-met-gitaar (en cowboyhoed). Dat betekent een minder fysieke ervaring dan dat de volledige band levert, maar Gira bedient zich van een ingetogen intensiteit die niet minder indrukwekkend is. De set bestaat uit oude en nieuwe Swans nummers, liedjes van Angels Of Light en nummers die onder zijn eigen naam verschenen. De Swans-nummers zijn trage, monomane vertalingen van de noise rock-nummers van soms niet meer dan één akkoord. Soms lijkt Gira met opzet en nadruk vals te zingen, om de rauwe overtuiging te benadrukken. Tussendoor zijn er grappen tegen het publiek, maar wanneer de lichtman niet snel genoeg overschakelt naar alleen wit licht bijt Gira hem “we all like to be creative, but now is not the time” toe. De kleine zaal van Paradiso is voor de verandering in één keer stil als Gira opkomt. Een spontane opwelling van beleefdheid – of zijn we eigenlijk geïntimideerd door dit voormalige beestmens? De hele set, die bijna voorspelbaar eindigt met  ‘God Damn The Sun’, volgens velen Gira’s beste liedje, gaat er van de sarcastische troubadour een onderhuidse dreiging uit, alsof hij ieder moment in waanzin kan uitbarsten. Het maakt het een dwingend optreden.

Killing Joke

Waanzin was ook iets dat Killing Joke tot een unieke band placht te maken – ooit. Geschminkt in de langzaam uitlopende mad clown-make up van Batmans The Joker paradeerde voorman Jaz Coleman bezeten en bezwerend over het podium, zichzelf tussen de nummers door meteen weer relativerend met de nodige humor. Maar daar is deze avond werkelijk niets van terug te zien. Op papier is het een leuke set – nieuw werk, oude b-kantjes, klassiekers, een geweldige instrumental van de eerste lp – maar de band beukt zich er plichtmatig door heen. Na een beleefd “good evening!” heeft Coleman de rest van het concert tussen de nummers door niets meer te melden. Niet dat er erg veel gelegenheid voor is: in een reuze vaart worden de nummers er doorheen gejaagd, en volgens de setlist bij het mengpaneel wordt tenminste één nummer geschrapt. Bassist Youth lijkt er als enige wel zin in te hebben, maar het mag niet baten; hoewel het publiek ‘The Wait’ en ‘Change’ met instemming onthaalt, vallen de nieuwe, opgefokte nummers bijna dood neer. Misschien zijn we een beetje Killing Joke-moe. De band stond 18 maanden geleden ook al op dit podium, en afgelopen augustus op Summer Darkness. En hoewel het nieuwe album ‘MMXII’ goed is ontvangen, liep de voorverkoop voor dit concert blijkbaar zo slecht, dat bezoekers van ULTRA-EINDE een halve week eerder bij binnenkomst een gratis concertkaartje kregen aangeboden. Maar misschien is het vooral de band die moe is, en is daarmee hun opzwependheid afgesleten tot een botte bijl.

