Christina Vantzou – Foto: Julie Calbert

Het voorprogramma werd gedaan door de Grieks-Amerikaanse Christina Vantzou en haar Little Prism Ensemble.  Voor de Gonzo (circus(-fan bekend van haar solowerk, en daarvoor ooit nog aan de toetsen bij o.a. The Dead Texan.  Voor hen was de moeilijke taak weggelegd om een uitbundig en ‘chatty’ publiek tot zwijgen te brengen en ze te doen luisteren naar subtiele klanknuances. Daar slaagden ze wonderwel in, en mede door de visuals  – Vantzou is van opleiding een visuele kunstenares – werd het publiek als het ware in hun duistere en ‘monotone’ performance gezogen.  Dat er niet geklapt werd tussen de stukken, maakte de ervaring  alleen maar intenser.  Vantzou zelf viel wel een beetje op door haar grafische manier van dirigeren. Bordjes met kleuren en abstracte vakken, werden opgehouden en gespeeld onachtzaam weggegooid op het podium.  “Ik kan zelf geen noten lezen, vandaar dat ik visuele ‘cues’ geef aan de muzikanten,” legde Christina Vantzou ons zelf uit achteraf. Voor wie graag alles logisch en in vakjes ziet steken, was dat er een beetje óver, aanstellerig zelfs. Uw Gonzo-recensent mocht er echter smakelijk om ‘monkellachen’. Ook de visuals bevatten een ironische ondertoon – Leopold Stokowski, bijgenaamd de ‘Charlatan of Orchestral Playing’ –  gemixt met  zwartwit archiefbeelden van sjieke mensen in de opera die luidop klappen en allemaal rechtstaan. Was dat geen verwijzing naar de sociale bourgeoiscode die ook toeschouwers in de 21^ste eeuw bij klassieke muziekconcerten nog steeds slaafs volgen? Hoe dan ook. Word je soms nogal slaperig van Vantzou’s cd’s als je ze thuis opzet, in de live-uitvoering kregen we van deze klassiek gegenereerde ‘drones’  een soort van onderhuidse energieboost. En zo werden de oren ook al flink geopend voor wat nog komen moest….

Luidop ringtones ‘dromen’

Max Richter

Max Richter had de griep. “Mijn geneesmiddelen zitten hier ergens onder mijn piano”, begon de Britse componist met Duitse roots, zich op voorhand al een beetje in te dekken. Maar dat was nergens voor nodig. Met Richter aan de piano als centrale figuur, bestond het orkest enkel uit strijkers met een klassieke opleiding. Wat volgde was een muzikale ‘trip’ doorheen het parallelle  universum van Philip Glass, Wim Mertens en… J.S. Bach.

Wordt Richter in de serieuzere klassieke middens nog wel eens smalend ‘de Ringtone Maestro’ genoemd, dan zag je hier waarom zijn composities zo zeer in dit heden zijn gemaakt en het moment waarin ze ontstaan zijn, ook zelf weer opheffen.  Zijn compositietechniek speelt uiteraard leentjebuur bij de seriële muziek van Steve Reich en ook bij de minimalisten zoals de eerder genoemde Glass en Mertens. Maar tegelijk bevatte de live uitgevoerde versies van zijn ‘nummers’ een diepe emotionele onderlaag, een onderbewuste ambiance. Een soort klassieke ‘Brian Eno’ factor, dus. Of zelfs, Arvo Pärt on acid.

Het ontbreken van enige vorm van ‘visuals’ bleek een goede zet. Hierdoor werd je als luisteraar verplicht om toe te kijken hoe de muziek live tot stand kwam.  Het enige storende element bleek echter het obligate geklap van goedbedoelende fans tussen de nummers door. Hierdoor werd de sfeer en toonzetting van het concert telkens weer verbroken… Het zorgde ervoor dat het concert uiteindelijk een fragmentarische ervaring werd.

