Blog


Lloyd Cole, inderdaad, de Britse singersongwriter die samen met zijn Locomotions hitjes scoorde met onder meer ‘Rattlesnakes’ en ‘Perfect Skin’, bracht in 2013 het album ‘Selected Studies Vol. 1’ uit op Bureau B. Het was een samenwerking met Hans-Joachim Roedelius die een zeer geslaagd resultaat opleverde. Cole was al enkele jaren solo heel actief op het gebied van elektronische muziek. Zijn grote voorbeeld bleek Roedelius te zijn, waardoor hij deze samenwerking niet licht opvatte. Alvorens het opnemen van de plaat aan te vatten, maakte Cole heel wat meer muziek die nog niet eerder in welke vorm dan ook is verschenen. Het label vroeg hem echter om in de ongebruikte stukken te grasduinen, die allemaal gecreëerd zijn zonder gebruik te maken van keyboards, piano of computers. Die laatste werden uiteraard wel gebruikt voor het opnemen van de elektronische geluiden die Cole via het manipuleren van allerlei circuits in elkaar wist te knutselen. Elf stuks, soms wat ingekort, die soms helemaal op zichzelf staan en hier en daar duidelijk werden gemaakt met het oog op de inbreng van de Duitse grootmeester. De stukken klinken speels, ingetogen en inventief, waardoor geen enkel stuk prijsgeeft dat het veelal puur om experimenten ging, op zoek naar geluiden en klanken die konden dienen om samen met Roedelius verder uit te werken. ESB, voorheen Elektronische Staubband, wordt gevormd door Yann Tiersen, Lionel Laquerrière en Thomas Poli. De drie zijn verwoede aanhangers van analoge synthesizers en hebben elk een grote collectie apparatuur in hun verzameling zitten. Sinds 2010 komen ze geregeld samen voor concerten en in 2013 brachten ze een eerste single op de markt. Hun drukke werkschema laat niet veel ruimte om samen aan de slag te gaan om een plaat op te nemen, maar eind vorig jaar lukte het. Het trio dook tien dagen de studio in, elk met twee van zijn meest geliefkoosde synthesizers, en het kosmische jammen kon beginnen. De neerslag van die tiendaagse bestaat uit zeven nummers, waarvan het merendeel inderdaad de zweverige, kosmische kant opgaat. Alleen ‘Late’ geeft ruimte aan variatie, aan een verslavende laatavondbeat zelfs en ontvelt zich zo tot het meest verrassende stuk van dit album.