Orbital

En dan was er om de week af te sluiten Orbital. Een van die handvol techno-house-acts die in de jaren 1990 in staat bleek een succesvolle cross-over van de club naar het rockpodium te maken. Terwijl hun platen gaandeweg steeds minder goed werden, bleef de band live immer een feest. In 2004 hielden ze het voor gezien, maar na vijf jaar soloplaten maken misten de broertjes Hartnoll elkaar blijkbaar teveel, en bliezen Orbital nieuw leven in. Eerst voor wat losse optredens, en inmiddels is er ook een nieuw album en bijbehorende toer, die op deze avond de Melkweg aandoet. De uitverkochte zaal is vol bekenden die herinneringen ophalen aan dat concert in Paradiso in 1994 en zich beleefd neutraal uitlaten over de nieuwe lp. Als dat maar goed gaat. En dat gaat het gelukkig, of in iedere geval het grootste deel van de tijd. De Hartnolls spelen een vriendelijke set, geheel in lijn met de onbezorgde vrolijkheid van het nieuwe album. De moodiness van bijvoorbeeld ‘The Girl With The Sun In The Head’ en ‘The Box’ moet daarvoor wijken, en we moeten het ook doen zonder de klassiekers ‘Remind’ en ‘Lush’. Het is duidelijk: Orbital is niet teruggekomen voor het nostalgie-circuit, maar gewoon om hun nieuwe plaat te toeren, en dat siert ze. Energiek is het allemaal wel, zij het op een beetje simpele manier. Het valt live pas goed op hoe zeer de nieuwe nummers – de band speelt bijna de helft van ‘Wonky’ – leunen op een stevige four to the floor, die kaal aandoet zonder de gebruikelijke tegendraadse ritmes. ‘Chime’ en ‘Impact’ hebben een vergelijkbare nabehandeling gekregen, maar ‘Are We Here?’ met zijn ratelende breakbeat blijft aangenaam eigenzinnig. Hier en daar raakt de flow er een beetje uit als met name de nieuwe nummers flink worden opgerekt, maar gelukkig hebben we een oogverblindende lichtshow om ons bezig te houden. Het enige wat ons echt spijt is dat ook ‘Satan’, dat live doorgaans een verwoestend hoogtepunt is, van de setlist is geschrapt. Iets meer waanzin mag wel, voordat het allemaal te braaf wordt. Stay mad.

Gezien in Paradiso en de Melkweg, Amsterdam, 10, 11 & 13 april.

Kiss The Anus Of A Black Cat

Op de tweede dag van deze muziek driedaagse was Bird On The Wire de eerste band die ik zag. De drie jonge meiden kregen de goed gevulde zaal muisstil met hun breekbare luisterliedjes. Het charmante Amsterdamse trio speelde erg ingetogen en maakte en passant nog reclame voor hun net uitgekomen (debuut?) single ‘Noise Of A Quiet Man’. Een song geïnspireerd op een portret van de Groningse schilder Hendrik Werkman. Zo ontwapenend en intrigerend als het meisjestrio klonk zo aanstellerig en gekunsteld zag het er bij Yes Sir Yes uit. Hun gitarist, Tijs Delbeke, verkeerde ooit bij dEUS, maar dat hoeft niet direct een aanbeveling te zijn. De band speelde vlakke, gekunstelde songs die uiteenwaaierden van rock tot jazzrock, met wat vreemde saxofoonuitstapjes van de toetsenist. Ik vond het zo saai dat ik halverwege ben weggegaan en de uitermate interessante tentoonstelling van FotoMuseum Antwerp ben gaan bekijken, waarbij de meeste foto’s stuk voor stuk meer indruk maakten dan Yes Sir Yes.

Knalpot

Ook bepaald indrukwekkend was het Belgische trio Kiss The Anus Of A Black Cat. Door gebruik van onder andere een vintage Korg synthesizer klonk hun muziek erg eighties. Tegenwoordig noemen we dat dark wave of minimal wave. Hun geluid is echter zo eigen dat het beslist geen retroconcert werd maar een spannende eigentijdse happening. Die omschrijving is ook toepasbaar op de laatste act van deze avond, Knalpot (lees ook over hen in Gonzo#94). Hoewel de beide heren uit Amsterdam een impro-jazz achtergrond hebben speelden ze dit keer een strakke set van zes nummers waarbij je zelfs termen als funky en melodieus zou kunnen laten vallen. Bovendien, als er meisjes gaan dansen mag je toch wel zeggen dat je muziek aanslaat. Er heerste een gezonde opwinding in de zaal en dat was vooral te danken aan het feit dat Knalpot beheerst en ritmisch speelde en koos voor een ‘poppy’ benadering in plaats van noisy improvisaties. Wat eens te meer hun veelzijdig vakmanschap aantoont.