 Max Richter is niet voor niks een felbegeerde ‘soundtrack composer’.  Terugkerende thema’s en subtiel verschuivende arrangementen gaven ons het gevoel naar een ‘lucid dream’ te zitten kijken van onze afgelopen werkdag.  Wat de inbreng van elektronica betreft in  dit concert bij Max Richter kunnen we kort zijn. Die kwam meestal als een soort ‘ambient’ vanuit zijn laptop en diende vooral als intro op wat nog komen moest. Waardoor deze klanken me meestal niet echt geïntegreerd leken in het overwegend akoestische  geheel.

Toch werd het concert een van de beste dingen die we al gehoord hebben in dit genre. Dat kwam door de minutieus en perfect uitgevoerde bladmuziek door muzikanten met een virtuoze klassieke opleiding.  Afgewisseld met breekbare ‘Bach’ momenten van Max Richter zelf op zijn Korg-synthesizer.    

Van de wereld

Na meer dan een uur werd iedereen uiteindelijk netjes afgezet na een – en we gebruiken het woord niet vaak – magistrale uitvoering van ‘Trees’ waarin alle eerder op de avond zorgvuldig opgebouwde dynamiek in volle vaart ontketend werd.  Eindelijk kreeg ons lichaam waar het recht op had:  diepe, ultrasone bassen…. De ontnuchtering zou echter vlug volgen.

Een staande ovatie, een extatisch publiek, twee – nee, drie – ‘reverences’ van Max Richter en zijn muzikanten.  Uw Hunter S. Thompson – adept blijkbaar van de wereld. “Dit keer niet door drugs, of drank. Maar door de pure kracht van muziek…”, zouden we later lezen op zijn Facebook.  Toch lijkt een en ander voorgeprogrammeerd….  Net als in de zwart-wit archiefbeelden van het voorprogramma, kan dit jonge ‘postklassieke’ publiek in CCHa zijn emoties enkel via de strikte sociale codes uit een ‘klassiek’ verleden uiten.

Post Scriptum

De na het concert aangekochte ‘klassieke remix’ van Vivaldi’s ‘Vier Seizoenen’ door Max Richter in de auto deed ons – in tweede versnelling – wel weer wippen van plezier.  Waarom putte Max Richter hier niet uit tijdens het concert. Te populair, misschien? Iets wat we in al onze keurigheid daarstraks als klapvee compleet vergeten waren.  Dat muziek maken ook ‘spelen’ en uitdagen is. Naast virtuositeit en perfectie in de uitvoering, blijft ‘pop’ de ideale voedingsbodem voor creativiteit.

Nog veel later, in een droom: Stokowski die als een ‘spook’ uit het verleden over deze wereld hangend, hikkend in staccato ringtones, met brede gebaren een doofstom kinderkoor dirigeert…. Ons bij het ontwaken opzadelend met het hedendaags dilemma: kunst of charlatanisme? Tuymans of Fabre? Post-klassiek of Überkitsch? Enkel de voorgeprogrammeerde wekker kent ons paniekerige antwoord… en zelfs die staat keurig op ‘Klara’ afgestemd.

Gezien: Max Richter en Christina Vantzou, CC Hasselt, 6 mei 2013

Vrijdag 10 mei: hysterisch schreeuwen en doodgereden duiven

Als iemand als Grrrt (geluidstechnicus Orchestre Tout Puissant en Bernays Propaganda / platenbons bij Red Wig) Chocolat Billy tipt, dan ga je natuurlijk, ook al is het nog zo vroeg op de avond.En het optreden mag er zijn ja. De bandleden zijn doodverlegen, haast onverstaanbaar wordt hallo tegen het publiek gemompeld, waarna de ritmebox inzet en de enige dame in het gezelschap er simplistische keyboardriedeltjes bovenop legt. Maar dan volgen het gitaargeweld en de hectische drumpartijen, en geht’s richtig los. Shoegazen wordt hier letterlijk genomen, met hevige stuiptrekkingen en hoekig spel. Zowat ieder nummer wisselen de muzikanten van instrument, tot bij de laatste nummers de ideale en beste combinatie gelukkig wordt aangehouden. Na het krachtige begin volgen meer sfeervolle stukken, met hier en daar hysterisch vervormd geschreeuw dat toch nauwelijks volume heeft. Langzamerhand vermengen zich daar weer de bekende noise-elementen mee. Er volgen wat up-tempo folkdeuntjes, en de band bedankt het publiek nog eventjes tussendoor in hun beste Nederlands: danke schön! Een lieflijk kindermelodietje komt voorbij, een reggae-achtig nummer gaat over in springerige noisepop met Afrikaans aandoende gitaarlijntjes en de hele reut. Dit wordt verder uitgebouwd tot een krankzinnige uitbarsting van energie, en dan nog wat psychprogpunk en het plaatje is rond.

