Round Table Knights - Say What ?!

Ceci n’est pas house, as we know it. Deze Round Table Knights zijn twee Zwitsers met baarden en oh la la wat zijn veel van hun nummers catchy. Een altijd pulserende beat met heerlijk pakkende melodietjes en samples. Op nummers als ‘Say What’, ‘Cut To The Top’ en ‘All Night’ is er een vocalist bij betrokken, maar ook zonder kunnen ze goed uit de voeten. Het heerlijk pompende ‘Stomper’ is het ultieme bewijs. Het duo kan alles kwijt in hun housevariant. Van diepe soul en electro tot filmsamples (was dat niet ‘Sweet And Lowdown’?), scats en dub. Alles in een ijzersterke mix en productie. En dan te bedenken dat het tweetal pas vorig jaar een eerste ep uitbracht. Gelijk werd de muziek opgepikt door liefhebbers als Luciano en Annie Mac. Dit is house zonder grenzen, gemaakt door twee jongens die niet alleen in het hart van Europa wonen, maar ook het hart van de muziek hebben weten te raken door zich niet bij voorbaat door conventies te laten binden. Een must voor houseliefhebbers of wie dan ook een dansje wagen wil.

Meer info

Label: Made To Play
www.roundtableknights.ch

Crystal Fighters - Star Of Love

Crystal Fighters is een Britse groep die twee handen vol aan zangeressen versleet om hun debuutalbum ‘Star Of Love’ vol te zingen. Is het nog mogelijk om je als band in de electrohoek te onderscheiden, vroegen de drie kernleden zich af. Ja, dat kan als je met een mooi verhaal komt. In dit geval is de groep gedoken op het onherbergzame Baskenland. Crystal Fighters heeft een mooi verhaal over een gevonden, half afgemaakte, opera ergens in een berghutje, maar dat sprookje negeren we maar even, als u het niet erg vindt. Het draait immers om de muziek en het verhaal klinkt zo fantastisch dat het net zo goed verzonnen kan zijn om de biografie mee te vullen. De Britten gebruiken Baskische instrumenten als de txalapartas en de txistus om hun muziek mee op te tuigen. Die instrumenten zijn amper te horen. Uiteindelijk krijgen we electro voor de kiezen verpakt in puntige popsongs met af en toe een apart geluidje en veel leuke samenzang. Eigenlijk zijn al die verhalen en rare instrumenten compleet overbodig. Het geluid van ‘Star Of Love’ is leuk genoeg om op eigen kracht te kunnen overtuigen. Onderscheid kun je ook maken door goede muziek en dat doet Crystal Fighters. Door energie en afwisseling in de muziek, leuke zang en algeheel spelplezier. Daar kan geen sprookje tegenop.

Meer info:

Label: Different
Distributeur: PIAS
www.crystalfighters.com

Het is geen straf om op tijd in Simplon te zijn. Zo pakken we ook nog even de Nederlandse nieuwe sensatie Palmbomen mee. Live misschien niet zo goed als op plaat, maar zeer de moeite waard. Precies hetzelfde geldt voor Mount Kimbie. James Blake, man van de avond, pakt de Simplon vol maar niet in. Er mist wat dynamiek in het optreden, er zijn geluidsproblemen, het is te rumoerig voor de verstilde muziek en Blake weet nog niet geheel te overtuigen. Die moet nog eens een herkansing krijgen tijdens wat clubshows. Daar zou het magisch kunnen zijn.

Naast opkomende en florerende Nederlandse en buitenlandse bands is Eurosonic Noorderslag ook een feestje van de muziekindustrie waarbij de jongens en meisjes van de industrie tijdens daglicht elkaar de oren van het hoofd babbelen over… de industrie. Dit jaar zijn het vooral sippe verhalen over teruglopende inkomsten, naderende bezuinigingen en het gebruik van nieuwe media waarbij er opvallend veel met de vinger wordt gewezen naar de ander als het over die teruglopende inkomsten gaat. Als die anderen nu maar eens genoegen nemen met minder geld, dan kan de mopperende partij tenminste nog hetzelfde verdienen. Verheffend noch interessant voor het algemene publiek.