Coming down at the Black Flag show - Illustratie: Klazien Schaap

Met dat illustere punk verleden alweer ver achter hem, slijt hij tegenwoordig zijn dagen met live spoken word optredens en wereldreizen, onder andere als televisiereporter voor National Geographic. De meeste verhalen die hij vertelt gaan over zijn reizen. Maar hij is nog altijd op zijn boeiendst, wanneer hij vertelt over episodes uit zijn tourverleden in de stijl van ‘Get in the Van’, zijn beroemde tourdagboek ten tijde van Black Flag. Zo weet hij zeer beeldend een scene neer te zetten van een Black Flag optreden in New York, waarin een reusachtige kerel vanuit het publiek op het podium klimt en zich er vervolgens vanaf stort, en daarbij een nietsvermoedende vrouwelijke bezoeker volledig onder zich vermorzelt, met gruwelijke gevolgen van dien. Ergens is het jammer dat hij vlak na dit verhaal nogal moraliserend uit de hoek komt en dat zal nog wel meerdere keren gebeuren, maar je vergeeft het hem graag, zoals je het ook je praatzieke oom zou vergeven.

Ook vertelt hij over zijn meer alledaagse belevenissen in zijn woonplaats Los Angeles. Een uitstapje naar een enorm shoppingcentre met zijn immer slecht gehumeurde collega die hij consequent ‘The Demon’ blijft noemen, is grappig en onderhoudend. Maar af en toe ook wat onbegrijpelijk voor het Nederlandse publiek, omdat er soms typisch Amerikaanse fenomenen de revue passeren, zoals Chips Ahoy koekjes, die je eigenlijk moet kennen om de grap te kunnen begrijpen. Liever luisteren we toch naar zijn reisverhalen over niet-westerse culturen, die voor hem net zo vreemd zijn als voor ons mede-westerlingen. Zo noemt hij een avontuur in Haiti, waarbij hij vol goede bedoelingen en westerse zelfingenomenheid een arme sloppenwijk in Port au Prince voorziet van voetballen en zeepjes. Dat hij vervolgens een vechtpartij om de zeepjes ontketent, had hij niet voorzien. Gevolg: iedereen boos. Uit schuldgevoel zal hij de rest van zijn reis voetballen en zeepjes blijven distribueren voor de verschillende sloppenwijken, maar dan via lokale wijkhoofden. Een staaltje zelf-relativering waar we nog wat van kunnen opsteken (mochten we ooit spontaan iets ‘goeds’ willen doen voor arme mensen die we op reis tegenkomen, maar de meesten van ons zijn niet zoals ome Henry, dus zover zal het toch wel nooit komen…).

Of die ene keer dat hij naar Noord Korea reisde, na jaren te hebben gewacht op een reisvisum naar dat land, omdat recalcitrant als hij is, iedere Amerikaanse overheidsinstantie het hem afraadde. Toen hij er vol verwachtingen eindelijk was, bleek het de grootste teleurstelling: slecht eten, humorloze mensen, en propaganda overal. Dat zal je leren Henry. Maar het heeft wel weer een paar topverhalen opgeleverd, veel beter dan die van de oorden waar hij het meer naar zijn zin had.
Opmerkelijk aan dit alles is dat hij tussen al deze verhalen drie uur lang geen enkele seconde een pauze laat vallen. Het publiek weet hij drie uur lang ademloos te boeien en gedurende de hele show blijft hij in dezelfde strijdlustige houding staan, rechterbeen iets voor zijn linkerbeen. Het is duidelijk dat de man nog lang niet klaar is met zijn reizen-vertellen-reizen-vertellen-enzovoorts. Moge hij nog lang onze held blijven.

Henry Rollins
The Long March
Gezien: 26-01 in Paradiso, Amsterdam

Gonzo (circus) #107

Er is echter één medium dat het nooit laat afweten, nooit crasht, je altijd bij de hand kunt hebben, je mee kunt nemen op wereldreis en nooit verveelt: de papieren Gonzo (circus). Elke twee maanden een editie boordevol spannende uitgaanstips, boeiende interviews, essays over de andere kant van muziek en cultuur, alsook eigenwijze recensies. In de nieuwste editie – die sinds vorige week in de winkels ligt en online verkrijgbaar is – lees je interviews met muzikanten Bill Orcutt, Colin Stetson, Kangding Ray, Michel van der Aa, Natural Snow Buildings, Jessica Rylan en Sylvain Chauveau. De jonge multitalenten Gerard Herman (BE) en Sam de Groot (NL) hebben het over ‘serieus onnozel kunst maken’ en hoe je dat doet, en met filmmaker Pip Chodorov bekijken we de filmindustrie vanuit een andere ‘angle’.

