Blog

Actuele artikelen, interviews, opinies, festival- en concertverslagen & MEER.

De Staat kun je met een beetje fantasie zien als de Foo Fighters van de Lage Landen: licht alternatieve spierballenrock met charismatische en mediagenieke frontman, die hitgevoeligheid weet te combineren met historisch besef. Je kunt er eigenlijk niets tegen hebben als recensent, behalve dan dat de muziek eigenlijk doodsaai is. Je gaat dan dus al gauw schrijven over het charisma of de mediapersoonlijkheid van de voorman, de hitgevoeligheid van… Enfin, u vat ‘m. In het geval van het nieuwe mini-album ‘Vinticious Versions’ (acht tracks, 27 min.) is de verleiding groot om een recensie vol te schrijven over alle muzikale knipogen die in deze opnieuw opgenomen versies van hun eigen nummers te horen zijn, maar daar kunt u natuurlijk ook op oudejaarsavond met een stel vrienden voor gaan zitten. Interessanter is de vraag of de muziek daadwerkelijk zo “Vicious, vintage en delicious” is als frontman Torre Florim wil suggereren. Welnu, de scherpe randjes zijn er flink afgeschaafd, en hoewel alle verwijzingen uit de popgeschiedenis speels zijn verwerkt, is deze muziek zo ‘vintage’ als een retro-stoel van de Ikea. Of de plaat dan ieder geval ‘delicious’ is, moet u zelf maar beoordelen. (Het was voor ondergetekende de eerste Staat-plaat die niet voortijdig werd afgezet.)
Even gegoogled: Controllar is het ‘experimentele rocktrio’ van ‘componist, performer en veelzijdig kunstenaar’ Thomas Myrmel. Tja, wat moeten we met dat predikaat ‘experimenteel’? Wekt dat niet de verwachting dat we iets nieuws en ongehoords gaan beluisteren? Welnu, Myrmel experimenteerde blijkbaar de afgelopen tijd met zelfgemaakte elektronische instrumenten. De plaat (‘Only Strangers Are Normal’) dan maar eens opgezet. Daarop valt wel wat elektronisch gefröbel te ontwaren, hetzij ingebed in power drums en de eerder extravagante dan experimentele zang van Anat Spiegel, die soms aan Kate Bush doet denken en dan weer aan Carla Bozulich. Vooral de wat lompe drums zorgen voor associaties met de Amerikaanse postrock-scene van zo’n twintig jaar geleden, met bands als Trans Am, The For Carnation, June of 44, etc. Het lijkt er dus op dat deze plaat vooral een experiment was voor de makers ervan.