Protestmuziek voor gevorderden op een met de hand gedubde (zelf geflikkerd dus), in gelimiteerde oplage beschikbare cassette is wat het improvisatiekwartet Set Self On Fire uit Chicago op hun debuut presenteert. Het kwartet voelt zich verwant met The Art Ensemble Of Chicago, en ruimer de hele ACCM-beweging die uit die freejazzpioniers ontstond. Van die freejazz is op hun speelse nummers, vier stuks, behalve de intentie en de vrijheid die wordt genomen, eigenlijk niet zo veel te merken. Ben Lamar Gay (kornet, stem, melodica), Daniel Van Duerm (keyboards, cassetterecorders), Reid Karris (geprepareerde gitaar, live sampling) en Brendan McAlinden (drums) hebben het eerder voorzien op het spelplezier tijdens een gezamenlijke muzikale trip die raakpunten heeft met freakfolk, jazz en rituele muziek. De wereld is een gekkenhuis, en daar mag een stukje gekke muziek bij worden ontwikkeld, zo lijkt het opzet van Set Self On Fire. Vooral het inventieve slagwerk, de verrassend goed klinkende cornet en de geflipte keyboards (‘Stop.Drop.Burn’) zorgen voor een intense luistertrip. De Australische percussionist Will Guthrie debuteerde in 2003 met ‘Building Blocks’ en werkt sindsdien aan een uitermate eigenzinnig oeuvre waarbij percussie, uiteraard, centraal staat. Zijn trio The Ames Room -terrorjazz noemt hij het- is misschien iets bekender dan zijn solowerk, of een van zijn vele andere projecten. Hij weet met de lp ‘Sacrée Obsession’ net zo goed onze oren te verwennen. Twee lang uitgesponnen stukken, elk een kant van de lp, die een ander facet laten horen. In ‘Timelapse’ laat hij de belletjes, de trommelslagen en cimbalen resoneren, de geluiden die worden verwekt in de ruimte (een kapel) optimaal benuttend, ze de tijd geven om door te dringen. ‘Pacemaker’ daarentegen gaat voor repetitie en hypnotiserende en tegelijk heftige percussie die als het ware tot een sjamanistisch ritueel verwordt. Hij werkt met volume, de omgeving en zijn drumstel, dat er toch net wat anders uit ziet dan het doorsnee drumstel. Daar voegt hij subtiel wat elektronica aan toe, om zijn geluid nog wat voller te laten klinken. Mooie tip van drummer René Aquarius van Dead Neanderthals, die samen met zijn kompaan Otto Kokke, contrabassiste Martina Verhoeven en haar echtgenoot Dirk Serries als Fantoom het album ‘Sluimer’ zopas op de wereld losliet. Serries en Dead Neanderthals werkten eerder al samen, en het smaakte naar meer. Verhoeven heeft ondertussen, naast haar werk als fotografe, de muzikale smaak te pakken en leerde zichzelf contrabas spelen. Het kwartet ging zonder vooropgestelde ideeën de studio in, met de intentie om één stuk te maken voor een album. ‘Sluimer’ mag dan ter plekke zijn verzonnen, het stuk klinkt behoorlijk coherent. Saxofonist Kokke gaat voortdurend in duel met de anderen, terwijl Aquarius meestal rustig drums toevoegt en iedereen de autodidactische Verhoeven de ruimte geeft om haar kunnen te etaleren. Serries vult de gaatjes, knutselt, puurt de geluiden uit en schaafde nadien aan het nummer om het wat op te poetsen. Het resultaat is uiteindelijk een mooi voorbeeld van hedendaagse experimentele en geïmproviseerde jazz die toch niemand de gordijnen zal injagen.

Het hoesje van het derde album van Midday Veil uit Seattle zet ons zowaar helemaal op het verkeerde been. We dachten een portie onversneden thrash uit de jaren 1980 door de strot geramd te krijgen. Niets van. Geen metal te bespeuren, in de verste verte niet. Wel komt dit stel aandraven met zeven etherisch aandoende nummers die baden in virtuoos synthesizerspel. Of keyboards, want dat is eigenlijk het instrument dat zangeres en liedjesschrijfster Emily Pothast gebruikt. Ze heeft er ook maar meteen een conceptalbum van gemaakt, over (zelf-)destructie en de invloed op de omgeving van dit al dan niet verantwoord gedrag. Compagnon van het eerste uur, David Golightly, zet het groepsgeluid pas echt in de kijker. Zijn muzikale kennis en zijn virtuositeit met de toetsen zorgt voor een soort kosmische disco die niet valt te weerstaan. Nieuweling Garrett Moore voegt daar efficiënte percussie aan toe. Bassist Jayson Kochen en gitarist Timm Mason vervolledigen het collectief, dat voor ‘This Wilderness’ wordt bijgestaan door niemand minder dan Bernie Worrell (Parliament, Funkadelic), Eyvind Kang, percussionist Tor Dietrichson en saxofonist Skerik. Waar precies hun gastbijdrages vallen te horen, wisten we niet uit te vogelen. Wat we wel weten is dat Midday Veil muziek maakt die heel moeilijk in een hokje valt te plaatsen. Midday Veil klinkt bevreemdend, buitenaards en wondermooi tegelijk waarbij de prachtige stem van Pothast duidelijk een meerwaarde biedt. Of hoe een spuuglelijke hoes zeer misleidend kan werken.

