Blog


Nog niet zo lang geleden was DFA Records een toonaangevende partij in de alternatieve muziekwereld. Het door James Murphy en Tim Goldsworthy opgerichte label heeft op vrijwel geheel eigen houtje gezorgd voor het succes van de samenkomst tussen elektronische disco en de gitaargestuurde alternatieve poprock. Bands als The Rapture en LCD Sounsystem waren toonaangevende namen en het pensioen van beide werd ervaren als het einde van een tijdperk. Het valt dan ook niet mee om de twee albums die hier besproken worden los te zien van DFA en een bepaald tijdsgewricht. De verwachtingen die het label oproept, worden door beide partijen namelijk volledig bevestigd. The Juan MacLean is inmiddels een oudgediende bij DFA en ‘In A Dream’ is alweer zijn vierde album. Het is een bijzonder geraffineerde elektronische dansplaat, die vanwege zijn technisch hoge niveau ook een beetje kil en herkenbaar klinkt. Ten opzichte van vorige releases valt er oppervlakkig bekeken geen kwalitatief of inhoudelijk verschil te constateren. Museum Of Love debuteert hier met een meer op synthpop georiënteerde plaat. Het geluid is typisch DFA, een dansbaar mengsel van synthesizers en akoestische instrumenten. House Of Love is dan ook het project van Pat Mahoney, de drummer van LCD Soundsystem. Al met al is hier sprake van twee niet echt verrassende albums met een herkenbaar geluid, maar is dat een probleem? Het is ergens geruststellend om te zien dat het label al die tijd zo’n duidelijke sound heeft nagestreefd dat we de recensie zouden kunnen afdoen met ‘meer van hetzelfde’. Is het immers niet juist een kwaliteit om als label voor een sound te staan en precies die aan de mensen te leveren? De lijn die zij hebben uitgezet in 2001 sluit naadloos aan op de twee hier besproken releases uit 2014. Weinig labels zijn de laatste jaren zo betrouwbaar geweest als DFA en dit zal hen in retrospectief geen windeieren gaan leggen.

Recensies


Geluid

Museum of Love


Nog niet zo lang geleden was DFA Records een toonaangevende partij in de alternatieve muziekwereld. Het door James Murphy en Tim Goldsworthy opgerichte label heeft op vrijwel geheel eigen houtje gezorgd voor het succes van de samenkomst tussen elektronische disco en de gitaargestuurde alternatieve poprock. Bands als The Rapture en LCD Sounsystem waren toonaangevende namen en het pensioen van beide werd ervaren als het einde van een tijdperk. Het valt dan ook niet mee om de twee albums die hier besproken worden los te zien van DFA en een bepaald tijdsgewricht. De verwachtingen die het label oproept, worden door beide partijen namelijk volledig bevestigd. The Juan MacLean is inmiddels een oudgediende bij DFA en ‘In A Dream’ is alweer zijn vierde album. Het is een bijzonder geraffineerde elektronische dansplaat, die vanwege zijn technisch hoge niveau ook een beetje kil en herkenbaar klinkt. Ten opzichte van vorige releases valt er oppervlakkig bekeken geen kwalitatief of inhoudelijk verschil te constateren. Museum Of Love debuteert hier met een meer op synthpop georiënteerde plaat. Het geluid is typisch DFA, een dansbaar mengsel van synthesizers en akoestische instrumenten. House Of Love is dan ook het project van Pat Mahoney, de drummer van LCD Soundsystem. Al met al is hier sprake van twee niet echt verrassende albums met een herkenbaar geluid, maar is dat een probleem? Het is ergens geruststellend om te zien dat het label al die tijd zo’n duidelijke sound heeft nagestreefd dat we de recensie zouden kunnen afdoen met ‘meer van hetzelfde’. Is het immers niet juist een kwaliteit om als label voor een sound te staan en precies die aan de mensen te leveren? De lijn die zij hebben uitgezet in 2001 sluit naadloos aan op de twee hier besproken releases uit 2014. Weinig labels zijn de laatste jaren zo betrouwbaar geweest als DFA en dit zal hen in retrospectief geen windeieren gaan leggen.