Het DJ Doek team (met o.a. John Dikeman) gaat vervolgens weinig subtiel aan de slag met killende freejazz uit de laptop. Onnavolgbaar pakt de collegadraaier dat hectische geluid op met vrolijke latin soul, waaruit maar weer eens blijkt dat pauze-dj’en niet voor iedereen is weggelegd. Gelukkig bestaat het dertigkoppige publiek niet uit zure recensenten maar uit vrolijk en danslustig volk dat het allemaal wel best vindt… Inmiddels is er een echte, ouderwetse piano het podium opgesleept, en begint het drietal Paul Labrecque (als vervanger van Dennis Tyfus), Roro en Nora Mulder. De pianist en gitarist staan met hun rug naar het publiek, de drummer zit rechts. Rollende geluidsgolven, zwalkende en aftastende klanken, even elkaar zien te vinden… Dat lukt slechts zelden, er lijkt niet echt een focus te zijn in de drukke erupties. De razendsnelle drumroffels imponeren, maar raken evengoed net niet de juiste snaar. Te vaak verzandt het geheel in een doel- en  lusteloos niemandsland, waarna de drie muzikanten elkaar met moeite weer uit het dal proberen te trekken.

DJ Doek pakt de muziek deze keer een stuk beter op met relaxte afrojazz, maar het staat weer aardig los van de rest van het gebeuren. Het programma is dan zo’n drie kwartier uitgelopen als het topje van de Amsterdamse nieuwe impro los mag. Eke bestaat uit blazer Yedo Gibson, keyboardspeler Oscar-Jan Hoogland en Gerri Jaeger, en hakt gelijk keihard in op het inmiddels in feeststemming verkerende DJ-team, met uiterst geconcentreerde, sprankelende en overrompelende freejazz. Levendig geklingel, obstinaat scheuren, dwingend gepiep, rockende riddems en vette noise gaan een energieke en ijzersterke combinatie aan, die geen ruimte voor oeverloos gefilosofeer laat. Hier en nu, leven of dood.

En het juiste moment om naar OT301 te gaan, om op tijd te zijn voor het Britse The KVB. Een slechte keuze naar later blijkt, want ook in deze zaal is alles uitgelopen, en The KVB, tsja, aan The KVB kunnen beter zo min mogelijk woorden verspild worden. Een mat geluid, schaamteloos simpel spel van een zanger/gitarist en keyboardspeelster die dat proberen te verdoezelen met een dikke laag galm, en een presentatie met het elan van een doodgereden duif. Het uiterlijk van de band is om door een ringetje te halen, dus er zullen wel weer genoeg mensen in deze niksigheid trappen… Kan de band dan helemaal niets goeds doen? Ja, het is zo slaapverwekkend saai dat een goede nachtrust gegarandeerd lijkt – waarvan akte.

[Show as slideshow]

Foto’s: Arjan Van Sorge

Zaterdag 11 mei: Albatre! Albatre! Albatre & een zweterige interventie in de kelder

Het is niet direct duidelijk wie wat doet en waarom op de tweede aflevering van Hysteryland in de Vondelbunker, maar de sfeer heeft daar in ieder geval niet onder te lijden. Het publiek (of de andere muzikanten?) staat samengeklonterd rondom een kale gast die aan de knoppen van een effectje draait, met een krakende, kreunende en piepende bak herrie als gevolg. Dan neemt een langharige reus het over op laptop, met wat meer ruisstructuren in de bodemloze noisebrij dan zijn voorganger. Het publiek is enthousiast: Spelen! Naar de kapper! Er wordt wat speels getrokken en geduwd en met de hoofden gebangd, hier is iedereen een met het geluid. Het heeft er wel wat van weg dat dit vooral een feestje voor insiders is, die eindelijk weer eens lekker kunnen uitpakken met compromisloze rochelprut, noise, gekte en wat gedoe.

