Logo VI.BE

Hun bijzondere geluid in de vijf sterke composities op vi.be streelde direct onze oren en dat mag gedeeld worden. Young Colour is een jong Brussels-Leuvens duo met een gemiddelde leeftijd van slechts 21 jaar, bestaande uit Joachim Bovin en Lawrence Foley. Het duo trad al op in vele Belgische popzalen, waaronder onlangs nog in de Brussels AB als voorprogramma van Willow en eerder als openingsact op de NachtKrachtNacht in Leuven. Ze hebben het voorbije jaar meegedaan aan een aantal bandwedstrijden, waaronder de Rockrace in AB, een finale op Rockvonk en het Central Park-festival waarvan ze de uiteindelijke winnaars werden.

Shadow

Het geluid van Young Colour is dromerig, ambient en tegelijk vol van echo´s en reverb met poppy en folky elementen. De link naar bands als Animal Collective kan hierdoor al snel worden gemaakt en dat is geen wonder. Beiden zijn immers zelfverklaarde fans van de dierlijke band die dient als goede inspiratiebron. Toch benadrukken ze dat ze nog op zoek zijn naar een eigen geluid en dat de huidige invloeden zullen verdwijnen als ze meer evolueren. Hun muzikale achtergrond is zeer beperkt; ze kunnen beiden geen noten lezen en zijn volledig autodidact waardoor ze vooral werken vanuit improvisaties naar een vaste songstructuur. Door de pers worden ze dwangmatig ingedeeld bij de chillwave, maar van dat hokje willen ze niets weten en ze distantiëren zich ook van het blogwezen rond deze scène. Zelf houden ze het liever op ´organisch elektronische experimentele pop´, hoe paradoxaal die betekenis ervan ook is maar hun geluid wél perfect omschrijft. Een debuutalbum zal hopelijk binnen het jaar verschijnen, al zullen ze binnenkort een reeks EP´s uitbrengen die gratis te beluisteren zullen zijn. Wij kijken al nieuwsgierig uit naar de verdere ontwikkelingen van dit jonge duo.

Bart Vegter

Hoe eenvoudig je abstracte films kunt maken: voor ‘Horizontalen’ werkte Bart Vegter in 1981 het een vel wit papier dat hij voor de lopende filmcamera heen en weer schoof. De verschillende opnamen daarvan legde hij over elkaar en het resultaat is een fascinerend ‘lopen’ van balken en velden in zwart, wit en verschillende grijstinten. Deze eenvoud is kenmerkend voor heel Vegters compacte oeuvre aan experimentele animatiefilms. ‘9 Abstracte films’ is een chronologische presentatie van de films die hij maakte van 1981 tot 2008. In 2011 overleed Vegter. Ook bij de films die volgden op ‘Horizontalen’ ging hij steeds uit van een eenvoudig basisprincipe, dat hij toepaste op eenvoudige vormen. Zo bestaat In Need of Space’ uit verschuivende kleurvlakken, die na verloop van tijd blijken te worden gevormd door de zijden van een draaiende kubus. ‘Four Moves’ biedt een spel van schuivende rechthoekige vlakken, die samen verschillende kleuren geven. Zoals de titel al aangeeft gaat de film uit van vier bewegingen. Als Vegter in 1993 voor het eerst een (zelfgeschreven) beeldgenererend computerprogramma gebruikt, houdt hij de films even eenvoudig. De principes die worden herhaald en voor variatie zorgen, zijn nu de programma-algoritmes. ‘Nacht-licht’ uit dat jaar maakt gebruik van één vorm – een soort pin – en één startpunt voor elk van de drie delen. De ronddraaiende pinnen vormen telkens andere patronen, door variaties in bijvoorbeeld plaatsing, beweging, richting en snelheid. ‘Forest-Views’ (1999) toont bijna organische vormen door de computerberekeningen die Vegter toepast op ruisbeelden, en zijn voorlaatste film ‘Zwerk’ (2004), eveneens gemaakt met zelfgeschreven software, toont kosmische nevels en kristallen met een opaalachtige translucentie. Steeds houdt Vegter het sober; door zich helemaal te concentreren op een vorm en een regel die hij daarop loslaat, geeft hij alle aandacht aan de beweging, de kleur en het gezichtsbedrog dat er soms mee samenhangt.

