Blog


Recensies


Events

Kabouterachtige roadies en verlatingsangst


De redactie zich had zich in een rigide vlaag van uitmuntend macromanagement in tweeën gesplitst op dag twee van het Dunk!Festival. Op dit – ondertussen – goed gerodeerde festival zag het een pak hoogtepunten en proefde van de lokale specialiteiten.

Geluid

Jan St. Werner

Miscontinuum Album


Gezegend zijn zij die hun naam niet hoog hoeven te houden. Terwijl sommige oudgediende elektronica pioniers hun oude experimenten als nieuwe producten op de markt zetten, gaat Jan St. Werner van Mouse On Mars de diepte in met steeds onverkoopbaardere albums. Het is fijn om te horen hoe iemand met een dergelijke staat van dienst volledig door zijn experimenteerdrift wordt opgeslurpt. Na het toepasselijk getitelde ‘Transcendental Animal Numbers’ uit 2013 is ‘Miscontinuum album’ alweer het derde album dat Werner uitbrengt in zijn Fiepbatter catalogue. Deze keer gaat het om een in een periode van vier jaar tot stand gekomen operette die in München is opgevoerd en daarna ook als hoorspel op de radio te horen is geweest. Ondanks deze wat zwaar aangezette context functioneert het album prima als losse entiteit. Zonder enige bagage is het mogelijk om totaal en dan ook volledig in het geheel meegesleept te worden. Dat het album op het sonologische vlak met behulp van digitale phasing en stretching misconcepties tussen tijd en geheugen onderzoekt is van tweede belang wanneer men eenmaal in trance is geraakt. Repetitieve elektronische drones van soms wel vijfentwintig minuten worden afgewisseld door bezwerende spoken word pieces, geschreven door Markus Popp van Oval en opgevoerd door Dylan Carlson van Earth. Deze vertellen, geheel in stijl, over tijd, ruimte en de onbetrouwbaarheid van het geheugen. ‘Miscontinuum Album’ vraagt om aandacht, hoewel deze soms naar de achtergrond verschuift, als bij een goede meditatietape. Dat is iets positiefs en het album is dan ook een gezonde manier om ieders tijdsbeleving even flink in de war te schoppen.

Geluid

Monty Adkins

Unfurling Streams


Monty Adkins: Minder, minder, minder? Hoewel er erg veel werk van hem is, zeker de laatste tijd, blijft het boeien en is het zeker een verrijking van de muziekcultuur. Dus nee. De componist, performer en professor in experimentele elektronische muziek heeft dit keer opnames van percussie-instrumenten als uitgangspunt, en ook al zijn de golvende, vloeiende lijnen weer aanwezig, er klinken zowaar wat ritmes door. Helemaal passend in het ambientconcept, dat wel natuurlijk, maar toch. De instrumenten zijn door Jonny Axelsson en Monty Adkins zelf gemaakt, waarop de laatste daarmee weer elektronisch aan de haal is gegaan. Transparante, tinkelende geluiden zijn het gevolg, gebaseerd op een strofe uit een gedicht van E.E. Cummings: ‘for whatever we lose (like a you or a me), it’s always our self we find in the sea’. ‘Unfurling Streams’ dus, als een constante, vloeiende beweging die het leven zelf reflecteert. En zo is het maar net. ‘Borderlands’ maakte Monty Adkins samen met cellist William Mace. Het bijna veertig minuten durende stuk is opgebouwd uit melodische fragmenten van de cello, die in meerdere lagen over elkaar uitgesmeerd worden. Adkins weet daaruit een prachtige symbiose van ambient en klassiek te maken, waarin verglijden en vergankelijkheid hand in hand gaan.

Meer recensies

Columns


Geluidsarchitect

Hoekje voor volwassenen


Gonzo’s hoekje voor volwassenen. De nieuwe column van De Geluidsarchitect!


GONZO (CIRCUS) #126: VROUWEN MET VISIE


‘Ik heb zelf al ervaren dat ik minder gerespecteerd of serieus genomen werd en dat ik voelde dat ik harder moest zijn, mannelijker. Ik ben er meer over beginnen nadenken.’ Aldus muzikante en kunstenares SØS Gunver Ryberg. In Gonzo (circus) #126: vrouwen met visie!

Archief artikelen Geluidsarchitect

Column: De Achtergrond-Stream of consciousness


Waar komt de stream of consciousness vandaan? Waar is de bron van die ellendige, dagelijkse gedachtestroom? En: willen we dat wel weten? De Geluidsarchitect vraagt het zich!

Meer columns