Footwork
5 September, 2010 door Martijn Venekatte
Categorie Magazine
Grimmige dansmuziek uit Chicago
Dansend het respect winnen van de tegenstander op straat of schoolplein. Daar draait het in Chicago nog steeds om. De soundtrack is allang geen hiphop meer, maar een mix van techno, ghettotech, hiphop en r&b. Grimmig en energiek: footwork.
Footwork
Met de opkomst van de jazz en de eerste dans- en showorkesten maakten de Amerikanen in de jaren 1920 voor het eerst kennis met het clubleven. Ontmoetingsplaatsen schoten uit de grond en dankzij het opheffen van de drooglegging in 1933 kreeg het uitgaansleven een extra impuls. In die tijd was de swing een populaire jazzstroming, mede door de gelijknamige dans, die massaal werd beoefend. Swing kenmerkt zich door een ritme dat ‘springt’ in doorgaans twee momenten per maat. Door dit op een energieke en meestal lichte manier te spelen, ontstaat een ritme dat dansbaar is en ‘in de benen kruipt’.
In de loop van de tijd ontstond de jitterbug, een wildere, energiekere variant van swing. De snelle tussenbeats van jazzpercussie maakten vrije expressie mogelijk: razendsnel voetenwerk en dito heupbewegingen, en het veelvuldig zwaaien met de armen. In zekere zin was de jitterbug met zijn acrobatische trekjes de blauwdruk van de rock-’n-roll, de dans die onlosmakelijk verbonden raakte met de gelijknamige muziek- en jongerencultuur in het Amerika van de jaren 1950. Jitterbug kende vele variaties: South Carolina noemde het de charleston, New York de lindy hop, New Orleans de shag en Detroit de jive.
In de decennia die volgden raakte de jitterbug in de vergetelheid door muzikale veranderingen: rhythm & blues in de jaren 1950, twist in de jaren 1960 en soul in de jaren 1970. Maar dankzij de funk en de vroege hiphop in de (late) jaren 1970, ontstond er in de (voornamelijk) arme zwarte buitenwijken van grootstedelijk Amerika een nieuwe variant van deze oude dans. En wederom had iedere streek zijn eigen benaming: Californië deed aan pop-locking, New York aan breaking en in Detroit dansten ze de jit. Met name de jit was – overeenkomstig het wat lome tempo van de toenmalige muziek – een stuk trager, maar had nog vele aspecten van de jitterbug in zich.
Meer lezen?
Koop Gonzo (circus) #99 los via één van de verkooppunten of via de webshop.
Related posts:
Pingback: RECENSIE: Het oog van de bezetene (Impakt Opening & Dag 1) : Gonzo (circus) | Tijdschrift + CD over vernieuwende muziek en cultuur