Expo

CTM 2015 (1): Un tunen met sirenes en ASMR


Om te ‘un tunen’ is echter veel tijd nodig. Daarom namen we onze tijd om rustig na te denken over CTM 2015 en over het vreemde fenomeen ASMR, hoe synchroon spreken tot wereldvrede kan leiden, sirenes onverwachte uitwerkingen kunnen hebben, over hoe alien-taal zou kunnen klinken en hoe betonnen loopbanden werken.

Geluid

Vinticious Versions


De Staat kun je met een beetje fantasie zien als de Foo Fighters van de Lage Landen: licht alternatieve spierballenrock met charismatische en mediagenieke frontman, die hitgevoeligheid weet te combineren met historisch besef. Je kunt er eigenlijk niets tegen hebben als recensent, behalve dan dat de muziek eigenlijk doodsaai is. Je gaat dan dus al gauw schrijven over het charisma of de mediapersoonlijkheid van de voorman, de hitgevoeligheid van… Enfin, u vat ‘m. In het geval van het nieuwe mini-album ‘Vinticious Versions’ (acht tracks, 27 min.) is de verleiding groot om een recensie vol te schrijven over alle muzikale knipogen die in deze opnieuw opgenomen versies van hun eigen nummers te horen zijn, maar daar kunt u natuurlijk ook op oudejaarsavond met een stel vrienden voor gaan zitten. Interessanter is de vraag of de muziek daadwerkelijk zo “Vicious, vintage en delicious” is als frontman Torre Florim wil suggereren. Welnu, de scherpe randjes zijn er flink afgeschaafd, en hoewel alle verwijzingen uit de popgeschiedenis speels zijn verwerkt, is deze muziek zo ‘vintage’ als een retro-stoel van de Ikea. Of de plaat dan ieder geval ‘delicious’ is, moet u zelf maar beoordelen. (Het was voor ondergetekende de eerste Staat-plaat die niet voortijdig werd afgezet.)
Even gegoogled: Controllar is het ‘experimentele rocktrio’ van ‘componist, performer en veelzijdig kunstenaar’ Thomas Myrmel. Tja, wat moeten we met dat predikaat ‘experimenteel’? Wekt dat niet de verwachting dat we iets nieuws en ongehoords gaan beluisteren? Welnu, Myrmel experimenteerde blijkbaar de afgelopen tijd met zelfgemaakte elektronische instrumenten. De plaat (‘Only Strangers Are Normal’) dan maar eens opgezet. Daarop valt wel wat elektronisch gefröbel te ontwaren, hetzij ingebed in power drums en de eerder extravagante dan experimentele zang van Anat Spiegel, die soms aan Kate Bush doet denken en dan weer aan Carla Bozulich. Vooral de wat lompe drums zorgen voor associaties met de Amerikaanse postrock-scene van zo’n twintig jaar geleden, met bands als Trans Am, The For Carnation, June of 44, etc. Het lijkt er dus op dat deze plaat vooral een experiment was voor de makers ervan.

Meer recensies

Theaters Tilburg

Columns


Archief artikelen Geluidsarchitect

Column: De Achtergrond-Stream of consciousness


Waar komt de stream of consciousness vandaan? Waar is de bron van die ellendige, dagelijkse gedachtestroom? En: willen we dat wel weten? De Geluidsarchitect vraagt het zich!

Na-gedachten

Paul Panhuysen (1934 – 2015)


De vooraanstaande Nederlandse kunstenaar en organisator Paul Panhuysen (Borgharen, 1934) is donderdag 29 januari overleden. Panhuysen verwierf vanaf 1980 internationale faam als geluidskunstenaar en als mede-oprichter en directeur van Het Apollohuis in Eindhoven, waar hij talrijke exposities en concerten organiseerde.

Na-gedachten

Edgar Froese (1944 – 2015)


Afgelopen week overleed Edgar Froese, bezieler van elektronicapioniers Tangerine Dream. Een terugblik op het leven van deze pionier.

Meer columns

Theaters Tilburg