Meer info

Label: Tiger Releases
Distributeur: De Filmfreak
www.filmfreaks.nl

Het Grote Vuur

‘Het grote vuur’ was de enige tot nog toe onvertaalde roman van Cesare Pavese. De Italiaanse auteur, die in 1950 gedesillusioneerd door de liefde en de politiek zelfmoord pleegde, is vooral bekend van zijn dagboek, dat gepubliceerd werd onder de titel ‘Het Leven als ambacht’. Toen Italo Calvino, een goede vriend van Pavese, na diens dood in de archieven op zoek ging naar ongepubliceerd werk, stootte hij op ‘Het grote vuur’. Dat werk bleek hij samen met Bianca Garufi geschreven te hebben, een jonge redactrice van de uitgeverij. Hij werd geraakt door het autobiografische karakter en publiceerde de novelle.
‘Het grote vuur’ begint wanneer Silvia haar relatie met Giovanni beëindigt. Als ze echter een aantal maanden later om dringende redenen naar haar geboortedorp moet, vraagt ze of hij haar reisgezel wil zijn. Wat volgt, is een novelle waarin vooral veel verzwegen wordt. Afwisselend krijgen we Giovanni en Silvia aan het woord. Vooral Silvia, die op 13-jarige leeftijd haar dorp ontvluchtte, zit met een heleboel familiegeheimen die ze niet wil of kan vertellen. Giovanni probeert op zijn beurt het verleden van zijn geliefde te doorgronden, maar begrijpt gaandeweg dat ook liefde een veranderlijk wezen is. Al de personages leven in een voortdurende spanning met elkaar. Cesare Pavese schreef de hoofdstukken waarin Giovanni aan het woord is, terwijl Silvia wordt vertolkt door Bianca Garufi. Beide personages spreken ook nooit dingen volledig uit, waardoor er van de lezer een extra inspanning gevraagd wordt. Het achterliggende verhaal wordt met horten en stoten bekend, en het is aan de lezer om alles in elkaar te puzzelen. Die manier van vertellen levert een mooi literair spel op, dat bovendien door beide auteurs in krachtig en stilistisch proza is neergeschreven. De stukken van Pavese wegen net iets zwaarder door, al kunnen we niet precies zeggen waar het verschil dan precies zit. Misschien komt het omdat het personage van Giovanni het hardst in het duister moet tasten. Hij komt terecht in een situatie waar hij buitenstaander is, terwijl hij daarnaast nog eens worstelt met zijn liefde voor Silvia.
‘Het grote vuur’ was voor ons in elk geval een eerste kennismaking met het werk van deze Italiaanse auteur, en het doet ons naar meer verlangen. Hoewel de novelle volgens Calvino deels autobiografisch is, is het ook perfect leesbaar zonder enige achtergrondkennis. Wie toch graag meer wil weten: het nawoord van Luc de Rooy biedt enige opheldering. Ook leuk is het toegevoegde essay van Alejandro Zambra over zijn bezoek aan het geboortedorp van Pavese.

Meer info

Auteurs: Cesare Pavese & Bianca Garufi
Uitgeverij: Karaat
www.uitgeverijkaraat.nl

Voices From The Lake - S/t

Het gebeurt niet heel vaak meer in de techno dat er een album komt bovendrijven dat niet alleen een waar kunststukje is, maar ook voldoende authenticiteit in zich heeft om qua geluid op zichzelf te staan. ‘Voices From The Lake’ is zo’n plaat, een nieuw gelijknamig samenwerkingsverband tussen Neel en Donato Dozzy. Neel is een volstrekt onbekende, Donato Dozzy daarentegen is een naam die ons al langer in de greep houdt met zijn consistente stroom van fluwelen kwaliteitstechno. Sinds 2004 is de Italiaanse producer actief met een organische stijl van hypnosemuziek, dichtgetimmerd met invloeden uit de ambient en trance. Slim zweven is immer het credo bij Dozzy, een ware afterhour-specialist, die zowel in de studio als achter de decks een doeltreffende opbouw nooit ongemoeid laat. Goede techno moet als een meeslepend verhaal zijn, en die voorwaarde wordt prachtig ingelost door Voices From The Lake. Het zal de liefde voor de natuur zijn geweest die beiden bijeen bracht. Want zo laat de plaat zich beluisteren, beginnend als een rustiek beekje in de bergen van een zelf verzonnen land, waar langzaam de stroom ons meeneemt langs ambient gedreven techno, weidse vierkwarts -en percussiegedreven hypnose. Akkoorden vloeien mee, om langzaam te belanden in het meer waar alle elementen van eerder het slotakkoord in luiden. ‘Voices Of The Lake’ is één lange track van subtiele pracht, het Italiaanse antwoord op alle modegrillen in de hedendaagse techno, de notitie voor de eindejaarsopmaak is alvast gemaakt.