Liefhebbers van geluidskunst en multimediale kunst opgelet! Naast de tweede aflevering over Environmental Music vind je in Gonzo (circus) #107 ook een bijzondere special over het Sonic Acts Festival dat van 23 tot 26 februari plaatsvindt in Amsterdam. Dit jaar is het thema ‘Travelling Time’: een zoektocht naar de ruimte, het detail en de betekenis in tijd. De interviews met Gilles Aubrey, Keith Fullerton Whitman en Mark Fell zijn uitermate inspirerend. Zij treden overigns alle drie op tijdens het festival, alsook onder andere Catherine Crister Hennix, Hilary Jeffery, Pauline Oliveros, Robin Hayward en Eleh. En er is veel meer: een conferentie, een boek, een expositie, performances en films. Een vol en ingenieus programma dat jou, als avontuurlijke muziek- en cultuurliefhebber, zeker zal bekoren.

En o ja, in deze Gonzo (circus) ook de jaarlijstjes van onze medewerkers: welke releases, exposities, boeken of films konden zij wel smaken in 2011? Dit alles fijntjes geïllustreerd door drie jonge Vlaamse illustratoren. En voor wie kan multitasken of na het lezen nog puf heeft, is er uiteraard nog de Mind The Gap-cd met onder andere exclusieve tracks van Michel van der Aa, Bill Orcutt en Jessica Rylan.

Nooit meer de papieren Gonzo (circus) missen? Dat kan! Stuur een briefje naar Gonzo (circus) of abonneer online.

Peter Hook & The Light

Hoewel alles aan Joy Division wat minder beladen voelt dan, zeg, twintig jaar geleden, blijft het een beetje een kwestie, mensen die ‘iets’ met de erfenis van de band doen. ‘Heiligschennis’, heette het lang. Ian Curtis’ zelfmoord maakte voortijdig een einde aan de carrière van de band, en gaf voor altijd een enorm extra gewicht aan de teksten en muziek. Maar wat door Curtis’ tragische dood en de twee in marmer gebeitelde albums soms over het hoofd wordt gezien, is dat Joy Division ook gewoon een rock band was. Rock bands schrijven rock songs, en die zijn gemaakt om live te spelen en te horen. Zeker als ze zo goed zijn als die van Joy Division. En als iemand ze speelt, dan liefst iemand die weet waar hij het over heeft, en niet Moby of een rammelende coverband.

New Order speelde af en toe wel eens een nummer uit de eigen prehistorie, maar beperkte zich altijd tot de ‘hits’ – ‘Love Will Tear Us Apart’, ‘Transmission’ – en in versies die net zo gelikt klonken als dat de band zelf was geworden. Enter Peter Hook & The Light. Al eerder gaf Hook – ‘Hooky’– er blijk van geen enkele intentie te hebben het verleden los te laten. Hij toerde als gastlid van Factory-labelmates Section 25, schreef een zeer vermakelijk boek over de befaamde club The Hacienda (‘How Not To Run A Club’), opende een nieuwe club in het voormalige hoofdkantoor van Factory Records (met een Factory-catalogusnummer als naam: FAC 251) en begon The Light met als voorlopig enige reden om Joy Division-nummers te kunnen spelen.