Gelukkig barst de muziek vroeg op de avond weer los. Met het zomerse El Guincho in de mooie Groningse schouwburg, het sterke Nederlandse Individualism (met in de band vader en zoon) en Yuck die de handen op elkaar krijgt met hun retro sound. Een verrassing is het optreden van het Franse The Aikiu. Alsof je terug wordt geslingerd in de jaren 1980. Een opgewonden zanger met kittige bewegingen, twee gitaristen in coltrui en een verscholen drumster. Dansbaar en erg goed. Uit hetzelfde land komt Acid Washed. Een stuk jonger en een stuk harder op zoek naar een goede vorm om live uit de verf te komen

Ost & Kjex

Grootste verrassing van het festival is het Noorse duo Ost & Kjex. De zanger heeft na het optreden een halve fles Four Roses weggewerkt, maar blijft loepzuiver en soulvol zingen. Het andere deel van het duo bedient de knoppen en maakt nu en dan een uitstapje naar de voorkant van het podium met zijn gitaar. De muziek wordt afgemaakt door de drie zangeressen die afwisselend verveeld en afwezig doen, maar even hard geweldig zingen. Ost & Kjex bewijst hoeveel soul er in house en techno zit door het naadloos te mengen. Een weergaloos optreden van een groep die we al te graag nog eens terugzien.

Het Gentse Drums Are For Parades is uit heel ander hout gesneden. Strak hout, want o wat hakken de Vlamingen er heerlijk op los met hun metal die aan de haren uit begin jaren 1990 lijkt gesleept enwaarbij de zang grotendeels is weggelaten. Overdonderend en goed. Overdag mag er geklaagd worden op Eurosonic. In de avond wordt bewezen dat de bands, zij die het minst verdienen in de hele industriële muziekketen, zorgen dat er altijd toekomst zit in muziek. Er zitten veel mooie beloftes bij.

Met ‘On Patrol’ en ‘Off Duty’ heeft Sun Araw in 2010 twee knappe albums uitgebracht. De Amerikaan is een denker, een zwever en een zoeker. De goede luisteraar kan het horen in zijn psychedelische drones.

Sun Araw - Foto: Carmo Loureiro

Sun Araw, ook bekend als Cameron Stallones, is een denker. Maar als hij muziek maakt, schakelt hij zijn gedachten als het even kan uit. Stallones streeft er namelijk naar om de muziek te vangen, eerder dan haar te bedenken. Een ietwat boeddhistisch aandoende instelling, die echter zeker niet tot hersenloze platen leidt.
Als Sun Araw bracht Stallones dit jaar twee albums uit, ‘On Patrol’ en de ep-combinatie ‘Off Duty’ en ‘The Boat Trip’. (Zie Gonzo’s Oordeel voor de bespreking van de ep-combinatie.) Wie niet bekend is met het uitgesponnen psychedelische werk dat hij onder de naam Sun Araw publiceert, kan Stallones ook nog kennen als gitarist van dronecollectief Magic Lantern. Hij is daardoor een belangrijk lid van de befaamde Not Not Fun-familie, het label waar ook Pocahaunted, Robedoor, Dylan Ettinger en LA Vampires deel van uitmaken.
De naam Sun Araw is een verwijzing naar Sun Ra. Stallones is een groot bewonderaar van de overleden (of volgens sommigen naar een andere planeet vertrokken) jazzcomponist, die volgens hem het beste voorbeeld is van interdimensionaal leven. Daarnaast betekent Araw ‘dag’ in het Tagalog (taal gesproken op de Filipijnen). Sun Araw betekent dus ook zoiets als zondag. “Net als heilige rust”, legde Stallones uit aan LA Weekly. “Heilige rust is een belangrijk concept voor me. Ik ben graag druk bezig en zit het liefst tegelijkertijd in meerdere bands. Sun Araw is mijn heilige plek waar ik me kan terugtrekken.”
Via een trans-Atlantische e-mailconversatie trachtten we meer te weten te komen over Stallones werk- en denkwijze. Hij nam er ruim de tijd voor.

Meer info

Discografie

Beach Head (Not Not Fun, 2008)
The Phynx (Not Not Fun, 2008)
Heavy Deeds (Not Not Fun, 2009)
On Patrol (Not Not Fun, 2010)
Off Duty (+ The Boat Trip) (Not not Fun, 2010)

www

www.sunaraw.com
www.notnotfun.com
www.myspace.com/sunaraw

Meer lezen?

Koop Gonzo (circus) #101 los via één van de verkooppunten of via de webshop.

De eigenzinnige Duitse technoproducer Pantha Du Prince nam het veelgeprezen album ‘Black Noise’ op met behulp van field recordings. Het verhaal vertelde zich daarna vanzelf.