Meer info

Label: Prologue
Distributeur: Import
www.prologuemusic.blogspot.com

The Twilight Sad - No One Can Ever Know

James Graham zingt zoals Jim Kerr van de Simple Minds spreekt: met een vet Schots accent, massa’s rollende r’en inbegrepen. Dit is niet alleen bijzonder charmant, het is meteen ook een erg distinctieve karaktertrek van The Twilight Sad. ‘No One Can Ever Now’ is hun derde album en dat verschilt opnieuw danig van het vorige. Deze band opteert duidelijk niet voor stilstand. De melancholie en tristesse die zo typisch zijn voor Schotse bands – denk bijvoorbeeld ook aan The Blue Nile of Arab Strap - werd extra in de verf gezet en meer dan ooit komen de (sombere) post-punkinvloeden naar boven. Joy Division en de ruimtelijke producties van wijlen Martin Hannett zijn nooit echt ver weg. Ook onderhuidse flarden krautrock en de breekbare en van donkere romantiek druipende indie van het zwaar ondergewaardeerde Kitchens Of Distinction waren door de negen nummers. In de studio werd ditmaal gewerkt met Andrew Weatherall en dat verklaart mogelijk de prominente(re) aanwezigheid van analoge synths. Hiermee zet The Twilight Sad een stap in dezelfde richting als de Editors op hun laatste album, ‘In This Light And On This Evening’. ‘No One Can Ever Know’ kent geen enkel compositorisch dieptepunt en is, wat ons betreft, nu al een gedoodverfde kandidaat voor de eindejaarslijst van 2012. Vroeg misschien, maar zo goed is dit album. En je hoeft er niet eens een gebroken hart voor te hebben!

Meer info

Label: Fat Cat

 Konkurrent
www.thetwilightsad.com

Logo VI.BE

We kijken niet meer op van fuserende muziekstijlen, zelfs niet als die uit verschillende culturen komen. Maar wat de Brusselse groep GanSan brouwt, daarvoor heffen we toch aangenaam verrast het hoofd op. De formatie vindt zijn oorsprong in de ontmoeting tussen jazz en traditionele berbermuziek. Letterlijk: de Belgische saxofonist Ludovic Jeanmart ontmoette in Marokko Bouhssine Foulane, bespeler van de ribab, en het klikte. Het geluid van de sax en het traditionele strijkinstrument ging perfect samen en het samenspelen ging naar verluidt als vanzelf. Zo klinkt de inmiddels zesmans formatie nog steeds: als een moeiteloos samengaan van getrommelde en wervelende lijnen uit de berbertraditie en gecomponeerde jazz, met een stevige scheut rock. Ook de andere vier komen respectievelijk uit België en Afrika; naast Jeanmart en Foulane bestaat GanSan uit de drummer Octave Agbekpenou uit Togo, de Marokkaanse percussionist Ahmed Khaili, gitarist Nicolas Dechène en basgitarist Luc Evens, die bijvoorbeeld ook in de jazzformatie Octurn heeft gespeeld.

