Blog


Genot Centre is een klein labeltje gevestigd in Praag, Tsjechië. Een leuk klinkende naam alleszins. Het label houdt zich niet aan landsgrenzen, maar wel aan het uitbrengen van gelimiteerde cassettes. Het werk dat de artiesten presenteren op het opnieuw hippe kleinood is voor een breder publiek ook digitaal te beluisteren en verkrijgen. De Belg Wim Dehaen deelde er een split met de Brit Lee Chapman. Footwork van MB03 (uit Chicago) of Herbarium met postgrime annex techno, het kan allemaal. Deze keer trok het label richting Portugal, alwaar Liminal en Aires werden gestrikt voor een cassette (C42, 44 exemplaren) die bol staat van door oceanen geïnspireerde drones en ambient. Liminal uit Lissabon levert drie stukken af die donker en droney klinken en ruimte laten voor field recordings en noise die de vanuit puur op atmosfeer gerichte geluiden komen verrijken. Daardoor wordt het werk van Luminal meer dan zomaar opnieuw iemand die ambient geïnspireerd op water in elkaar heeft geknutseld. De uit Madeira afkomstige Aires doet dat namelijk wel. Zijn drie bijdrages verklanken een idyllische oceaanwereld waar alles vredig en kalm is. Bij die van Luminal zit steevast een dreiging, een stilte voor de storm. Waar de een zich meer geworteld voelt in electro-akoestische muziek (Luminal), schurkt Aires dichter aan bij bijvoorbeeld Stephan Mathieu. De tegenstelling die beider nummers in zich draagt zorgt zodoende voor een aangename luisterervaring, die in het geval van Luminal zelfs verrassend goed klinkt.

Voor de opvolger van ‘The Underground Resistance’ uit 2013 vroeg het duo van Darkthrone de toestemming aan een obscure Noorse band uit de jaren 1980 of ze de bandnaam als titel mochten gebruiken. Ja dus, want hier is ‘Arctic Thunder’. Acht nieuwe nummers die opnieuw, zoals in een ver verleden, weer helemaal worden vol gezongen door Nocturno Culto (Ted Skjellum). Zijn bandmaat en drummer Fenriz (Gylve Fenris Nagell) speelt opnieuw ook de bas en de gitaar. De opnames gebeurden opnieuw in hun repetitiehok ‘The Bomb Shelter’, die Darkthrone ook gebruikte in de periode 1988-1990. Dat wil niet zeggen dat de band nu plots terugkeert naar de blackmetalwortels. Niets van. Stilaan evolueerde Darkthrone weg van hun obsessieve start richting thrash en old skool heavy metal. NWOBHM, maar dan net even anders, want het betekent de New Wave Of Black Heavy Metal (en niet British). Deze omwenteling was al een tijdje gaande en zet zich op ‘Arctic Thunder’ verder door. Probeer Inbred Vermin’, met die zeer herkenbare zang van Nocturno Culto (ook in Sarke actief als brulboei). Fenriz speelt sommige stukken ietsje trager maar thrasht er bij momenten wel zeer snel en hard op los. Het is bijna een terugkeer naar de wortels van de jaren 1980-heavy metal. Zie ook de beginriff van het titelnummer bijvoorbeeld. Die kon bijna van Slayer zijn. Tot Culto zijn strot opentrekt natuurlijk. Black metal puristen zullen alsmaar meer hun rug toekeren als het om Darkthrone draait, want de band speelt hier dus onvervalste heavy metal met een black randje. Wij vinden het alleszins allemaal best. Heel wat toffe riffs passeren de revue, de drive zit er goed in en de haat is nog steeds dominant bij de teksten en manier van zingen van Culto. Daarmee zijn wij heel tevreden.

Recensies


Events

Phill Niblock overweldigt


Volgende week wordt de Amerikaanse componist/filmmaker/kunstenaar Phill Niblock 83 jaar. Afgelopen week kreeg hij al een eerste feestje in Gent.

Expo

Onrustige vrouwen


Fotograaf Stephan Vercaemer trok afgelopen donderdag naar de vernissage van het werk van de Franse Marie-Pierre Brunel. Die werd muzikaal omlijst door Onrust, het project van Wendy Mulder.


Genot Centre is een klein labeltje gevestigd in Praag, Tsjechië. Een leuk klinkende naam alleszins. Het label houdt zich niet aan landsgrenzen, maar wel aan het uitbrengen van gelimiteerde cassettes. Het werk dat de artiesten presenteren op het opnieuw hippe kleinood is voor een breder publiek ook digitaal te beluisteren en verkrijgen. De Belg Wim Dehaen deelde er een split met de Brit Lee Chapman. Footwork van MB03 (uit Chicago) of Herbarium met postgrime annex techno, het kan allemaal. Deze keer trok het label richting Portugal, alwaar Liminal en Aires werden gestrikt voor een cassette (C42, 44 exemplaren) die bol staat van door oceanen geïnspireerde drones en ambient. Liminal uit Lissabon levert drie stukken af die donker en droney klinken en ruimte laten voor field recordings en noise die de vanuit puur op atmosfeer gerichte geluiden komen verrijken. Daardoor wordt het werk van Luminal meer dan zomaar opnieuw iemand die ambient geïnspireerd op water in elkaar heeft geknutseld. De uit Madeira afkomstige Aires doet dat namelijk wel. Zijn drie bijdrages verklanken een idyllische oceaanwereld waar alles vredig en kalm is. Bij die van Luminal zit steevast een dreiging, een stilte voor de storm. Waar de een zich meer geworteld voelt in electro-akoestische muziek (Luminal), schurkt Aires dichter aan bij bijvoorbeeld Stephan Mathieu. De tegenstelling die beider nummers in zich draagt zorgt zodoende voor een aangename luisterervaring, die in het geval van Luminal zelfs verrassend goed klinkt.

Meer recensies

LeGuessWho
TDABanner

Columns


Archief artikelen

Bij Gonzo (circus) #135


“Op de barricades staan, kan helpen om zaken in gang te zetten. Om dat te bereiken moeten we allemaal samenwerken, ongeacht geslacht of origine.” Paula Temple verwoordt waar het om gaat. Onze hoofdredacteur ziet een cultuurbeleid dat samenwerking als een doel ziet, en nog te weinig als een weg naar een betere wereld.


Opinie If all else fails…


Voor je denkt: Gonzo (circus) brengt stuk na stuk over Taylor Swift en Kanye West omdat ze meer lezers nodig hebben. Dit stuk gaat over de media, de muziekindustrie, seksisme en vrouwelijke artiesten die zich niet aan de regels houden.


Bij Gonzo (circus) #134


‘Creativiteit die mensen aansteekt’, dat is de rode draad doorheen de nieuwe Gonzo (circus). Zelfs de meest excentrieke artiesten zijn beïnvloed door anderen. Dat infecteren gaat via het hart, het gevoel en het lichaam, ofte “Soul first, technique second”, zoals Glenn Jones het treffend verwoordt.

Meer columns