Vanavond zal de band integraal ‘Closer’ uitvoeren, het tweede Joy Division-album. Wat ons betreft een van de beste platen ooit gemaakt, maar er zijn veel meer nummers die we zouden willen horen. Alles eigenlijk. Bij het concert eergisteren, in Eindhoven, bestond de toegift uit de complete set die Joy Division daar drie decennia jaar geleden speelde. Dat ze hier hetzelfde zullen doen lijkt teveel gevraagd – Joy Division speelde op 11 januari 1980 in Paradiso twee sets omdat er geen voorprogramma was – maar we hopen dat in ieder geval onze favoriet ‘Dead Souls’ langs zal komen. Geen zorgen: na een korte, en vrijwel onverstaanbare film, begint de band met precies dat nummer. Nog een aantal nummer van voor ‘Closer’ volgen – ‘Novelty’, ‘These Days’ en de Warsaw-song ‘Leaders Of Men’ (trouwens ook de titel van een recent opgedoken bootleg met een concert uit 1977 met drie tot nog toe onbekende Warsaw-nummers; in de blogosphere gaat het gerucht dat Hooky hier ook achter zit). “These songs were chosen by my son,” vertelt Hooky ons, die weliswaar een bas omheeft, maar vanavond vooral zal zingen en het bassen overlaat aan zijn zoon. Het geluid is dan ook op orde, en wanneer ‘Atrocity Exhibition’ wordt ingezet, is het duidelijk wat er gaande is. Hier staat een prima band met een kwart Joy Division er in, die zeer kundig een heleboel nummers speelt die we nog nooit eerder live konden horen. Niet in een update of modern jasje, maar ook niet krampachtig met het geluid van toen of als op de plaat. Added bonus: Hooky’s stem blijkt redelijk in de buurt van die van Ian Curtis te komen, iets wat voor New Orders Bernard Sumner zeker niet geldt. Heel ‘Closer’ wordt netjes in volgorde afgewerkt, en wanneer ‘24 Hours’ zich aandient hebben we opeens kippenvel. Als de laatste toon van ‘Decades’ is weggestorven, en de band terugkomt voor de eerste toegift, speelt ze doodleuk bijna de helft van ‘Unknown Pleasures’, ‘Atmosphere’, opgedragen aan Joe Strummer, die vandaag negen jaar dood is, en ‘Love Will Tear Us Apart’, opgedragen aan… Santa Claus. Het past de man die ooit in de video ‘New Order Story’ op de vraag wie het meest luie New Order-bandlid was zonder aarzeling antwoordde “Ian Curtis – haven’t seen him doing anything for years”. Dat de band afsluit met ‘Ceremony’, het nummer dat Joy Division zelf nooit meer opnam, maar de eerste single werd van New Order, heeft een logica die voor zich spreekt. We kunnen het niet anders zeggen: dit is wat je wil. We zien reikhalzend uit naar het moment dat The Light terugkomt om ‘Movement’ te spelen, het eerste album van New Order, ook al een band die we nooit live zagen.

22 december 2011, Melkweg, Amsterdam

'Impressions' van Nan Hoover (foto Chris Smart)

Gewapend met o.a. een Kaoss Pad trakteerde hij het publiek op één lang soundscape vol minimale ambient. Zijn soundtrack liep gewoon door terwijl de vijf videos elkaar opvolgden. Het geluid bij ‘Impressions’ (video uit 1978) was het meest indrukwekkend. De beelden van een uiterst langzaam bewegende hand pasten uitstekend bij de bewegende hand van Banabila over zijn Kaoss Pad. In ‘La Luna’ (uit 2002) was alleen een maan te zien die door de boomtakken scheen.

Banabila liet de soundtrack hierbij beginnen met een zware lage toon die als een drone bleef doorklinken. Maar naarmate de video vorderde werd de laagheid minder en voegde hij er ijle stemmen aan toe. Doordat het tempo van de Nan Hoover videos erg traag is paste de ambient van Banabila er perfect bij. Hij zorgde voor prachtige langzaam verschuivende muzikale lagen. Het leek wel of Banabila even terug was in de jaren tachtig toen hij met zijn ambient-albums ‘Des Traces Retrouvees 1 & 2’ in de beginfase van zijn imposante carrière stond.

Instrumentarium Michel Banabila

Na de performance verklaarde hij dat hij nog nooit van Nan  Hoover gehoord had en dat zijn eerste reactie na het zien van de videos was: “Mijn  God wat is het tempo laag”. Banabila heeft overigens een nieuwe CD uit, getiteld ‘Route Planner’ met jazzy muziek en is tevens op tour door het hele land met de dansvoorstelling ‘Conny Janssen Danst’. Deze voorstelling was tevens  georganiseerd door Cine Sonic die op 16 december een volgende ontmoeting van  video en muziek organiseren in het Film Museum (Eye) met Knalpot en films van Frans Swartjes.