Recensies


Archief artikelen Boeken

Test Dept. – Total State Machine


Ooit befaamd om hun politiek activisme en spectaculaire shows, is Test Dept. dertig jaar later onderwerp van een lijvig – en prijzig – boek. Redacteur Maarten Schermer stelt zich overigens niet alleen vragen bij de prijs van het boek. Is het een grafsteen of toch nog een bron van inspiratie? Nadat punk ten grave was […]

Events

Balancerend tussen verstomming en verveling


Omdat er met het Bozar Electronic Arts Festival en de Bozar Night-feestjes nog steeds een immense troep elektronische muzikanten de programmators stalken met goede platen en mogelijk indrukwekkende performances, werd het nieuwe Bozar Electronic Series boven de doopvont gehouden.

Geluid

Lloyd Cole

1D Electronics 2012-2014


Lloyd Cole, inderdaad, de Britse singersongwriter die samen met zijn Locomotions hitjes scoorde met onder meer ‘Rattlesnakes’ en ‘Perfect Skin’, bracht in 2013 het album ‘Selected Studies Vol. 1’ uit op Bureau B. Het was een samenwerking met Hans-Joachim Roedelius die een zeer geslaagd resultaat opleverde. Cole was al enkele jaren solo heel actief op het gebied van elektronische muziek. Zijn grote voorbeeld bleek Roedelius te zijn, waardoor hij deze samenwerking niet licht opvatte. Alvorens het opnemen van de plaat aan te vatten, maakte Cole heel wat meer muziek die nog niet eerder in welke vorm dan ook is verschenen. Het label vroeg hem echter om in de ongebruikte stukken te grasduinen, die allemaal gecreëerd zijn zonder gebruik te maken van keyboards, piano of computers. Die laatste werden uiteraard wel gebruikt voor het opnemen van de elektronische geluiden die Cole via het manipuleren van allerlei circuits in elkaar wist te knutselen. Elf stuks, soms wat ingekort, die soms helemaal op zichzelf staan en hier en daar duidelijk werden gemaakt met het oog op de inbreng van de Duitse grootmeester. De stukken klinken speels, ingetogen en inventief, waardoor geen enkel stuk prijsgeeft dat het veelal puur om experimenten ging, op zoek naar geluiden en klanken die konden dienen om samen met Roedelius verder uit te werken. ESB, voorheen Elektronische Staubband, wordt gevormd door Yann Tiersen, Lionel Laquerrière en Thomas Poli. De drie zijn verwoede aanhangers van analoge synthesizers en hebben elk een grote collectie apparatuur in hun verzameling zitten. Sinds 2010 komen ze geregeld samen voor concerten en in 2013 brachten ze een eerste single op de markt. Hun drukke werkschema laat niet veel ruimte om samen aan de slag te gaan om een plaat op te nemen, maar eind vorig jaar lukte het. Het trio dook tien dagen de studio in, elk met twee van zijn meest geliefkoosde synthesizers, en het kosmische jammen kon beginnen. De neerslag van die tiendaagse bestaat uit zeven nummers, waarvan het merendeel inderdaad de zweverige, kosmische kant opgaat. Alleen ‘Late’ geeft ruimte aan variatie, aan een verslavende laatavondbeat zelfs en ontvelt zich zo tot het meest verrassende stuk van dit album.

Meer recensies

Columns


Archief artikelen

De Resident: Eli Gras @De Perifeer (Deventer)


Eli Gras (Barcelona, 1971) vertelt in Gonzo (circus) 131 over haar residentie in De Perifeer in Havenkwartier Deventer, haar pasgeboren instrument, haar optreden en een bijzondere toekomstige uitgave.


Editoriaal #131


Ge Huismans leidt je kort door Gonzo (circus) #131, in zijn editoriaal. Hij staat ook stil bij het jubileum.

Geluidsarchitect

Het beste van 2015 volgens Gonzo (circus)


Muziek: we horen ze zo graag, meneer. Als we het jaar afsluiten, dan alleen om er een nieuw te kunnen beginnen. En om lijstjes te maken. Een dwarsdoorsnede van de favorieten van 16 Gonzo (circus)-redacteurs. Voor elk wat wils!

Meer columns