Recensie: Castanets, Patronaat Café 29-10-2009.

30 October, 2009 door  
Categorie Blog

Op de laatste twee Castanets albums ‘City Of Refuge’ (2008) en ‘Texas Rose, The Thaw and The Beasts’ (2009) laat singer-songwriter Ray Raposa een breed scala aan freak-country-folk songs op ons los. ‘City Of Refuge’ is een ingetogen fragmentarisch album met een mengelmoes aan op bluesriffs en elektronicariedels gebaseerde sfeertekeningen. (lees recensie in Gonzo (circus) #89) Met ‘Texas Rose, The Thaw and The Beasts’ zet Raposa een album neer dat bol staat van vervreemdende, maar wel volgens de traditionele folkregels gecomponeerde Americana songs. (lees recensie in Gonzo (circus) #93)

Castanets - Foto: Mia Ferm

In het Patronaatcafé geeft Castanets een stevige draai aan het materiaal van voornamelijk het laatste album. De country-folk stukken worden opgediend in een post country-rock sausje. Raposa wordt daarbij ondersteund door Jana Hunter, die de achtergrondvocalen en basisakkoorden op gitaar voor haar rekening neemt. Red Hunter voegt op gitaar de nodige psychedelische effecten toe en Lazarus ( Trevor Montgomery ), het boomlange voormalige Tarentel lid en verzorger van het voorprogramma, levert met de slagwerkster de basisingrediënten aan. Ray Raposa, die zelf de meest essentiële gitaarpartijen voor zijn rekening neemt, maakt er een waar muziekspektakel van. Kaal zijn de composities van Raposa eigenlijk traditionele country-folk nummers. Maar het aanwezige Castanets personeel maakt daar gelukkig korte metten mee. De set staat bol van muzikale ‘weirdness’. Qua karakter klinkt het totale optreden als The Black Heart Procession. In de uitwerking staat het dicht bij de podiumpresentatie van Akron/Family. De nummers vloeien ongekunsteld in elkaar over en worden hier en daar omlijst door verstoorde geluiden. Het éne moment vervliegen de klanken, alsof ze in rook opgaan. Even later slaat Castanets keihard terug in je smoel en staat het volume in de overdrive. Wil je net de handen naar de oren brengen om ze af te dekken, volgt er een sprookjesachtige passage. Opnieuw een muzikaal pareltje om bij te schrijven in de boeken van het Patronaat. Ja mensen, en geheel gratis, dus wat wil een mens nog meer in deze tijden van crisis.