(Klik op een kleine afbeelding om de diashow te openen)

Foto’s: Maarten Timmermans

Rock Herk, Herk-de-Stad, 16 juli 2011

Ook voor de negenentwintigste editie was er weer een gevarieerde alternatieve affiche samengesteld. Een affiche die een visie verraadt: niet zomaar de namen die je overal op de podia ziet staan, zelfs geen herhalingsoefening van het clubcircuit van september tot juni. Nee, op Rock Herk kan je écht nog groepen voor het eerst zien, of weerzien na een lange afwezigheid.

And So I Watch You From Afar - Foto: Maarten Timmermans

In die zin was het zeer spijtig dat het Nieuw-Zeelandse Die! Die! Die! – met een nieuwe uitstekende plaat onder de arm – in extremis verstek liet gaan. Daardoor promoveerde Psycho 44 naar het hoofdpodium. Deze jonge lawaaimakers klinken zoals je van een Rock Rally-finalist mag verwachten, maar toch iets vuiler dan gemiddeld. Ze schudden hun rock ’n roll losjes uit de mouw, en zetten de eerste stapjes in het inpakken van een breed publiek.

Dat instrumentale rock definitief zijn plaats verworven heeft in het universum van het jeugdige volkje bewees And So I Watch You From Afar nog maar eens ten overvloede. Zij spelen de uptempo variant, met metalriffs, honderden breaks en Explosions op speed-gitaren als catchy, dansbaar element. Hier ging het publiek voor het eerst uit de bol, met als uitschieter ‘D Is For Django The Bastard’. Opmerkelijk, want de namiddag is op Herk meestal bevolkt door beleefd applaudisserend publiek. Maar And So… had duidelijk hopen fans in de tent staan. Ze leven op internet, Radio Scorpio draait ze, misschien  moet Studio Brussel ook maar eens zijn heilige schrik afschudden en 65 Days Of Static en geestesgenoten gaan draaien, want hun doelpubliek is er weg van.

Two Gallants - Foto: Maarten Timmermans

De klassieke rock van The Sore Losers leent zich uitstekend tot het maken van een mooie wandeling, en dat deden we dan ook, tot aan de hardcore-tent wat verderop in het park. Dit soort pure en rauwe muziek zonder veel tralala gaat er altijd wel in, spijtig alleen van het omgooien van het uurschema, waardoor we het beloftevolle Kingdom, een nieuw project met leden van Amenra en The Black Heart Rebellion, moesten missen op hetzelfde podium.

Het was lang stil rond Two Gallants, maar Rock Herk pikte ze opnieuw op voor een mooie plaats op het hoofdpodium. Hun laatste plaat is ondertussen alweer vier jaar oud, maar na twee jaar koelkast leek het duo er opnieuw zin in te hebben. Hun americana klinkt iets te glad naar onze smaak, maar een pak sterke melodieën hebben ze in huis, de zanger heeft de juiste muts en de drummer de juiste attitude: op folk moet je rauwe meppen uitdelen, niet braaf boem-tokken zoals de meeste troubadour-begeleiders.

Weer heel iets anders kregen we voorgeschoteld met A Place To Bury Strangers. Ze begonnen met hun meest melodieuze track, ‘In Your Heart’, om drie kwartier later bijna ongemerkt te verzanden in een kolkende poel van noise. Knap.

Swans - Foto: Maarten Timmermans

Maar dat alles zonk in het niets bij wat de echte topper van de avond zou worden: Swans. Ze speelden exclusief voor Rock Herk in België, en kregen net geen twee uur ter beschikking om hun reputatie ten volle te kunnen waarmaken. Hun songs kregen lange, imposante versies, en wisselden efficiënt af tussen dreigend en hypnotisch en donderend metalig. Met dank aan de vijfkoppige begeleidingsband, die genoeg handen vrij had om extra percussie en riffs over Park Olmenhof te laten galmen. Tussendoor probeerde Michael Gira aan te tonen dat molenwiekende dansjes ook cool kunnen zijn. De show eindigde in de kletterende regen, met het magistrale ‘Eden Prison’. Alleen bliksem en donder ontbraken – dat is dan voor een volgende keer.