Meer info

www.cinesonic.nl
www.banabila.com

Ab BaarsTrio - Foto: Francesca Patella

Vergezeld van de New Yorkse zangeres Fay Victor en hoornspeler Vincent Chancey en dichters Anneke Brassinga ging gelijk de beuk er in. Centraal stonden 13 gedichten met als onderwerp boksen, als metafoor voor het leven: over opstaan na een nederlaag, herinneringen aan pijn. Werk van dichters als Joyce Carol Oates, William Carlos Williams, Hans Faverey, Emily Dickinson en zelfs teksten van Charles Bukowski en Muhammad Ali waren het vertrekpunt van een twee uur durende reis.

Onafgebroken toeren

Fay geeft het startschot met haar kenmerkende mix van zang, scat, iets wat lijkt op turntablism en rap. Het samenspel van de vijf muzikanten (Anneke zit meestal rechtsachter op een krukje) verloopt soepel, en gaat vergezeld van grapjes en gebaren die in de loop van dik twee weken onafgebroken toeren zijn opgebouwd. Gecomponeerd werk, improvisaties en solo’s wisselen elkaar in organisch tempo af, met nu eens hartverscheurende klarinetklanken en spaarzame drums, en dan weer een hectisch en alle kanten opvliegend loos gaan. Punt van rust is altijd de van voor WO II daterende dictie van dichteres Anneke Brassinga, die met een ietwat deftige, krakende stem op keurige woordspelingen varieert.

Adem

Adem is de sleutel bij Ab Baars, en daarmee laat hij zijn blaasinstrumenten de grenzen van expressie verkennen. Af en toe vervalt hij daarbij in lyrische gedeelten en is er even sprake van melodie, maar vaak zijn het de bonkige bas en hoekige swing van het ritmetandem die zijn blaasexercities nog enigszins op aarde houden. Het ronde geluid van de hoorn contrasteert mooi bij zijn vaak rauwe klarinetspel, en als geen ander weet stemkunstenares Fay gebruik te maken van de mogelijkheden van haar mond en mondomgeving, en wat er aan lucht ontsnapt uit haar omvangrijke lichaam. Meer dan eens vraag je je af waar een bepaald geluid vandaan komt, en steeds weer blijkt dat het van Fay is die weer een nieuw dingetje aan het doen is.

Naakte feiten

Er zijn maar weinig momenten dat het duidelijk is dat het hier een trio met gasten betreft, zodanig is iedereen op elkaar ingespeeld en zoveel ruimte krijgen de New Yorkers. Het 20-jarige trio speelt nauwelijks alleen maar met z’n drieën; er zijn geen tracks die het jubileum zonodig moeten opluisteren, of hits die herhaald dienen te worden. Alleen de naakte feiten, een onopgesmukt partje melodie dat een enigszins logisch (maar onvoorspelbaar) vervolg krijgt – dat is wat telt. Slechts tweemaal zit er iets herkenbaars in de muziek van het vijftal: een compositie die het midden houdt tussen blues, gospel, een hardrockrif en de oerschreeuw van Janis Joplin, en als de tekst van Muhammad Ali aan de beurt is. Daar moet dan een funky drumpartij achter a la James Brown, maar daar komt de vierkant drummende van Duynhoven niet ver mee.

Bedankt

Als Ab Baars de organisaties bedankt die de Invisible Blow tour mogelijk gemaakt hebben, merkt hij op dat dit wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat ze voor zoiets als dit de ruimte krijgen. En zo is het maar net, als er iets niet past in deze tijd van geldverspilling gepaard aan ongeremd egoïsme, dan is de eigen klanktaal, het gelaagde spel tussen muziek en literatuur en de van iedere commerciële invloed gespeende instelling op een avond als deze een welkom slachtoffer.

