GC #130

Jay Reatard, alias voor probleemkind Jimmy Lindsey, is inmiddels vijf jaar dood. Een overdosis aan van alles en nog wat tegelijk werd de kerel fataal. Het was dat of nog even verder ploeteren tussen een mensheid en in een wereld waar hij niets mee kon. Of het was aanhoudend liedjes schrijven, optreden, platen maken en herrie schoppen. Dat was duidelijk niet genoeg voor Reatard, die nochtans, zeker in punkmiddens, de nodige waardering kreeg voor zijn werk. Tijd dus om zijn tweede plaat, uit 1999, van een heruitgave te voorzien. Is het een soort eerbetoon of puur geldgewin? Geen idee. Het zal ons trouwens worst wezen. Het zijn platen als deze die voortdurend onder de aandacht van het jonge grut moeten worden gebracht. Snotty Punkrock die negentien nummers door raast, met een enorme gedrevenheid gespeeld en net zo gedreven in elkaar geknutseld. Drie akkoorden en gaan! The Oblivians (wiens drummer Greg Cartwright de band op poten hielp zetten, en even mee drumde, voor debuut ‘Teenage Hate’), The Damned en The Ramones zijn de hoekstenen voor de destijds achttienjarige tiener. Op die leeftijd slaagt hij er reeds in van ‘Grown Up, Fucked Up’ een onvergetelijke punkplaat te maken, waarop de ene klassieker in wording (toch in een rechtvaardige wereld) de andere opvolgt. ‘Sat. Night Suicide’, ‘All The Walls Are Closing In’, ‘Sick When I See’ en ga zo maar door. Dit is een pure, eerlijke en essentiële plaat voor elk die iets of wat verwantschap met punkrock in zich heeft.

Josh Graham, visueel kunstenaar, multi-instrumentalist en componist, heeft er reeds een aardige carrière op zitten. Hij werkte mee met onder meer Neurosis, Jarboe, Tribes Of Neurot en was oprichter van Red Sparowes en Battle Of Mice en bestiert ook nog A Storm Of Light, benevens heel wat artistiek werk voor een brede waaier aan zielsverwante muzikanten. ‘Colony’ is zijn solodebuut onder de noemer IIVII, waarmee hij naar eigen zeggen ‘Ambient Fiction’ maakt. Zeven nummers staan er op de plaat. Sfeervol, melancholisch en bijna als een soundtrack voor een reis door de ruimte. Psychedelisch aandoende ambient zo je wil, met hier en daar wat licht melodieuze accenten, al blijft de algehele teneur donker en sober. De basis wordt gevormd door soundscapes en drones, maar Graham ontsnapt aan de valkuilen van het volgelopen dronegenre door het steevast net iets anders te laten klinken. Ruimtelijker, avontuurlijker ook. De productiviteit van Aidan Baker blijft hoog. Zo lang de kwaliteit van zijn diverse werk uitstekend blijft, hebben we daar echter geen probleem mee. Of hij nu actief is met Nadja, Whisper Room, Caudal, B/B/S, solo of met nog andere geestesgenoten, de man is gewoon sterk in wat hij doet. Voor de opvolger van ‘Adoran’ uit 2013, eveneens op Consouling, werkt hij opnieuw samen met bassist Dorian Williamson (Northumbria, Holoscene). Met heel kleine, subtiele geluiden openen Baker en Williamson het iets meer dan twintig minuten durende ‘Deimos’. Langgerekte drumslagen, inventieve slagen op een collectie cimbalen en meesterlijk vervormde basgitaargeluiden maken dit stuk tot een intieme en tegelijk donkere luistertrip. Het meer dan zevenendertig minuten durende ‘Phobos’ begint in tegenstelling tot het eerste nummer meteen behoorlijk fel. Een diepe drone, schatplichtig aan doom en sludge, zet in en grijpt de luisteraar meteen stevig bij de strot. En ze versagen niet. Het duo blijft gaan en doorgaan, Godspeed You! Black Emperor waardig. Pas na een kleine twintig minuten houdt Adoran wat in, om er dan helemaal mee op te houden en ons te ergeren met tien minuten stilte. Of de geproduceerde geluidjes moeten wel zeer subtiel zijn. En dan zijn ze daar weer, meteen loeiend hard, voor vijf daverende minuten. Tja, die stilte had voor ons niet gehoeven. Al duizenden keren eerder gedaan en steeds ergerlijk en vervelend. Beter tien minuten van die afsluitende drone, waarin Baker zowaar behoorlijk conventioneel drumt. ‘Reveries’ was het eerste wapenfeit van de samenwerking tussen Noveller en Thisquietarmy. De plaat verscheen in 2014 bij Shelter Press in 2014, maar was binnen de kortste keren uitverkocht. Tijd voor een herkansing dacht het opperhoofd van Consouling, en gelijk heeft hij. Twee extra stukken maken deze cd meer dan zomaar een heruitgave. De stukken werden door Sarah Lipstate alias Noveller uit Brooklyn en Eric Quach alias Thisquietarmy uit Montreal in dezelfde sessie opgenomen als de oorspronkelijke vier stukken. Stijlvolle en sfeervolle op gitaar gebaseerde drones die de luisteraar aangenaam doen wegdromen is zo’n beetje het motto van deze cd. Beide eenlingen hebben ondertussen naam en faam voor zichzelf gemaakt, waardoor dit eerste gezamenlijke wapenfeit aan belang heeft gewonnen. Het blijft trouwens een magisch mooie plaat, die completer klinkt dan voorheen.