Albatre is een trio uit Rotterdam met Hugo Costa op sax, Gonzo Almeida op bas en Phillipp Ernsting op drums. Ouderwets lekkere, stuiptrekkende noiserock, met een en al aanzwellend en zo goed als niet afnemend geluidsgeweld van de bovenste plank. Alles prachtig en zonder maar een moment te aarzelen gespeeld; de band neemt de tijd om iets uit te bouwen en duidelijk neer te zetten. Er zijn wat invloeden uit de progrock, metal en jazz, maar wat overheerst zijn de schijnbaar ongestructureerde noise-oprispingen. Toch is niets minder waar: de band speelt superstrak en heeft totale controle. De grommende, soms sfeervol spelende sax, de raggende bas en de complexe ritmes vullen elkaar perfect aan, met behulp van de nodige elektronica natuurlijk. Echt een topper!

DJ Gingermoon valt daarop mooi in met een bezwerende track van Yma Sumac, waarna de vaagheid en de ritmes vinylplaat na vinylplaat toenemen. Het geheel verzandt dan al snel echter in een weirde retropotpourri waar geen touw meer aan vast te knopen valt…

Die Munch Machine heeft toch echt heel veel weg van een elektroversie van zZz, het Nederlandse organ&drums duo dat waarschijnlijk iets meer bekendheid geniet dan de Britten. Toch zijn Tim Cedar en Jon Hamilton al sinds 2005 bezig, wat het soepele spel van het tweetal zeker gedeeltelijk verklaart. Jakkerende drums, simpel maar doeltreffend scheurende keyboardpartijen in volle vaart, dat zijn Munch en Machine ten voeten uit. Vanuit het Farfisa-orgel spuiten snerpende geluiden en brommen de lage tonen, met hier en daar de vrolijke en psychedelische invloeden van een vroege  Soft Machine. De ritmebox doet in het geheel wat gekunsteld aan, maar houdt de drummer wel strak. De wat magere stem van de toetsenist klinkt soms smekend, dan weer wat benauwd, en vervolgens weer helemaal in tune met de opzwepende geluiden van orgel en drums.

Ergens op een trap bij een wc vindt een verrassingsoptreden plaats van Rooie Waas, met Gijs Borstlap, Mikael Szafirowski, Gerri Jaeger en een aantal figuranten dat daarbij ook nog eens een clip opneemt. Het is een claustrofobische ervaring waarbij het zweet van de muren druipt, de machinale beats de betonnen ruimte doen schudden en het hysterische geschreeuw (DOE HET DAN!) de laatste zenuwen aan flarden scheurt. Rooie Waas, voor uw Laatste Oordeel hier en nu… De humor blijft daarbij overeind, als de opgekropte energie eruit is en iedereen weer kan ademhalen mogen we van Gijs weer naar de wc.

De rammelende trashpunk van J. C. Thomaz & The Missing Slippers gaat gepaard met een teveel aan stoerheid en straat, maar klinkt ondertussen houterig en behoorlijk onvet. De bandleden krijgen er gaandeweg steeds meer zin in maar overstijgen geen moment alle ontzettend belegen clichés die hier vol overgave en doodserieus worden neergezet.

Zondag 12 mei: tapeloops en het verloren zondagmiddaggevoel

Het lijkt inmiddels al op een mooie traditie: zo aan het eind van het festival slepen de overlevenden zich op hun laatste krachten naar de vriendelijke oase Budapest. Diverse buurtgenoten van het eens gekraakte en nog steeds vrolijk alternatief voortlevende WG-terrein bevolken zondag deze kleine ruimte voor brunch, bier en broederschap, gezamenlijk en in een prettige sfeer. Dat mixt mooi met de uitgewoonde festivalgangers die ontzettend relaxt hier weer wat bij kunnen komen, onder het genot van de wat meer stille en introverte tak van de undergroundmuziek.