Gezien op zaterdag 26 november 2011, Bimhuis, Amsterdam

In de concertreeks ‘Listen To This’ stond dit keer de jonge violist, componist en arrangeur Owen Pallett centraal. Samen met het Noord-Nederlands orkest onder leiding van André De Ridder bracht hij zijn meest recente ‘Heartland’-cd ten gehore. Het publiek – opvallend veel jonge luisteraars – in een flink volle grote zaal van het Muziekgebouw liet zich helemaal meedrijven op de strijkers en de bijzondere stem van Owen Pallett die met passie en tegelijk erg breekbaar zijn werk ten gehore bracht. In een boeiend nagesprek ging Gonzo (circus)-hoofdredacteur Gé Huismans samen met Owen Pallett en André De Ridder in op hoe hun samenwerking zich heeft ontwikkeld.

Voor het concert werd het publiek al opgewarmd door Kreng – mooi om te zien hoe een stel Vlamingen het kritische Amsterdamse publiek wist in te pakken! De bezetting en opzet was speciaal voor de gelegenheid en de speciale locatie aangepast: Pepijn Caudron kreeg de hulp van Thijs Louis en Bram Bosteels (Kaboom Karavan) voor een erg spannende set gebaseerd op Arcanum. Weer geheel anders maar een mooi contrast vormde de set van de Vlaamse contrabassist Joris Vanvinckenroye aka BASta. Na het concert van Owen Pallett was het opnieuw de beurt van Kreng die de aanwezigen op het Foyerdeck van het Muziekgebouw betoverde met een combinatie van ragfijne duistere elektronische en gitaarklanken. En om de avond compleet te maken, draaiden de Gonzo (circus) dj’s Maarten, Gé en Seb ten dans!

Hieronder vind je een sfeerimpressie van deze sublieme avond.

	
	

		
			[Show as slideshow]		
	

	
	
		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 		
	

		

			
								
							
		
	
	
		
 	 	
	
 	

 	

Foto’s: Tamara Van der Laarse en Nienke Doekes

Nurse With Wound

Nurse With Wound live kunnen zien is een zeldzaamheid. Na spaarzame concerten in de jaren 1980 trad de band meer dan twintig jaar lang niet op, en nog steeds is het bepaald geen act “die zijn laatste plaat toert” (wat met een gemiddelde van drie albums per jaar misschien maar beter is ook). Des te blijer zijn we dat de onvermoeibare Roland Spekle, verantwoordelijk voor veel van de SPSound-events in SMART, het enigmatische NWW (“Nurse” voor vrienden) naar Amsterdam heeft gehaald. Derhalve begeven we ons al lang voor het einde van de activiteiten elders zuidwaarts, want nu we eenmaal de kans hebben willen we het dan ook graag helemaal meemaken. En dan bedoelen we de volle vijf uur, want dat is hoe lang het als ‘SLEEP’ geafficheerde optreden zal duren.

Imperatieve hoofdletters ten spijt zullen we toch vooral wakker proberen te blijven, maar aan Stapleton zal het niet liggen. Want hoewel we ons Nurse op zijn meest dadaïstisch nou niet direct kunnen voorstellen als iets waar we eens lekker voor gaan liggen, de man weet ook hoe hij een drone maakt. Vanachter een mengpaneel en een verzameling cd-spelers (we bewaren bespiegelingen over wat “live” dezer dagen eigenlijk betekent voor een meer uitgeslapen moment), midden in een zaal vol stapelbedden, weeft Stapleton een deken van traag modulerende bastonen. Net onder het oppervlak lijkt er gemurmel in vreemde talen hoorbaar, en andere halfvergeten tonen wassen af en aan, terwijl de grondtonen eindeloos doorgolven.