Rock Herk, Herk-de-Stad, 16 juli 2011

]]> http://www.gonzocircus.com/recensie-rock-herk-2011/feed/ 1 http://www.gonzocircus.com/recensie-a-place-to-bury-strangers-effenaar-eindhoven-15-07-2011/ http://www.gonzocircus.com/recensie-a-place-to-bury-strangers-effenaar-eindhoven-15-07-2011/#comments Sat, 16 Jul 2011 15:59:20 +0000 Tjeerd van Erve http://www.gonzocircus.com/?p=14768 Oliver Ackermann, zanger/gitarist van A Place To Bury Strangers, heeft onder gitaristen al enige tijd een heldenstatus. Niet zozeer van wegen zijn rol in wat “de luidste band van New York” zou moeten zijn, maar dankzij de vervormingskastjes die hij alreeds een kleine tien jaar op de markt brengt. Death By Audio, de naam zegt genoeg. Even als het eerste pedaaltje dat hij ooit in elkaar soldeerde én patenteerde; Total Sonic Annihilation. Ackermann houdt van luid, vervorming, feedback en de techniek achter luid, vervorming en feedback. Twee passies die samenkomen in A Place To Bury Strangers.

Nikoo

Maar eerst is het podium aan Nikoo. Al voor dat de heren en dame het podium betreden, wordt het in de zaal duidelijk dat ze met vol volume in zullen komen. Eerste wat de geluidstechnicus van de band doet is namelijk geleidelijk aan de zaal dj in volume omhoog bijdraaien. En inderdaad, als Nikoo aftrapt, kunnen de oordoppen in. Helaas is het aan het begin van de show voornamelijk volume, minder balans. Deze keer staat de zang wel erg ver naar achter in de mix. Spijtig, zeker met al die fijne meezinglijntjes die de band heeft. Tweede gedeelte van de set is dit echter geheel verholpen. Positief is dat er steeds meer energie van het podium komt, hoewel uitstraling en Nikoo nog steeds niet op dezelfde bladzijde staan. De poppie melodieën verpakt in lagen aan ruis, noise, feedback en elektronische drama doen echter wel hun werk. Daags na de rand loop je nog neuriënd door de kamer, en dan weet je dat het goed zit. Met elke show wordt het sextet beter. Alleen in het midden verliepen wat nieuwere uitwerkingen van de nummers nog wat rommelig, maar dat is wellicht een kwestie van flink oliën.

Death By Audio

A Place To Bury Strangers

Rommelig is het laatste wat van betrekking is op A Place To Bury Strangers. De band uit New York wil een totaalervaring leveren die verder gaat dan de ‘Death By Audio’ die Ackermann’s pedalen beloven. In praktijk betekent dat een lichtshow die in opbouw van slechts video projecties aan het begin tot een totale apotheose in hel wit knipperend licht. In kleur zich beprekend tot die van het artwork van de platen, sluit dit perfect aan bij de opbouw van de set. Deze begint rustig, ingetogen. Maar naarmate de avond vordert, wordt de liedjesstructuur meer en meer losgelaten om plaats te maken voor rondzingende gitaar, hypnotiserende repetitieve drums en een steeds hoger, masserend, volume. Hoewel gevoelsmatig het volume van My Bloody Valentine een jaar eerder (die hun reünie tour overigens deden met de technische steun van Death By Audio) niet wordt gehaald, mag ook hier van een louterende en reinigende ervaring worden gesproken. Vooral de laatste tien minuten die eindigen in een offerande aan de gitaargoden, waarin gitaar en bas gitaar sneuvelen.