Wouter van Veldhoven heeft in totaal zes oude bandrecorders neergezet, drie op het podiumpje, en verder een aan elke andere kant van de ruimte. Met van tevoren geprepareerde, langere of kortere loops ontstaan vervolgens weemoedig stemmende, krakende en trillende geluidsgolven die je zo een eeuw terugwerpen. Van een gitaarhals en houten bak knutselde de instrumentenbouwer een geval in elkaar dat het midden houdt tussen ud en cello, en met strijkstok levert dat het eerder opgenomen moedergeluid op voor de diverse loops. Ook nu echter strijkt de geconcentreerd spelende muzikant zo nu en dan over het instrument, en laat dat naar een van de tapedecks gaan. Zo ontstaat een wondere, gruizige klankwereld uit hypnotiserende herhalingen en toch ook steeds veranderend geluid, met melancholieke ondertoon en in schoonheid stervende klanken.

Na de intense onderdompeling in de muziek van Wouter van Veldhoven is het de beurt voor Homemade Empire, dat in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden de singer-songwriter en gitarist Bart de Kroon inhoudt. Met licht spel op de elektrische gitaar en vooral zijn stem waarin Neil Young nog stevig doorsuddert verovert hij al snel de harten van de mensen in het publiek. Geladen, trillend van emotie, wat aan de schelle kant maar onmiskenbaar mooi legt die stem het verloren zondagmiddaggevoel vast, en veel meer.

[Show as slideshow]

1234►

Foto’s: Maarten Timmermans

Highlights van andere Gonzo (circus)-medewerkers:

De opening van het SOTU vond dit jaar plaats in Lost Property, een gezellige galerie/bar net buiten de ring. De buurtbewoners schrikken een beetje van de enorme projectie op de zijmuur van het tegenoverliggende gebouw en de bak herrie die bij vlagen naar buiten waait. Hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld Adam Hirsch aka Native Eloquence. Amper twee turven hoog en nauwelijks meerderjarig, maar een ongelofelijk bezig baasje (labelbaas, student, muzikant) die het geluid van zijn saxofoon in combinatie met elektronica en effectpedalen alle kanten uitstuurt. Hou die jongen in de gaten. Op vrijdag stond veel te vroeg Leuvenaar Red Stars over Tokyo geprogrammeerd in de OT301. Met een set die duidelijk helemaal was uitgebeend ten opzichte van zijn debuut vorig jaar in het Muziekgebouw aan ‘t Ij en intrigerende visuals van Pol Isaac (Galataseray). Red Stars over Tokyo wordt ten onrecht nog genegeerd door Vlaamse programmeurs (voor de hipsters onder u: zijn nieuwe werk wordt op Boomkat aangeprezen, maar je had ook gewoon het artikel en de recensies in Gonzo (circus) kunnen lezen); dat bewees hij voor de tweede keer … daar in Amsterdam! Op zaterdagavond nemen we eerst een kijkje in de Vondelbunker waar het een en al ongerichte herrie is. Veel energie, bier en gezelligheid, maar wij zijn gekomen voor Margriet Kicks-Ass. Ze stond heel lang geleden op de Gonzo (circus)-sampler Track 13 Vol 1. Haar werk bestaat meestal uit noise voortgebracht door zelfgebouwde instrumenten. Dit keer stond ze met haar fragiele Plonsbak – bijeengespaard met crowdfunding – tussen het noisegeweld van haar collega-Hysterylanders. Twee nog rudimentaire watervaten gevuld met spa rood, bier en allerlei kleine dingetjes (tandenstokers, metalen prikkers enz) zorgden voor een ritmisch resonerend gerommel aangestuurd door de elektronische bezweringen van tovenares Margriet Kicks-Ass. Jong en oud genoot ervan. Alleen jammer dat de projectie van het gepruttel op de wand achter de bezoekers werd geprojecteerd. De mening van AvS over Albatre kunnen we alleen maar delen: het was hard en fijn! De band past eerder in het rijtje opkomende Vlaamse bands in het genre dan in het Nederlandse muzieklandschap. Een welkom vreemd eendje uit Rotterdam dus, waar het ook opnieuw aan het broeien is. Volgend jaar ook Sounds of The Underground Rotterdam? (rt)