GanSan

De verschillende achtergronden resulteren in composities waarin verschillende invloeden en klanken op gelijke voet naast elkaar staan om op andere momenten weer naadloos met elkaar te vervloeien. Zo begint het nummer ‘L’oreille d’Abeille’ met een ruige, galmende gitaarsolo van Dechène. Na wat scheurwerk voegt hij zich probleemloos in de herhalende loopjes die de basis van het stuk vormen, terwijl elders in het nummer ruimte wordt geschapen voor een mooie blazerssolo en een licht lamenterende solo op de ribab. Het ene moment waant de luisteraar zich in de AB, een volgend moment turen we met Foulane mee over het stoffige berglandschap. Ook ‘Yanyan’ is duidelijk gecomponeerd, maar kent ruimte voor improvisatie, bevat elementen van jazz, jazzrock en berberse trommelritmes, paart herhalende, opzwepende loopjes aan mooie solos en unisono samenspel, heeft zijn ruig rockende en lamenterende stukken, en vooral een niet aflatende energie. Beide nummers zijn te vinden op de cd ‘Elégie berbère’, dat de luisteraar negen nummers lang meesleept in een razende en enthousiaste tocht langs diverse sferen. Live zal GanSan helemaal een feest zijn. We verzinnen voor deze fusie geen nieuwe genreaanduiding, maar stellen voor: ‘file under brilliant music’.

Luister hier.

Sendai - Geotope

De uiterste grenzen bewandelen van het elektronische muziekspectrum: daar is het Peter Van Hoesen en Yves De Mey om te doen wanneer beide heren als Sendai aan het knutselen gaan. Het gaat om de essentie van de muziek, optie techno, maar de beats zijn vergeten. Sendai gaat diep onderhuids. ‘Geotope’, het debuut, is een vaag dansbare verzameling van gebroken ritmes die knellen in het luchtledige en je opzuigen. Opener ‘Terminal Silver Box’ is het kraakpand in je oren, de hartslag die tinnitus veroorzaakt en de rust die je nooit vinden zal. Het is het begin van een abstracte digitale trip boordevol ritselende elektronica, waarvoor onuitspreekbare superlatieven werden uitgevonden. Sendai is verknipt dansbaar. Geluiden zwellen aan en klinken als de sonische waterlanders van jaloezie van Demdike Stare en Sandwell District. Het statisch knetterende ‘A Refusal To Celebrate A Statistical Probability’ is een dreigende vlakte van tegenspartelende elektrische symbolen. Het is een in extremen uitgerokken fysicawetgeving die ook op ‘Win Trepsit/Brief Delay’ wordt doorgedreven. ‘Geotope’ is de tijdsopname van het ideale moment waarop digitale muzikale vormgeving perfect samengaat met de zoektocht naar verpulverende, pulserende krachten. Dit is Belgisch en absolute wereldklasse. Ook solo moet Peter Van Hoesen totaal niet onderdoen. Sinds de release van ‘Entropic City’ liggen alle technogoden aan zijn voeten omdat hij de perfecte kunst van dansbaar versus abstract lijkt te beheersen. Hij beantwoorde de aandacht met stilzwijgen, enkele remixopdrachten voor onder meer Exercise One niet te na gesproken. Hoe dan ook, 2012 lijkt het ultieme jaar van bevestiging voor Van Hoesen te worden. Ook al is het een voorlopig tevreden stellen met de 12inch ‘Transitional State’ waarop Van Hoesen zich niet richt op het harde, lineaire beukwerk dat momenteel hoogtij viert, maar opteert voor een subtielere dansvloerbenadering waarbij de beats bijna ondergeschikt lijken aan het ingenieuze, bovenliggende klankenpallet. Tot de B-kant met zijn in twee gesplitste titeltrack ‘Transitional State 1′ en ‘Transitional State 2′ de dreun in je dag brengt. Een niet te missen zoethouder.

Meer info

Label: Time To Express
Distributie:  Clone
www.t2x.eu

Electro Quarterstaf - Aykroyd

Drie gitaristen, een bassist en een drummer. Dat is de bezetting van Electro Quarterstaff, die na debuut ‘Gretzky’ nog een instrumentaal prettig gestoord juweeltje in elkaar heeft geknutseld. De platen op Willowtip zitten meestal in de richting van death metal, deathcore en dat soort genres. Daar is bij deze mannen niets van te merken. Op het debuut verzandden de Canadezen al eens in hun eigen complexiteit. Daar is met de toevoeging van bassist Marty Thiessen enigszins verandering in gekomen. De gitaren spelen soms met zijn tweeën dezelfde lijn, of met zijn drieën, maar gaan net zo goed alle drie een andere richting uit, tegelijk natuurlijk. En dan is het wel net zo leuk dat de bas de boel wat samenhoudt, want aan zang vinden de heren niets, dus die is er niet. Die zou trouwens heel moeilijk in het muzikale, behoorlijk technische, metalplaatje zijn in te passen. Frank Zappa in een kronkelige bui die zin heeft om metal te spelen, met de mannen van Cephalic Carnage in de orkestbak. Wie zich daar iets bij kan voorstellen, weet hoe deze band klinkt. De acht songs zijn dan ook bij momenten nauwelijks te volgen, laat staan dat we ze in ons hoofd kunnen naspelen. ‘Aykroyd’ is voor ons brein een juweeltje, net omdat de nummers niet zo eenvoudig te doorgronden zijn. Aan rustpunten doet de band ook al niet. Drie kwartier intensiteit waar de aandacht op gefocust dient te blijven, anders ben je als luisteraar al snel het spoor volledig bijster. Of sporen, want dit is allicht één van de meest complexe metalgerelateerde platen die onze oren sinds we naar muziek luisteren, verwennen. Eentje om te onthouden voor het eind van het jaar.