Phil Spector

A Place To Bury Strangers

Mooiste aan dit alles is echter niet het kabaal dat het trio produceert. Dat is de wijze waarop de popliedjes van het naamloze debuut uit 2008, Exploding Head (2009) en een enkele nieuweling (voor de ep later dit jaar of de derde plaat begin volgend jaar?) in dit kabaal overeind blijven. Liedjes die in structuur de basis vinden in de jaren ’60. Phil Spector bedoelde iets anders met zijn ‘Wall Of Sound’, maar de feelgood pop die hij ooit maakte ligt onder de donkere teksten van A Place To Bury Strangers, achter de de geluidsmuur die de band optrekt. En dat is kunst. Iedereen kan een gitaar in tweeën zagen, op het podium of op plaat, maar dat laten klinken als fijne popliedjes is een tweede. En die tweede beheerst A Place To Bury Strangers als de beste, zo toont het maar weer in Effenaar. Een avond zo compleet, dat een toegift geheel overbodig is. Dat geeft het trio dan ook niet, ook al slaat het publiek nog zeker vijf minuten met volle kracht op het podium. Maat gevend aan de laatste kreunen van de overleden gitaren.

Effenaar, Eindhoven, 15 juli 2011

A Place To Bury Strangers (Katrien Schuermans)

Hun eerste doortocht in Paradiso in 2008 was hard en strak, en latere optredens in onder andere Patronaat afgelopen jaar bevestigden dat. Voor wie referenties nodig heeft, er werd de afgelopen jaren kwistig gestrooid met de namen Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine, The Cure en Joy Division. Toch is het geluid van A Place To Bury Strangers niet louter retro, maar volle en harde 21ste-eeuws noisy shoegaze. Geen wonder dat ze ook in de Lage Landen al een trouwe groep fans hebben opgebouwd. Want A Place To Bury Strangers heeft ons – en hun fans blijkbaar – nog nooit echt teleurgesteld. Tijdens het concert in Effenaar krijg je een voorproefje van het nieuwe album dat in de herfst uitkomt.

Win!
3 x 2 kaartjes voor het concert op 15 juli in de Effenaar, Eindhoven
Mail voor 13 juli naar klikenwin@gonzocircus.com

Terwijl een volle club zich laaft aan behoorlijk extreme aanvallen op het trommelvlies is ook de grote zaal van de Ancienne Belgique volgelopen voor een iets rustiger concert van José Gonzalez en een twintigkoppig orkest en een veel interessantere Little Scream in het voorprogramma. Maar daarvoor waren wij dus niet naar deze allerlaatste avond het Dominofestival afgezakt. Lawaai wilden we en dat kregen we.

Want noise in een aantal vormen, dat was waar deze slotavond aan opgehangen was. Noise in al zijn vormen was ook iets wat we de voorbije jaren kregen voorgeschoteld op het Dominofestival. Zo herinneren we ons legendarische optredens van Wolf Eyes (in de mainstreampers toen op totaal onbegrip onthaald, maar goed), Black Dice, Fuck Buttons, Health en A Place To Bury Strangers.

Sightings - Foto: Maarten Timmermans

De avond werd geopend door de Brooklynezen van Sightings. Met ‘City Of Straw’ leverden zij hun zevende album af. Hun experimentele noiserock wordt hier behoorlijk compromisloos de broeierige club ingesmeten. Mark Morgan schreeuwt zijn stem schor, tussen twee nummers door lult Richard Hoffman soms kort met het publiek. Het valt op dat de band zijn sonische klankexperimenten van de platen probeert om te zetten naar een livegeluid. Het geluid dat de band produceert wordt volop door allerlei pedalen gehaald om een droog, scherp, elektronisch en grootstedelijk geluid te krijgen. Invloeden uit jaren 1990 industrial en nog oudere no-wave worden verweven in het geluid. Het resultaat is hard en compromisloos maar soms ook iets te stuurloos om te bekoren. Het helpt dan ook niet dat het geluid soms erbarmelijk was. Of was dat de bedoeling? Nee, echt overtuigen deed de band niet.