Gezien: Sounds Of The Underground-festival,  9-12 mei 2013, diverse locaties Amsterdam

Zeno van den Broek

“Onze perceptie van muziek is gekleurd door een grammatica die wij van kinds af aan krijgen opgelegd.” vertelt Zeno. De melodie en harmonie van een compositie alsmede de klankkleur en de enveloppe van geluid brengen elk een bepaalde atmosfeer met zich mee. De kunst te voldoen of niet te voldoen aan de verwachtingen is voor Zeno een keuze die hij niet wil maken.
Hij gelooft dat waardering van muziek niet in de emotie zit die zij oproept, maar in de ervaring over ruimte en tijd. Om die reden bestaat zijn muziek uit onbewerkte pure sinustonen, geluidsgolven die zich regelmatig verspreiden, afkomstig uit zijn laptop.
Een optreden van Machinist is een eenmalig en niet herhaalbare ruimtelijke ingreep. Een dergelijke improvisatie is afhankelijk van de vorm van de ruimte waarin het concert plaatsvindt. Sinustonen die op de wanden, inrichting en toeschouwers weerkaatsen en daardoor zowel constructief als destructief met elkaar interfereren. Hierdoor is op elk moment, op elke plek in de ruimte net iets anders te horen. Het gebruik van de ruimte is op deze manier analoog aan de resonantie van een toon in de klankkast van een snaarinstrument.
De Machinist gebruikt de ruimte als medium om zijn uiteindelijke geluid te vormen. Op de vraag of een opname van een dergelijke ingreep eigenlijk niet paradoxaal is, reageert Zeno met een grijns: “Eerder metafysisch.”

Meer info

Schurend tegen het centrum van Amsterdam liggen op het Oostburgereiland de monumentale Stork Werkspoorhallen. Ook wel bekend onder de naam Jan Van Gendthallen, de architect van het complex, symboliseren zij het tijdperk van industrialisatie die plaatsvond tijdens het begin van de twintigste eeuw. Tegenwoordig biedt één van de vijf aan elkaar geschakelde fabriekshallen, na een periode van leegstand, een nieuw huis aan de Amsterdamse culturele instelling Mediamatic.
De akoestiek van de oude hallen is na de verwijdering van het zware fabrieksmaterieel erg bijzonder. De weidse afmetingen bieden geluid de ruimte over lange afstand door de ruimte te bewegen. Een akoestiek die naar onze mening in de juiste handen interessante mogelijkheden biedt. Om die reden trappen we op 23 mei af met de eerste van een serie concerten. In samenwerking met Mediamatic zal Zeno van den Broek / Machinist spelen in de Echokamer. Aansluitend zal Gonzo (circus) dj The Self het publiek in de Freezing Favella’s een toetje presenteren.

Opgelet: voor Gonzo (circus) lezers geldt voor dit concert een korting. Bij presentatie van de laatste uitgave (GC# 115), zal een korting worden gegeven. Kaarten kosten normaal gesproken € 7,- (5 euro Mediamatic lidmaatschap + 2 euro bijdrage voor artiest), maar op vertoon van de onlangs verschenen Gonzo (circus) zal toegang slechts € 2,- zijn.

Twijfel je nog tussen Echokamer en Master Musicians of Bukkake (diezelfde avond in Occii)? Niet nodig! Het concert van Master Musicians of Bukkake begint pas rond 22u30. Tijd genoeg dus!

Route
Deuren open: 19:30 (er wordt ook tegen betaling eten geserveerd voor meer info klik hier)
Aanvang Concert: 20:30

Echokamer van Mediamatic

Zaterdag 25 mei staat tijdens de vierde Soirée Urthonà avond in Worm, Rotterdam, Dominic
Fernow aka Vatican Shadow met zijn avant-garde techno in de schijnwerpers. Voor deze gelegenheid stelde Koert Sauer oftewel Liquid Soundclash van Worm de mixtape van deze week samen. 