Pantha Du Prince - Foto: Nienke Doekes

Of je het nu minimal noemt, Detroit techno, of het typische geluid van Dial uit Hamburg, wat Hendrik Weber maakt is in ieder geval anders. Weber groeide op in het Duitse Kassel, was aanvankelijk gefascineerd door shoegazers als My Bloody Valentine en werd later gegrepen door Detroit techno. Hij speelde bas in de Hamburgse band Stella en is in dezelfde stad een van de toonaangevende namen op het label Dial. Ook nam hij muziek op als Glühen 4 en als Panthel, de meisjesnaam van zijn moeder. De naam Pantha Du Prince dankt hij aan een vriend die hem ooit op straat zo begroette.
Niet alleen de muziek die Weber maakt is anders; ook hijzelf verschilt van veel collega’s achter de draaitafels. Weber is erg bescheiden, zit liever een week zonder telefoon in een Alpenhutje dan in een wereldstad en gebruikte omgevingsgeluid uit Zwitserland als startpunt voor zijn nieuwe album ‘Black Noise’. Het werkstuk, gemaakt met de muzikale steun van Panda Bear (Animal Collective) en Tyler Pope (!!! en LCD Soundsystem), is alom lovend ontvangen. Zo ook in de vorige editie van dit blad: “Net als bij ‘Diamond Daze’ en opvolger ‘This Bliss’ weet Weber op een fenomenale manier minimale techno en Warpiaanse elektronica met elkaar te versmelten tot lang uitgesponnen ouvertures die haast eindeloos blijven doordraaien. (…) Wat ons betreft mag Phanta Du Prince met ‘Black Noise’ tot het pantheon van de allergrootsten – Stefan Goldmann, Isolee, Ricardo Villalobos en Radioslave – toetreden. Een absolute aanrader.” Genoeg reden dus om Weber eens te ondervragen over zijn laatste worp.

www

www.panthaduprince.com
dial-rec.de

King Midas Sound - Waiting For You

Nu kunnen we net doen alsof we hier uit verbazing van onze stoel vielen. Maar nee, inmiddels hebben we Kevin Martin zo hoog zitten dat zijn diversiteit niet alleen bekend is, maar ook wordt verwacht. Toen Martin merkte dat dichter Roger Robinson een heel aardige deuntje wist te zingen, joeg hij snel de kogel door de kerk: er moest een album komen. Niet als The Bug, maar onder de nieuwe naam King Midas Sound. Op ‘Waiting For You’ is niet alleen dit tweetal in topvorm te horen, ook het hele dunne stemmetje van zangeres Hitomi is enkele keren te horen. Dat zijn toch wel de drie steekwoorden voor King Midas Sound: dunne-ingehouden-spanning. Robinson fluistert bijna en Martin versterkt dat alleen maar door de geluiden die hij er onderdoor laat lopen. Soms lijkt een telefoon te trillen in de buurt of iemand fluistert vlak achter je. King Midas Sound zweeft ergens tussen de donkerste kanten van de triphop en Burial. Zweeft, want het drietal blijft compleet ongrijpbaar. En dus lazerden we tijdens beluistering van ‘Waiting For You’ uiteindelijk toch nog van onze stoel, om een beetje angstig onder de tafel te kruipen en daar te concluderen dat ‘Waiting For You’ een angstaanjagend goed album is.

Meer info

Label: Hyperdub/Konkurrent
kingmidassound.blogspot.com

Stornoway - Foto: Alex van der Hulst

Lange rijen voor de Stadsschouwburg in Groningen waar The XX optreedt. De hype van 2009 is de grootste naam van Eurosonic 2010. Wie de Britten even had willen aanraken kon ook gewoon naar de Britse producer Slugabed gaan kijken. Daar stonden bleekneusjes Jamie Smith en Oliver Smith in een aanvankelijk leeg Platformtheater te luisteren naar dubstep die alle kanten opvliegt en uiteindelijk vol sonische terreur de vollopende zaal omverblaast. Een groot talent deze jongen.

Op Marina and the Diamonds is door de BBC al het etiket ‘talent’ geplakt. Daar gaan we dus nog veel van horen dit jaar, maar in Groningen laat ze vooral de indruk achter dat het op plaat vast stukken beter gaat klinken dan live.

Het Zweedse Gösta Berlings Saga voelt zich juist als een vis in het water op het podium van Vera. Een nummer klein beginnen om dan in fiks geluidgeweld te eindigen, dat is misschien voorspelbaar, maar vaak wel erg mooi.