Liturgy - Foto: Maarten Timmermans

In Gonzo (circus) #102 is een interview te lezen met Hunter Hunt-Hendrix, frontman van het eveneens uit Brooklyn afkomstige Liturgy. Hij vertelde daarin over zijn filosofie bij het construeren van muziek zoals die ondere andere te horen was op hun debuut ‘Renihilation’ en hun nieuwe plaat ‘Aesthethica’ die uitkomt op Thrill Jockey. Het is vooral uit die plaat dat de band putte tijdens het optreden. Het geluid is vooral dat van instrumentale inktzwarte metal met heftige drumpartijen en snelle gitaaraanslagen. Op het podium is er nauwelijks beweging. Ook al hebben ze bijna allemaal lang haar, van headbangen komt het niet en gelukkig maar dat er niet in zulke clichés vervallen wordt. Er is geen opsmuk zoals andere black metal bands dat wel doen, geen bloed of occulte en religieuze attributen, maar het draait puur om de kracht van de muziek. Het is ook direct een kwaliteitscontrast met Sightings, want het geluid is hier wel zuiver en goed afgesteld en levert een straffe show op in vijf a zes langdurige stukken. In een paar van deze uitgestrekte composities slaakt Hunter Hunt-Hendrix onverstaanbare ijselijke kreten die met veel reverb de zaal rondgaan en voor kippenvel zorgen. De frequentie mist zijn doel niet en het publiek kijkt gefixeerd toe in trance. Deze show heeft hopelijk afgerekend met de kritiek van de doorgaans conservatieve metal scène, al kunnen we met stellige zekerheid zeggen dat het merendeel van hun fans toch van buiten die scène komen, vooral uit de rangen van Sunn O))), Earth of  Lightning Bolt etc.

Merzbow - Foto: Maarten Timmermans

De afsluitende eer van de avond valt toe aan de Japanse noise meester Masami Akita, alias Merzbow. Al 22 jaar in het vak en na meer dan 200 releases lijkt er geen slijt op de man’s oeuvre of zijn trouwe gevolg. De zaal zit nog altijd goed vol met vele fanboys en enkele girls ferm naar voren geplant om elke beweging te kunnen aanschouwen. Voor het binnengaan doet iedereen nerveus lachend de oordopjes in, wel zo slim ook met de verwachte sonische aanslag op de oren. Op het podium staat een tengere, langharige, bebrilde Aziaat achter een tafel; 2 laptops, een aantal mengpanelen met veel kabels en een ronde metalen schijf. Een flinke ruis maakt zich gewaar van de zaal en we zijn vertrokken. Het voordeel met de oordopjes is wel dat de verschillende lagen van lawaai goed van elkaar te onderscheiden zijn en elke lichte verandering van ritme, puls of golf kan worden ervaren. Saaie noise is het zeker niet en in de geluidslawine horen we sporadische beats en heftige pulsen elkaar afwisselen als eb en vloed. Schurende white noise ritmes worden door Merzbow als een gitarist op zijn ronde metalen draaischijf bespeeld met een versterkt metalen creatie als aanslagmiddel. Behalve zijn bewegende arm is de man zelve uiterst rustig en gedisciplineerd zoals enkel Japanners dat kunnen zijn. Inmiddels wordt een jongen in vage toestand de zaal uitgedragen door zijn maten. Waar zijn de rommelende aardbevingsgeluiden of overspoelende geluidstsunami’s? Geen idee, al kunnen deze even goed onherkenbaar in de set verwerkt zijn, je weet maar nooit met een bittere misantroop zoals Merzbow. En dan het eeuwige probleem met noise sets; het duurt net iets te lang. Na meer dan een dik half uur afwisselende noise voelt iedereen de spanningsboog wegzakken en zelfs de freaks stoppen met schudden. Tien onnodige minuten volgen nog voordat het stopt en Merzbow verlaagt zich zelfs tot een toegift. Echt not done. Een zeer sterke set met helaas een slap einde.