“Na de eerste 3 Soirée Urthonà avonden in Worm , waar Demdike Stare, NeoTantrik en Memotone het tempo bepaalden, is het nu tijd voor echte beats: Vatican Shadow. De alom productieve Dominick Fernow werkt ook, parallel, onder de naam Prurient en was betrokken bij tal van elektrisch geluid collectieven de afgelopen 15 jaar. Zijn oeuvre is overweldigend.”

“Vatican Shadow begon in 2010 en zijn eerste opnamen werden meestal uitgebracht op Type recordings. Vorig jaar begon hij een nieuw label: Bed of Nails. Zijn meest recente opname (Ornamented walls) werd uitgebracht op het veelgeprezen Modern Love label. Verwacht multi-layered/wervelende elektronische beats, subliminale bas, harde drone en minimalistische (soms Arabische) voice samples, overgoten met mooie wazige wolken van melodieën die je waarneming verdampen. Een provocatie voor de geest.”

“Voor minimal drone-dromers tot voormalig industrieel fanatici en allen die graag hun eigen hersenen willen verkennen of straffen. Tangent, net een plaat uit op Mindtrick Records zullen op dezelfde avond een live set verzorgen. Zij combineren electronica met  akoestisch instrumentarium.”

Mixcloud: Liquid Soundclash – Vatican Shadow by Gonzocircus on Mixcloud

“Idiosyncratics werd in 2007 opgericht en is een onafhankelijk label voor en door artiesten. Het doel is het uitbrengen van uitdagende en niet-conventionele muziek in gelimiteerde oplagen te publiceren.”

“De veelgeprezen eerste compilatie Idioscapes werd gekenmerkt door het geluid van componisten als Jazkamer, Charlemagne Palestine, Daniel Menche, Keith Fullerton-Whitman, Troum, Janek Schaefer en vele anderen. Wat later bracht het label een album uit door YERMO, een project dat gericht was op wilde elektro-improvisaties en trance-inducerende soundscapes, Ook bracht Indiosyncratics  twee albums uit met ‘Ethnoise’ muzikant Phil Maggi en Phil Begg aka Habsburgse Braganza’s debuut album Hatchling. Ook werd een tape van uitgebracht door de Berlijnse geluiddichter Rinus van Alebeek.”

“Aanstaande woensdag brengt het label een nieuwe samenwerking tussen Poolse percussionist HATI en de legendarische Amerikaanse percussionist Z’EV, en een album van Yannick Franck en Craig Hilton, een lid van Loincloth en post metaal band Gauchiste.”

“Naast Noise Chamber organiseert Idiosyncratics vaker concerten en labelavonden in België en andere Europese landen.”

Mixcloud Monday: Yannick Franck – Noise Chamber by Gonzocircus on Mixcloud

Twente Biënnale

Oké, genoeg idealisme. Tijd voor een praktische tip; ga naar Twente Biënnale in Enschede 23 mei tot 9 juni 2013. Tijdens dit evenement kun je de kunst en kunstenaars bewonderen met onderwerpen vallend onder het thema ‘Identifying Europe’. Bestaat er een Europese identiteit? Hoe zit het hier met de kunst tegenwoordig? En met de crisis? Alles wordt besproken doormiddel van muziek, film, exposities, lezingen en natuurlijk, nog veel meer.

Met namen als: Maarten van Rossem, Gob Sausage en DJ Jean Plastiq en belevenissen die live muziek, fashion shows, streetpainting en het laten opstijgen van Darth Vader Balloons bevatten. Bekijk het hele programma op hun site.

De komende dagen kun je hier nog een heleboel fotoverslagen vinden van andere concerten tijdens Les Nuits Botanique 2013.

Maandag 6 mei 2013

[Show as slideshow]

123►

Woensdag 8 mei 2013

[Show as slideshow]

123►

Maandag 11 mei 2013

[Show as slideshow]

123►

.

(Klik op een kleine afbeelding om de gallerij te openen)

[Show as slideshow]

12345►

Verslag van dag 3 van Roadburn 2013 kun je hier lezen.

Foto’s: Nathalie Van Riel

(Klik op een afbeelding om de gallerij te openen)

[Show as slideshow]

12►