Aanvankelijk zijn er wat technische problemen en staan er de nodige mensen doorheen te kakelen, maar Stapleton heeft de langste adem, en langzaam daalt er hypnotische sfeer over de zaal neer, zeker als het volume na een uur iets omhoog gaat. Op de achtermuur trekken beelden van heuvels, wolken en regen voorbij, maar wanneer de slaap vat begint te krijgen, gaan ze over in eindeloze beelden van langzaam vervormende mensen, als een schilderij van Bacon van smeltend kaarsvet. Ook Stapleton zelf staart soms minutenlang naar de beelden (en komt onmiddellijk in actie als iemand zijn ballon in beeld hangt).

Van het Urban Explorers-festival weten we nog hoe prettig inslapen met live muziek naast het hoofdkussen kan zijn, destijds verzorgd door Slaapwel artiesten Wixel en Greg Haines, maar dit is de eerste keer dat we Nurse zien, dus proberen we toch vooral wakker te blijven. Niet dat het eindeloze dronescape daardoor zijn uitwerking mist; soms hebben we het gevoel half te slaapwandelen, en onze gefluisterde gesprekken worden er niet coherenter op. Tegen vier uur ’s nachts menen we zeker te weten dat er een Française in ons oor staat te prevelen, en pas na vijf minuten rondkijken concluderen we dan maar dat ze in Stapletons mengpaneel huist. Wanneer we de zaal verlaten om nog wat te drinken te halen, weten we niet hoe snel we het schelle licht en gekrakeel van de bar weer moeten ontvluchten, terug de cocon van bastonen in.

In die dromerige geestestoestand realiseren we ons rond half vijf met een lichte schok dat we geen idee hebben hoe lang we al naar een leeg podium liggen te staren. Navraag leert dat Stapleton al een tijdje geleden het pand heeft verlaten, zijn machines al draaiend achterlatend. We stellen ons voor dat hij zelf inmiddels ook in bed ligt; de drone wint uiteindelijk altijd. Als afsluiting nemen we nog een tequila in de bar, maar helemaal wakker zullen we niet meer worden vanavond.

5 november 2011, SMART Project Space, Amsterdam

http://www.smartprojectspace.net
http://www.facebook.com/pages/SMART-Project-Space/199336153308
http://www.brainwashed.com/nww/

Label forum ADE

Tien minuten te laat begint moderator Eric van den Boogaard (van DJ Broadcast) met zijn inleiding van dit panel over platenlabels in het digitale tijdperk. De drie aanwezige Nederlandse labels Wolfskuil, EC en Delsin Records brengen zowel vinyl als downloads uit. Het hangt een beetje van het genre af welk formaat wordt gekozen. Zoals Michel de Hey(EC) zei: “Bij trance gaat alles digitaal”. Maar Darko Esser die pas in 2003 met Wolfskuil Records begon wordt ook blij als hij 300 12 inches verkoopt. Duidelijk werd dat een platenlabel anno nu geen vetpot meer is. En als je het dan alles gratis op internet aanbiedt ter ondersteuning van live optredens, die wel geld opbrengen? Dat vonden de drie heren geen goed idee. Veel platenmakende artiesten willen niet live optreden. Bovendien hadden de heren zelf veel te veel plezier in het uitbrengen van muziek die ze leuk vinden, zelfs als dat verliesgevend is. Michel de Hey heeft het goed opgelost. Hij bepaalt wie er iets op zijn labels uitbrengt. De rest, zoals marketing en verkoop, doet NEWS voor hem. Hij krijgt 1 procent van de opbrengst maar heeft verder geen zorgen meer en lijdt tenminste geen verlies meer. ’s Avonds was er voor de gemiddelde avontuurlijke muziekliefhebber niet zo veel te doen. Bovendien kreeg ondergetekende te maken met het feit dat het voor middernacht in de meeste clubs doorgaans erg rustig is. Tragisch voorbeeld hiervan was Desmet Studio.

Provisorische 3FM studio

In deze enigszins buiten de belangrijke routes gelegen locatie presenteerde Onderstroom een aantal jonge DJ’s. Ondanks dat het een mooie ruimte is met een fantastisch soundsystem wilde het hier maar niet druk worden. Ook bij Club Air stond even na middernacht nog geen rij en was het binnen rustig, In een zijkamertje van deze disco was 3FM weggestopt. Zij deden van hier verslag van het ADE.