We worden nog gepasseerd door een volzwangere vrouw met oordopjes in; zij wel, haar boorteling in de buik niet. Muziekeducatie kan niet vroeg genoeg beginnen. Buiten fietst een noise vader naar huis, een blauw kinderzitje zit van achteren bevestigd. Tijd voor een laatste pintje in Cafe Central waar Sub Rosa hun Carte Blanche avond heeft met droneartiest Philippe Petit aan de knoppen. Een mooi einde van een luchtbewogen avond. De experimentele avonden van Domino zullen hard gemist worden, om hopelijk ooit als een fenix uit zijn as te herrijzen.

(s.b, mt)

A Place To Bury Strangers

Is de publieksreactie een bruikbare maat voor hoe goed een concert is? Het is verleidelijk om te denken dat zoveel mensen bij elkaar het samen wel zullen weten, zelfs al zijn het er maar honderd. Afgaande op het enthousiasme dat de zaal aan de dag legt tijdens de eerste paar nummers van A Place To Bury Strangers zou je denken dat de band niet veel klaar maakt. Maar misschien is iedereen gewoon overdonderd door al het geweld, want de band doet bekwaam waar we voor gekomen zijn: gegeseld worden door de “total sonic annihilation” van de New Yorkers.

Voor dat het zover is, treedt als opwarmer het Haarlemse All Shall Be Well aan. dat grossiert in post-rock, subdivisie “episch”. Ofwel, lange nummers die kalm beginnen, halverwege op gang komen, vervolgens uitbarsten, om via hetzelfde pad weer terug te keren. Het heeft het nodige weg van Explosions In The Sky, en hoewel de uitvoering technisch uitstekend is, kan het niet echt boeien. Het is een beetje gepasseerd station, deze stijl – al hoop ik dat ik dat niet ook de hele tijd sta te denken wanneer mijn geliefde Godspeed You! Black Emperor in januari terugkeert.

A Place To Bury Strangers komt op, plugt in en gooit zonder dralen de beuk er in. In de kleine zaal van Het Patronaat is afstand tussen band en publiek erg klein – ik heb hier bij Zwart Licht wel eens meer fans op het podium dan in de zaal zien staan – maar deze heren bouwen vrij letterlijk een muur tussen publiek en band, zij het van geluid in plaats van bakstenen. En erg spraakzaam zijn ze ook al niet, wat alles bij elkaar genomen misschien verklaart waarom de initiële publieksreactie nogal lauw is.

Heel veel bezoekers zijn er trouwens niet. Na een week waarin Lowlands binnen twee uur, Eurosonic/Noorderslag in twintig minuten en Roadburn al na een kwartier waren uitverkocht, zou je verwachten dat de goede zin in rockminnend Nederland springlevend is en iedereen alles wil zien, ongeacht wat het is (er is nog geen enkele naam van de line-up van Lowlands bekend). Maar blijkbaar is mooi weer ook belangrijk, en is naar buiten gaan op een venijnig koude zondagavond toch een beetje teveel gevraagd.

De band werkt zich in rap tempo door hun singles heen – “In Your Heart”, “To Fix The Gash In Your Head”, “Ego Death” – en al is de band op plaat ook al niet heel subtiel, live gaat ook het laatste beetje verloren in het gitaargeweld. Toch weten ze het allemaal net genoeg onder controle te houden om de nummers niet helemaal ten onder te laten gaan en te verzanden in louter noise. Hoe boos ze ook kijken, de band lijkt er wel zin in te hebben en toont niets van de lamlendigheid die hun grote voorbeelden The Jesus And Mary Chain live nogal eens aan de dag legden. Ook het publiek heeft er inmiddels al veel meer zin in, en overal schudden hoofden driftig mee met de beukende drums.

