Blog

Actuele artikelen, interviews, opinies, festival- en concertverslagen & MEER.

Gezegend zijn zij die hun naam niet hoog hoeven te houden. Terwijl sommige oudgediende elektronica pioniers hun oude experimenten als nieuwe producten op de markt zetten, gaat Jan St. Werner van Mouse On Mars de diepte in met steeds onverkoopbaardere albums. Het is fijn om te horen hoe iemand met een dergelijke staat van dienst volledig door zijn experimenteerdrift wordt opgeslurpt. Na het toepasselijk getitelde ‘Transcendental Animal Numbers’ uit 2013 is ‘Miscontinuum album’ alweer het derde album dat Werner uitbrengt in zijn Fiepbatter catalogue. Deze keer gaat het om een in een periode van vier jaar tot stand gekomen operette die in München is opgevoerd en daarna ook als hoorspel op de radio te horen is geweest. Ondanks deze wat zwaar aangezette context functioneert het album prima als losse entiteit. Zonder enige bagage is het mogelijk om totaal en dan ook volledig in het geheel meegesleept te worden. Dat het album op het sonologische vlak met behulp van digitale phasing en stretching misconcepties tussen tijd en geheugen onderzoekt is van tweede belang wanneer men eenmaal in trance is geraakt. Repetitieve elektronische drones van soms wel vijfentwintig minuten worden afgewisseld door bezwerende spoken word pieces, geschreven door Markus Popp van Oval en opgevoerd door Dylan Carlson van Earth. Deze vertellen, geheel in stijl, over tijd, ruimte en de onbetrouwbaarheid van het geheugen. ‘Miscontinuum Album’ vraagt om aandacht, hoewel deze soms naar de achtergrond verschuift, als bij een goede meditatietape. Dat is iets positiefs en het album is dan ook een gezonde manier om ieders tijdsbeleving even flink in de war te schoppen.

Op eerdere platen leerden we Pier Alfeo a.k.a. Dubit kennen als maker van glitchy, soms een beetje industriële techno, maar op de ‘Fragmenti’ slaat de (uiteraard) in Berlijn woonachtige Italiaan een ander pad in. Misschien omdat techno toch vooral een genre van de 12inch is, misschien omdat hij in de lengte van een heel album vrijheid vond die de dansvloer alleen niet kan brengen. ‘Fragmenti’, op de hoes vertaald als ‘momenten’, is een beetje een conceptplaat. Alfeo verzamelde jarenlang field recordings en maakte daar de muziek mee, als een weerslag van herinneringen, emoties en alledaagse gebeurtenissen die anders vergeten zouden zijn. Het resultaat is een plaat die sterk leunt op de sfeer van die veldopnamen, vaak extra aangezet met beats en effecten. Zo is het openingsnummer licht en door Alfeo’s gehum zelfs een beetje zwoel, maar sluit het titelnummer daarna door schrapende cellogeluiden aan bij het werk van Koenraad Ecker. Ook andere nummers zijn mysterieus, door vaag herkenbare geluiden en fluisterende stemmen die in en uit beeld vliegen. Alfeo’s roots verdwijnen nooit helemaal uit beeld, door een diepe beat of welgeplaatst dubtechno-akkoord, maar hij mikt toch vooral op de sfeer van die momenten uit zijn herinnering. Een aantal nummers zijn meer recht-toe-recht-aan, met een zelfde klankbeeld als bijvoorbeeld Dadub en Lucy, zij het wat minder stevig. Het klinkt allemaal erg goed, met een mooie, ruimtelijke productie, maar de nummers missen focus. Omdat spanningsbogen ontbreken, voelen veel nummers een langdradig aan, zonder duidelijke ontwikkeling. Wat dat betreft lijkt Alfeo te proberen meer verhalen dan momenten uit zijn herinnering op te halen – met wisselend succes.