Blog Magazine

De Nieuwe Gonzo


De macht speculeert op het feit dat fictie bedrieglijker is dan feiten, dat het hoofd daadwerkelijk een echokamer is waarin negatieve gedachten steeds groter worden, en op de hardnekkige idee van ‘de verloren toekomst’, zoals cultuurcriticus Mark Fisher het formuleert. Veel van onze politici ontbreekt het aan verbeeldingsvermogen om aan de horizon een andere samenleving dan het neoliberale kapitalisme te zien.

Op de lange termijn is het tij echter al fundamenteel aan het keren. De huidige generatie artiesten gebruikt verbeeldingskracht en creativiteit om bressen te slaan in de impasse en het gevoel van machteloosheid, en om een inclusieve en duurzame wereld waar te maken.

Hoe ongelooflijk sterk de verbeeldingskracht kan zijn onderstreept ook Jürgen De Blonde, alias Köhn, in een gesprek met Stijn Buyst (p. 26): “Veel van die muziek [waarover ik las], hoorde ik pas tien jaar later. De eerste Kraftwerk bijvoorbeeld. Daarover lezen prikkelde mijn voorstellingsvermogen en ik begon toen muziek te maken op basis van wat ik over zo’n plaat gelezen had. Zodra ik ze effectief te horen kreeg, zag ik sommige veronderstellingen bevestigd en andere klonken juist helemaal anders dan ik had verwacht.”

Fictionaliseren helpt ons paradoxaal genoeg soms wel om de werkelijkheid beter te begrijpen, zeker in een complexe omgeving. “In heel mijn praktijk is de idee van fictie zeer belangrijk; het werkelijke leven probeer ik te vermijden. In mijn beeldend werk kan dat makkelijk, vooral door de combinatie van woord en beeld. Zo creëerde ik een geheel nieuwe familiegeschiedenis”, stelt de Libanese kunstenaar Raed Yassin (deel van het duo Praed, zie p. 23).

Zomer betekent ook onze jaarlijkse festivalspecial (zie p. 49), met 64 tips die je naar alle uithoeken van de wereld en het culturele spectrum verwijzen. De zoektocht naar de origineelste festivallocatie – zoals een oud fabriekspand, een steengroeve, of een exotisch eiland – loopt al eens uit de hand vindt Katrien Schuermans, zeker als “festivals te gekke locaties laten primeren op te gekke acts”.

Inclusiviteit vinden we niet alleen terug bij vernieuwende festivals. Het vindt eveneens zijn weerslag in de opkomst van collectieven in de dance-scene (zie p. 35). Die collectieven zetten zich in voor een gelijkwaardiger – vrouwen, gekleurd, LGBTQIA – vertegenwoordiging op podia, achter draaitafels, op fora en in tijdschriften. Net zoals de DIY-scene willen ze op elk niveau controle behouden, zo stellen Niels Tubbing, Quinten Lengeler en Jo Kali. “De nieuwe collectieven richten zich daarbij vooral op interacties gebaseerd op nieuwe denkwijzen, identiteit én gemeenschap. Allen willen ze zinvolle en creatieve verbanden smeden tussen hun leden en het publiek om een alternatieve toekomst vorm te geven. Daarmee verstoren ze de bestaande machtsstructuren, en creëren ze nieuwe gemeenschappen en ondersteunende netwerken.”

Maar ook de oudere generatie beseft dat de wereld onherroepelijk is veranderd. Tijdens de Luistertest observeren de geïnterviewde heren van Slowdive (zie p. 45) dat: “koptelefoons niet discrimineren zoals hersens, dus je hoort hoe de dingen zijn. Dan besef je je pas hoeveel ruis er is in de wereld.”

Deze collectieven en artiesten maken deel uit van een bredere, wereldwijde beweging die niet langer uitgaat van een verloren toekomst, maar met verbeelding en creativiteit werkt aan een perspectief.

Een hoopvolle zomer en veel lees- en luisterplezier toegewenst!

Gé Huismans, hoofdredacteur

Ruth Timmermans, managing director

Comments

comments


Dit artikel verscheen eerder in GC #140.

Koop deze editie in onze webshop!

Reacties