Van waar ik sta kan ik niet zien wat er allemaal voor apparatuur aan zanger/gitarist Oliver Ackermanns voeten ligt, maar het zal het nodige zijn; de man is niet voor niets gitaarpedaalbouwer van beroep. Op sommige momenten sleurt hij zijn gitaar aan de snaren door de lucht, maar klinkt er onder de fuzz en feedback nog een hook die blijkbaar in een kastje gevangen zit. Door al die trucs en het volume is het geluid zo nu en dan overweldigend, en de oordoppen die bij de garderobe worden verkocht blijken al snel helemaal niet zo’n idioot idee meer.

Te laat, want heel lang spelen ze niet. Door de geluidsmist heb ik twee nieuwe nummers ontwaard die doen uitzien naar nieuw plaatwerk, en een Ruud van Nistelrooy-lookalike als verse bassist. Hoewel zijn baswerk prima is, heeft hij het in A Place To Bury Strangers spelen nog niet helemaal onder de knie, want als enige steekt hij in groet een hand op naar het publiek wanneer de heren het podium onder de laatste huiltonen uit omgevallen versterkers verlaten. Jij ook bedankt, en graag tot de volgende keer.

Hieronder vind je een overzicht van alle muzikanten die in 2009 op onze Mind The Gap-cd’s stonden, naar geografische herkomst. Terugkijkend zijn we zelf erg trots op alweer een mooie en gevarieerde line-up met een ruime Belgische en Nederlandse vertegenwoordiging, veel exclusieve tracks en veel tracks van geïnterviewde muzikanten. In 2009 brachten we bovendien ook nog de Track 13  Vol.2-cd uit met alleen maar Belgische en Nederlandse bands en een download-cd met vernieuwende Argentijnse muziek.

België

MTG77: Mógil*
MTG78: Peter van Hoesen
MTG78: Madensuyu
MTG78: Distant Fires Burning (Track13)
MTG79: Cupp Cave
MTG79: Nomad
MTG79: Ignatz*
MTG80: Kreng*+
MTG80: brunk (Track13)
MTG80: Silvester Anfang II
MTG80: Isaac
MTG81: Mashta Uirtu

Nederland

MTG77: Mark Tamea
MTG77: Pozor (Track13)
MTG77: Gnaw Their Tongues*
MTG78: Vinkepeezer
MTG79: Malorix
MTG79: Greg Haines & Wouter van Veldhoven*
MTG79: Pandemonic Orchestra (Track13)
MTG80: Hadewych
MTG80: Lysn*+
MTG81: Knalpot*
MTG81: Katadreuffe
MTG81: Paul Glazier*+
MTG81: Pick-up*+
MTG81: Jozef van Wissem*
MTG81: Ricky De Sire (Track13)

Europa

MTG77: Alexander Tucker (GB)*
MTG77: Balago (Spanje)
MTG77: Manekinekod (Griekenland)
MTG77: Hey Colossus (GB)*
MTG77: Karl Hector & The Malcouns (Duitsland)*
MTG77: Gecko Turner Ft. Eska  (Spanje)
MTG77: Nosztalgia Direktiva (Hongarije)*
MTG78: Ergo Phizmiz (GB)
MTG78: Andrew Liles (GB)*+
MTG78: Yellow6 (GB)
MTG79: Bigeneric (Zwitserland)
MTG79: Alva Noto (Duitsland)
MTG79: Level (GB)
MTG79: Reigns (GB)
MTG79: To Blacken The Pages (Ierland)
MTG79: Morkobot (Ierland)
MTG80: Human Greed (GB)
MTG80: Mandelbrot (Duitsland)
MTG80: Cathode (GB)
MTG81: Schlachthofbronx (Duitsland)
MTG81: Mokira (Duitsland)
MTG81: Jan M. Iversen (Noorwegen)
MTG81: Cloaks (GB)