De volgende dag staat de nummer 1 van het eerder genoemde BBC-lijstje in Groningen. Maar ook Ellie Goulding wil nog niet overtuigen. Dan is die andere naam op het lijstje interessanter. De muziek van Stornoway uit Oxford is eerder al eens passend folkedelia genoemd en weet het publiek gemakkelijk in de ban te krijgen.

Volgens velen was de grote verrassing van Eurosonic toch Rox. Een dame die soul en rocksteady mixt en zo een passend vervolg op de Duffy’s en Adele’s.

Hoe later het wordt, hoe elektronischer de muziek. Het Duitse Wareika zaait verwarring. Is dit nu een parodie of is dit echt? Een gitarist met een jagershoedje, een zanger met een leren Freddy Mercury-pet en een heel serieus kijkende knoppendraaier. De muziek is allesbehalve een parodie, erg goede house juist. De verwarring maakt Wareika alleen maar leuker, goede house hoeft natuurlijk niet altijd heel serieus te zijn.

Gelijk daarna SchlachthofBronx. Het duo uit München heeft de windhoorn op scherp staan en bij hun onweerstaanbare München Bass kan niemand stil blijven staan. Misschien wel het beste optreden op Eurosonic.

Traditioneel is de laatste dag in Groningen voor de Nederlandse bands op Noorderslag. Veel is al bekend, groepen als Aux Raus, Promo, Zwart Licht en De Staat waren en blijven de moeite waard. Het zijn de relatief nieuwere namen als Knalpot, rapper Murdaturk en rocktrio the Bloody Honkies die juist voor de verrassing zorgen.

In oktober 2009 vierde Frans de Waard het 25-jarig bestaan van Kapotte Muziek. Hij begon in 1984 met het project en met het eigen label Korm Plastics. Uiteraard op cassette.

Frans De Waard

Het begint in 1984 na een briefwisseling met Graf Haufen. Nijmegenaar Frans de Waard heeft een catalogus samengesteld van Nederlandse cassettes. De Duitser is nieuwsgierig en vraagt De Waard een cassette samen te stellen met Nederlandse tapemuziek. Om de leegte aan het eind van de tape op te vullen, voegt De Waard onder de naam Kapotte Muziek een eigen nummer toe. Hij zet alle reiswekkertjes die hij in huis kan vinden op een rijtje en maakt een opname die het eerste nummer van Kapotte Muziek wordt. Het is tegelijkertijd de eerste uitgave van het eigen label Korm Plastics, dat dit jaar ook het vijfde lustrum viert. “Die eerste tape heb ik KP3 genummerd. Dat komt voort uit mijn fascinatie voor Factory Records en hun eigenaardige nummering,” zegt De Waard in zijn huiskamer annex studio. “De cassettecatalogus en een zelf gemaakt tijdschriftje zijn met terugwerkende kracht de eerste twee uitgaves van Korm Plastics. Ik ben van plan een cassette uit te brengen om 25 jaar Korm Plastics te vieren. Met 25 nummers, waarbij ik zelf nummer 12 en 13 voor mijn rekening neem: de laatste van kant A en de eerste van kant B. Dit nummer moet als een 4-sporen tape worden gebruikt, zodat je die twee nummers ook achteruit kunt spelen.”

Meer lezen?

Lowlands wordt afgetrapt met een spoken word-performance van Henry Rollins. Tot de groep van eerste muzikanten behoort Duitser Fenin. Hoe moeilijk wil je het publiek hebben? Koud op het festivalterrein en dan gelijk dubby minimal voor de kiezen krijgen, meer dan wat apathisch starende types krijgt Fenin niet te zien. Dan heeft Roni Size een enthousiaster publiek. De voeten zijn inmiddels opgewarmd en iedereen wil wel een dansje wagen op deze zonnige eerste Lowlandsmiddag. Maar hoe serieus moeten we Size nog nemen? Tien jaar terug stond hij ook al op de Lowlandsplanken en inmiddels draagt hij voor de vierde keer het Lowlands polsbandje voor artiesten. Muzikaal heeft hij niet veel nieuws te melden. Samen met Reprazent zet hij een show met klassiekers neer en daarnaast nog wat werk van ‘New Forms²’

Dan is Neerlands hiphoptrots Pete Philly & Perquisite vernieuwender bezig. Met een dominante rol voor Perquisites cello en een vlijmscherpe Pete Philly is de aandacht van het massaal toegestroomde publiek puur en alleen voor hun muziek. Geen spring- en dansfeestje, maar wel allemaal meezingen. In dezelfde tent volgt daarna Hot Chip. Het lijkt alsof het Lowlandspubliek nog niet massaal ‘Made In The Dark’ heeft aangeschaft, want het kost ze een kwartiertje om er een beetje in te komen. Terwijl de Britten vanaf de eerste minuut er met volle overgave ingaan en het gelijk als een klok klinkt. Wanneer de chips in het publiek eindelijk warmgedraaid zijn dan wordt het vijftal in de armen gesloten en geeft men zich over aan de dampende electropop.