Meer info

Label: Willowtip
Distributeur: Hammerheart
www.willowtip.com 

Disappears - Pre Language

Begin februari 2011. Het uit Chicago afkomstige Disappears blaast ons muzikaal omver in een koude, Brusselse Magasin 4. Een paar weken eerder hadden ze dat al gedaan met hun tweede album ‘Guider’. Een album dat een heel jaar lang een trouwe metgezel bleef. Als we het allemaal weer even niet meer wisten, lieten we het album uit onze boxen schallen. Het album was een vuile kruising tussen postpunk en krautrock. En altijd die scherpe stem van Brian Case. Dit was hoe indierock voor ons moest klinken anno 2011. Dit was plaat die ons ondanks de donkere thematiek en klank oppepte, met een stek in hoogste regionen van ons eindejaarslijstje als gevolg. Amper een jaar verder en daar is de band al met een nieuw album – het eerste waaraan Steve Shelley van Sonic Youth als volwaardig bandlid meewerkte. De productie lag in handen van John Congleton, een man die al talloze producties deed en ook actief was in het uiterst inventieve indierockgezelschap The Paper Chase. Voor dit album trok Disappears zich terug in Echo Canyon West Studio van Sonic Youth. En ze kwamen eruit met een album dat ons opnieuw bij het nekvel grijpt. Vanaf het openingsnummer en eerste single ‘Replicate’ tot slotnummer ‘Brother Joliene’. De productie is beter en dwingender. Er is iets meer afwisseling in de songs. Iets wat geïllustreerd wordt halverwege het album met het nummer ‘Joa’. Voor ons het hoogtepunt van de plaat. Er is al een plekje gereserveerd in onze eindejaarslijst. Wees daar maar zeker van.

Meer info

Label: Kranky
http://disappearsdisappears.blogspot.com/

Water Borders - Harbored Mantras

Water Borders zijn het buitenbeentje in een door buitenbeentjes bevolkte wereld. Terwijl hun Tri Angle-vriendjes hard hun best doen ergens een link met de popmuziek te vinden, zoekt Water Borders heil in de platenkast van (swat). Zonder dat hij het weet, heeft dit duo uit San Francisco zijn platen van Coil en Throbbing Gristle weggegrist. Na uren luisteren en doorploeteren van dit oude geluid, richtten zij hun blik op de moderne dansritmes van jouw dubstep- en junglehelden, afgespeeld op 33 toeren, doorspekt met een hint tribale ritmes en hiphop beats. Opvallender is de extreem laag gepitchte stem die de hoogdagen van een ooit inspirerend gothic lied herbeleeft. Het is even wennen en afgestoten worden. Want ‘Harbored Mantras’ begint als een mengelmoes van geluiden waar het moeilijk houvast te vinden is. Terwijl in de achtergrond een razende wildernis je aandacht vraagt, zit oppervlakkig iemand in je benen om aandacht te krassen. Maar de doorzetter wint en veegt de term witchhouse van tafel. Als gebroken kruimels dendert het op de grond. Kriskras door elkaar, overmeesterd door het wobbly geluid van Water Borders, de beangstigende sfeer, het donkere gelaat en de nabijdrijvende verdrinkingsdood. Wat kort samengevat wilt zeggen: uitdagende aanrader.

Meer info

Label: Tri Angle
Distributeur: N.E.W.S.
www.facebook.com/pages/Water-Borders/106295986083456