Noord-Amerika

MTG77: Benoît Pioulard (VS)*
MTG77: Don Caballero (VS)*
MTG78: Mad Ep (VS)
MTG78: Z’Ev (VS)*+
MTG78: Nico Muhly (VS)*
MTG78: A Place To Bury Strangers (VS)*
MTG78: Menace Ruine (Canada)
MTG80: Peter Broderick (VS)*+
MTG80: Little Women (VS)
MTG80: Master Musicians Of Bukkake (VS)*
MTG80: The Sight Below (VS)
MTG81: Mount Eerie (VS)*

Latijns-Amerika

MTG78: Murcof (Mexico)

Azië

MTG77: Tujiko Noriko / Lawrence English / John Chantler

* = ook geïnterviewd
+ = exclusieve track

Het Utrechtse festival Le Guess Who? is aan zijn derde editie toe en verlegt de bakens: niet alleen Canadese muziek, maar ook andere interessante muziekscenes, discussies en workshops. Je kunt het festivalprogramma op eigen houtje ontdekken, of met de tips van de Gonzo (circus)-redactie. En we zorgen natuurlijk ook voor je festivaluitrusting!

Bibio

Bibio - Ambivalence Avenue

Al zie je maar een paar concerten per jaar, dan moet je Bibio zeker meepikken. Onze recensent Alex van der Hulst schrijft over de nieuwste cd ‘Ambivalence Avenue’: “Iedereen hoort er iets anders in. Ik moest nog even denken aan Prefuse 73 samen met de School Of Seven Bells. Anderen komen met Gravenhurst of Autechre. De enige constante invloed die immer wordt genoemd, is Boards Of Canada. Dat is dan ook de groep waar Bibio, ook bekend als Stephen Wilkinson, door is geobsedeerd, zo zegt hij zelf. En de waardering is wederzijds. Maar Bibio heeft allang geen referenties meer nodig. Hij is zelf de referentie voor de komende jaren. ‘Ambivalence Avenue’ is een fantastische plaat waar hij wisselt tussen folk, elektronica en gitaarloops. Het titelnummer doet denken aan ‘Chromaky Dreamcoat’ van Board of Canada’s ‘The Campfire Headphase’. ‘Jealous Of Roses’ klinkt als een soort maffe bewerking van Randy Crawford’s ‘Street Life’, terwijl de tweede helft van ‘Dwrcan’ bijna net zo mooi is als ‘Girl/Boy Song’ van Aphex Twin. Dit is zo’n album waar het helemaal niet uitmaakt dat de muziek aan andere muziek doet denken. Door de speciale sfeer is het een prettige herkenningsreis. Na het beluisteren van ‘Ambivalence Avenue’ kun je niet anders dan van Bibio houden. Al koop je maar een handjevol albums per jaar, zorg dat je dit album koopt!” En dus naar het concert gaat op Le Guess Who?

Ook te ontdekken/beleven/beluisteren

Alexander Tucker

Tucker staat met één been in de oude, welhaast middeleeuwse folk en met het andere in drones en minimal music. Zijn muziek is traag, vol repetitie en heeft altijd een voelbare dreiging in zich. Alsof Stephen O’Malley fingerpickt over een Steve Reich-backing, en daar af en toe eens met bedeesde stem een liedje bij zingt: en ja, dat klinkt heel goed.

Six Organs of Admittance

Deze band behoort tot de tot op heden naamloze stroming van singer/songwriters voor wie het liedje eigenlijk niet zo gek belangrijk is, maar de productie des te meer. Zie ook Mount Eerie verder in deze editie. Het zachtjes gezongen liedje is het vertrekpunt voor een dikke laag ruis en drones, alsof deze kluizenaars eindelijk het warme nest hebben gevonden. Prevelend, schuw en magistraal.

The Dodos

The Dodos doet wat heel veel bands al vijftig jaar doen, maar dan met net die gekte en overtuiging die maakt dat je dat geen moer meer interesseert, maar dat je gewoon vol overgave meeschreeuwt met hun onweerstaanbare popliedjes. Gitaar, vibrafoon en een verraderlijk virtuoze drummer. Lees het interview uit Gonzo (circus) #91 hier.