Ook Santogold kan overal op bijval rekenen. Maar hebben al die mensen dan haar album niet geluisterd of verwachten ze van een concert niets anders dan een exacte kopie van dat album? Er is namelijk geen afwijkende noot te horen tijdens het concert, dan hadden ze net zo goed een cd’tje aan kunnen zetten. Het beste vertier wordt geboden door de twee danseressen aan weerszijden van Santogold. Junkie XL gaat springend de Lowlandsnacht in, net als zijn publiek. Maar hoewel de producer nog wat hoogte maakt is het met de diepte ver te zoeken. Het gebeuk blijft aan de oppervlakte hangen.

De volgende dag zijn het de Nederlandse zangers die al behoorlijk vroeg met veel komen opdagen om 50 jaar Nederlandse popmuziek te vieren met het zingen van klassiekers uit eigen land. Denk aan Doe Maar door Jeroen van Koningsbrugge, de Dolly Dots door Wouter Hamel, André Hazes door Lucky Fonz III, Normaal door Denvis en Urban Dance Squad door Jawat! Dat is niet bij ieder nummer even interessant, maar in veel gevallen verrassend goed en vermakelijk.

Hetzelfde geldt voor The Opposites en de Jeugd van Tegenwoordig die samen slechts een uurtje vullen. Deze hiphoppers hadden ook op een later tijdstip in een nog grotere tent kunnen staan, want heel Lowlands wil de hitjes meezingen. De publiekslievelingen worden massaal toegejuicht.

Dat het zelfs nog harder kan, wordt bewezen bij N*E*R*D. Toch leuk om te zien dat niet iedere Amerikaanse rapper zwaar beneveld op de Nederlandse podia staat. Pharrell wil dat iedereen tot ver buiten de tent meedoet en het lukt hem uiteindelijk ook om een springrecord te vestigen met zijn publiek. De band laat indruk achter, niet zozeer muzikaal, maar wel als ultieme festivalband.

Het getingeltangel van het jonge Los Campesinos! is dan weer van een hele andere orde. Wel leuk, maar duidelijk nog niet volgroeid. Terwijl het grootste deel van het Lowlandspubliek bij Franz Ferdinand staat, wachten de danceliefhebbers vol verwachting op Digitalism. Het Duitse beukwerk gaat erin als koek, maar ook hier het Junkie XL-euvel, wel hoogte maken maar niet de diepte ingaan. Dat doen de Sex Pistols weer wel, maar dan als dieptepunt van het festival.

Op de Dag des Heren, de afsluitende zondag, wordt het bal geopend door Fucked Up waar zanger Pink Eyes indruk maakt. Hij heeft de circle pit al snel aan de gang en trekt in hetzelfde tempo zijn shirt uit. Mans corpulente behaarde lichaam is geen pretje om naar te kijken, maar dat is zijn achterwerk ook niet en die laat hij ook geregeld zien. Schreeuwen kan de man wel, maar zijn collega’s zijn nog beter. Dit zijn wel hele lange nummers voor een regulier punkbandje en ze blijven ook nog eens interessant. Pink Eyes ligt inmiddels als een gestrande walvis op een speaker. Zeer de moeite waard.

Toch komt het hoogtepunt van Lowlands van een paar invallers. Benga, Skream en Artwork vormen Magnetic Man en met drie laptops maken ze briljante dubstep. De kleine keet is niet eens zo uitpuilend als in de rest van het weekend, maar wie wist er van deze mannen? Ze stonden aanvankelijk niet eens op het programma. Het klinkt echter briljant en het wordt gelijk duidelijk dat niemand dit nog gaat overtreffen.

Simian Mobile Disco doet nog een goede poging, maar de beste beat kwam toch van de dubsteppers. En ook ?uestlove van The Roots legt een leuke beat neer, de band treedt inmiddels zelfs met een sousafoon op. Een beter live hiphopband is er niet te vinden. Maar ook zij kunnen de herinnering aan die drie dubsteppers niet doen verbleken. De smakelijke kers op de mooie Lowlandstaart van 2008.