Blog Magazine

Rubber Ring (1)


Zoals luisteraars over heel de wereld weten is muziek onze vriend die er altijd is, met wie we onze diepste zieleroerselen durven te delen zoals met geen enkel mens. Alleen durven we dat maar zelden in het openbaar toe te geven.

Beste Yoni,

Ik vond het maar eens tijd dat ik tegen je terug begon te praten, al is het dan in een open brief. Je kent mij niet, deels omdat ik de paar keren dat ik je had kunnen aanspreken te geïntimideerd was. Ken ik jou dan wel? Je werk ken ik. Met je band WHY?, je oude project cLOUDDEAD, je eenmalige samenwerkingen met Serengeti, Themselves – enfin, ik zal geen volledigheid claimen, maar toch. En je muziek mag dan supergestileerd zijn, ze zit zo vol persoonlijke bekentenissen dat ik je nu door en door denk te kennen. “I know saying all this in public should make me feel funny / But you gotta yell something that you’d never tell nobody”, brulde je al eens in een nummer. Mijn ex en ik hadden het vaak over je, omdat we allebei een beetje bang voor je waren, zo goed vonden we WHY?-platen als ‘Elephant Eyelash’ en ‘Alopecia’ en zo’n controle leek je te hebben over je emotionele chaos, we waren er jaloers op. Maar toen ‘Mumps, Etc.’ van WHY? uitkwam, een maandje nadat de relatie uit was, begon ik me zorgen te maken over je. De plaat deprimeerde me intens, zo droevig en vermoeid vond ik hem klinken, één en al uitzichtloosheid. Zelf vond ik toen een weg uit mijn eigen uitzichtloosheid in meditatie en yoga. Nu, op je nieuwe plaat ‘Moh Lean’ hoor ik de mantra’s terug waarmee ik mijn dagen begin, omdat ik ze nog steeds nodig heb soms om die dagen op gang te krijgen. “In fire burn my anger / Collapse my stature / Always now, no before after / Only this, there is no other” zing je, en ik denk dat je jezelf moed probeert aan te praten met regels als “For an exit trying / Through blindness and time (…) But I’m on fire / And I’m on right now” in ‘Proactive Evolution’, ook al zo’n veelzeggende titel. Mag ik ‘Moh Lean’ een bezweringsplaat noemen? Dat is het voor mij als luisteraar, maar ik denk dat jij je net zo goed optrekt aan deze muziek als ik dat doe. Ik noem mezelf dan wel soms muziekjournalist, maar ik weet het niet meer met die journalistiek, die alleen maar draait om feitjes, klankomschrijvingen, oordelen of een artiest zich nog vernieuwt of niet, van iedere maand weer dertig nieuwe platen. Ik probeer wel bij te blijven, maar kom telkens terug bij ‘Moh Lean’, omdat ik er een kwetsbaar mens in herken, zoals die hele ploeg kwetsbare individuen die ik hoor in ‘Garlic & Jazz’ van het Carate Urio Orchestra, die mij iedere keer weer verrassen met hun geluid vol angst, sublieme afgronden en lichtvoetigheid, hun diepe tederheid en vrijheid die ook voor vrije improvisatoren als zij zijn eigenlijk zeldzaam is. Zoals ik ook die nieuwe plaat van Jens Lekman zo mooi vind, ‘Life Will See You Now’, zo’n plaat zoals ik er ieder jaar wel eentje tref, een plaat met teksten zoals “Can we talk about how it feels / To know your mission / To know what you’re here for (…) To know what to do” die me raken op mijn zwakste plekken, maar ik heb het er verder niet over want het is eigenlijk muzikaal een beetje rare plaat en over twee jaar snap ik waarschijnlijk niet meer waarom ik hem mooi vond, of ik durf dat niet meer toe te geven. In en door muziek kunnen we voelen wat we nooit durven toe te geven, weet ik van jou, Yoni. En als ik over muziek wil blijven schrijven moet ik mezelf misschien ook maar eens net zo kwetsbaar opstellen als de makers van die muziek. “Stop throwing shadow on shadow and let it all go”, zing je. Ik ga mijn best doen.

In ‘Rubber Ring’ praat Benjamin van Vliet terug tegen de muzikanten die hem van zijn sokken bliezen.

Comments

comments


Dit artikel verscheen eerder in GC #140.

Koop deze editie in onze webshop!

Discografie

WHY? - Moh Lhean (Joyful Noise/Anticon, 2017, cd/lp/cass)
Carate Urio Orchestra - Garlic & Jazz (KLEIN, 2017, lp)
Jens Lekman - Life Will See You Now (Secretly Canadian, 2017, cd/lp/cass)

Reacties