Recensie: Dour 2008 – dag twee

18 July, 2008 door  
Categorie Blog

Meteen in de traditionele gang van zaken gevlogen: wat ronddwalen, met het programma en enkele zeer of vaagweg bekende namen als leidraad. En vanmiddag meteen op de eerste verrassing gestoten: Oxbow. Geen idee of dit een goed concert te noemen was, maar wat een spektakel! En dat ligt vooral aan de verbijsterende frontman: een zwarte versie van Henry Rollins, die zonder twijfel een steek los heeft. Uitgedost in een zwart jasje en ditto speedo- ziet er niet uit maar ik zou het hem zelf niet durven zeggen. Op de koop toe: een stevig stel manboobs en daaronder een zwarte slang op de buik getatoëerd. Zingt niet zozeer, voert eerder raaskallende gesprekken met enkele imaginaire vriendjes die ergens in het ijle boven het publiek zweven. Daarna pikken we een stuk Edit mee: mij volledig onbekend, maar het blijkt een instrumentale hiphop bom te zijn. Met de souplesse waar deejayende Aziaten een patent op lijken te hebben, remixt hij live z’n op zich al vette grooves. En als sluitstuk een mash-up doen van Dre’s ‘California Love’ met ‘It Was A Good Day’ van Ice Cube: voorwaar respect!
Van Pinback hebben we al klassieke concerten gezien, maar dit was er helaas niet een van. Lag het aan het vroege uur, of aan het feit dat optredens in openlucht altijd een vrijblijvend kantje hebben: geen idee, maar dit keer kon de band ons niet boeien. Hetzelfde geldt voor Agnostic Front, maar dat ligt dan eerder aan het feit dat we’t genre al wel lang achter de rug hebben. Maar het dient gezegd: wat ze doen, doen ze nog altijd strak en met volle overtuiging. Grappig ook dat zelfs dit soort hardcore al een zweem nostalgie begint mee te krijgen. En tenslotte: Ratatat. Een typisch Dour-optreden: met een op papier onwaarschijnlijke mix van stijlen toch een volle tent meekrijgen. De heren doen hiphop clashen met instrumentale symfo-rock, en het wérkt: de volle overgave waarmee de set wordt gebracht slaat over. En dan nu: afwachten voor de volle nostalgietrip: Life Of Agony, Ice Cube (we vergeten even de kutfilms die hij tegenwoordig maakt) en Wu-Tang Clan. Dolletjes!

Related posts:

  1. Recensie: Dour 2008 – Dag drie
  2. Recensie: Dour 2008 – Dour, c’est parti – de eerste indrukken
  3. Recensie: Dour 2008 – de eerste nacht