Jason Molina/Will Johnson

Will Johnson en Jason Molina zijn de stratenmakers van de Amerikaanse alt.country scene. Prachtige, sluimerende americana maken is immers ook gewoon hard werken. De uitgebreide output van beide heren toont goudeerlijk de droefheid van alledag, gezongen met stemmen waar je stil van wordt.

Aa (Big A, Little a)

Aa (Big A, Little a) bewijst dat er nog altijd leven zit in het oude idee van de drumband. Niet door stompzinnig om djembés te slaan, maar door flink in de acid gedoopte noise à la Liars en Black Dice uit je drumstel te beuken. Muziek waar het kind in je afwisselend erg blij en doodsbang van wordt.

The Field

The Field maakt het soort minimal techno dat minimal techno haters kan overtuigen. Zo subtiel en verfijnd zijn zijn producties, zo betoverend en verslavend zijn melodieën en zo ongemerkt maar onweerstaanbaar bereiken ze hun effect.

Festivaluitrusting

1. Le Guess Who? vindt plaats van 26 tot 30 november in Utrecht. Alle info: www.leguesswho.nl.

2. Gonzo (circus) mag 5 x 2 kaartjes voor een avond naar keuze weggeven. Ga naar Klik & Win.

3. Tijdens Le Guess Who? zal een workshop muziekinstrumenten bouwen plaatsvinden onder leiding van Yuri Landman – Lees het interview in Gonzo (circus) #93

4. Lees het interview met Alexander Tucker in Gonzo (circus) #90 en luister naar de track ‘Veins to the Sky’ op de bijhorende Mind The Gap-cd #77.

5. Lees het interview met The Dodos uit Gonzo (circus) #91 hier.

6. En vergeet A Place To Bury Strangers niet… maar dat wist je al!

A Place To Bury Strangers – Exploding Head

Met “Exploding Head” is het drietal uit Brooklyn inmiddels gearriveerd bij het lastige tweede album. De eerste langspeler heeft de mannen dan ook geen windeieren gelegd. De compromisloze shoegazenoisepop zorgde voor één van de hypes van 2008, en bijgestaan door een snoeiharde live-reputatie werd de furoretocht langs de internationale podia een feit. Steevast wordt The Jesus and Mary Chain en My Bloody Valentine in één adem gekoppeld aan het werk van de Strangers. Daar valt nu eenmaal niet te toornen. Vervormde gitaren, een muur van geluid, breekbare zang, en dat allemaal zonder de melodie uit het oog te verliezen. “Exploding Head” stelt zich toegankelijker en minder compromisloos op. De muur van feedback en distortion is nog steeds de pijler van het geluid en de klaagzang van Oliver Ackermann echoot meer geconstrueerd over de tracks. Minder erupties aan noise, een meer coherent geheel dan de titelloze voorganger. Energiek en gelaagd, het klinkt als een logisch vervolg. De songs zijn meer uitgebalanceerd en “Exploding Heads” begint waar het vorige hoofdstuk is geëindigd. En toch wringt ergens de schoen. Waar A Place To Bury Strangers twee jaar geleden een nieuwe draai gaf aan de shoegaze van toen, hebben nu vele metgezellen hetzelfde pad gevonden en is het een stuk lastiger om te komen tot onderscheid. De vuurkracht is de joker die nog kan worden ingezet, al doen Health en No Age dat bij vlagen verbleken. Neemt niet weg dat dit een uitstekende plaat is, alleen blijft het gevoel van déjà vu hardnekkig kleven aan de beleving. Deze indruk heeft betrekking op zowel het debuut, als naar de talloze acts uit het verleden waar de mosterd vandaan wordt gehaald. A Place To Bury Strangers zal zich de komende tijd opnieuw moeten bewijzen, om te zorgen dat de mannen uit Brooklyn niet de boeken in gaan als kortstondige modegril.

Meer info

(c) Gonzo (circus) – Maarten Timmermans